کتاب چرا گورخرها زخم معده نمی گیرند

اگر می‌خواهید خطر بیماری‌های مرتبط با استرس را کاهش دهید، مطمئن شوید که ناخواسته فقیر به دنیا نیایید.

مذهب می‌تواند در کاهش عوامل استرس‌زا بسیار مناسب عمل کند، اما غالباً در وهلهٔ اول خود سازندهٔ آن عوامل استرس‌زا است.

اگر به تعدادی از زنان داوطلب یک سری عکس از مدل‌های جذاب زن نشان دهید، پس از آن، نسبت به قبل از دیدن عکس‌ها، خلق‌وخویی بدتر و اعتمادبه‌نفسی کمتر خواهند داشت (مسئلهٔ غم‌انگیزتر این است که اگر همین عکس‌ها را به مردان نشان دهید، متعاقباً میزان رضایت آن‌ها از همسرانشان کاهش می‌یابد).

من در یک خانوادهٔ ارتدکس بزرگ شدم و قبلاً فردی کاملاً معتقد بودم، اما اکنون بی‌دین هستم و معنویت در زندگی من هیچ جایی ندارد و معتقدم که دین به طرز قابل‌توجهی آسیب‌زننده است. اما آرزو می‌کنم که کاش می‌توانستم مذهبی باشم. اما دین برای من بی‌معنی است و من حیران در افراد معتقدم. اما آن‌ها مرا تحت تأثیر نیز قرار می‌دهند. پس نتیجه این است که من کلاً این موضوع را نمی‌فهمم. پیش به سوی مطالب علمی.

سیستم فیزیولوژیک بدن ما برای پاسخ‌گویی به شرایط اضطراری حاد تکامل یافته است، اما ما با نگرانی بابت پرداخت وام‌های بانکی، روابط اجتماعی، تبلیغات و افزایش حقوقمان آن را ماه‌ها فعال نگاه می‌داریم. ‫تفاوت بین روش‌های برخورد ما و گورخر با استرس باعث می‌شود که ما با تعاریفی دست‌وپنجه نرم کنیم.

در کشورهای درحال‌توسعه، فقیر بودن به معنای مشکل داشتن در تهیهٔ غذاست، درحالی‌که در دنیای غرب فقیر بودن به معنای مشکلاتی در تهیهٔ غذای سالم است).

بدن برای انواع متنوعی از عوامل استرس‌زا، مجموعه‌ای پاسخ دارد که به طرز شگفت‌آوری مشابه هستند (که او آن را سندرم سازگاری عمومی۱۹ نامید، اما اکنون ما به آن پاسخ به استرس می‌گوییم). ‫اگر عوامل استرس‌زا برای مدتی طولانی ادامه داشته باشند، می‌توانند شما را بیمار کنند.

اگر می‌خواهید خطر بیماری‌های مرتبط با استرس را کاهش دهید، مطمئن شوید که ناخواسته فقیر به دنیا نیایید.

این‌گونه نیست که منبع پاسخ استرس به پایان برسد، بلکه اگر پاسخ استرس از حد معینی فعال‌تر شود، می‌تواند از خود عامل استرس زیان‌آورتر باشد؛ به‌خصوص وقتی استرس تماماً روانی است.

مطالعات بی‌شماری نشان می‌دهند که ارتباط بین استرس شغلی و افزایش خطر بیماری‌های قلبی عروقی و متابولیکی ریشه در ترکیب کشندهٔ تقاضای بالا و کنترل کم در یک موقعیت شغلی دارند؛ در چنین شغلی، شما باید سخت کار کنید، انتظارات زیادی از شما می‌رود و شما حداقل کنترل را بر فرایند کاری دارید.

وقتی اتفاقی ناراحت‌کننده پیش می‌آید، زنان بیشتر در مورد آن نشخوار فکری دارند؛ یعنی در مورد آن فکر می‌کنند یا می‌خواهند در مورد آن با شخص دیگری صحبت کنند. اما مردان که اغلب در برقراری ارتباط افتضاح هستند، به احتمال زیاد به هر چیزی فکر می‌کنند به جز آن مشکل، یا حتی بهتر از آن، خودشان را با کاری سرگرم می‌کنند؛ مثلاً ورزش می‌کنند، با ابزار مشغول به کاری می‌شوند، مشروب می‌خورند یا جنگ راه می‌اندازند). روان‌شناسان شناختی معتقدند که تمایل به نشخوار فکری شما را بیشتر در معرض افسردگی قرار می‌دهد.

وقتی بله‌های کمی وجود دارد با "نه گفتن" مشکل خواهیم داشت.

به نظر می‌رسد که خطر فقر تأثیر بسیار زیادی بر سلامتی داشته و بزرگ‌ترین عامل خطر در تمام درمان‌های رفتاری است (به بیانی دیگر، اگر می‌خواهید در گروهی با جنس، سن و قومیت مشابه، طول عمر هرکس را پیش‌بینی کنید، مفیدترین واقعیتی که باید بدانید SES افراد است). اگر می‌خواهید شانس زندگی طولانی و سالم را افزایش دهید، فقیر نباشید.

در شدت بیماری یکسان، اگر بیمارانی را که با سرطان خود با "روحیهٔ مبارز" مواجه می‌شوند (یعنی خوش‌بین و قاطع هستند) با کسانی مقایسه کنیم که در مقابل سرطان در افسردگی، انکار و سرکوب فرومی‌روند، گروه اول بیشتر عمر می‌کنند.

با مطالعهٔ نوزادان نارس در بخش‌های نوزادان، متوجه شدند بچه‌های نارس که در شرایط تقریباً استریل نگهداری می‌شدند، به‌ندرت لمس می‌شوند. بنابراین فیلد و همکارانش وارد عمل شدند و شروع به لمس آن‌ها کردند؛ به این شکل که سه بار در روز در دوره‌های پانزده‌دقیقه‌ای بدن آن‌ها را نوازش و اندام‌هایشان را حرکت می‌دادند. معجزه شد. بچه‌ها تقریباً ۵۰ درصد سریع‌تر رشد کردند، فعال‌تر و هوشیارتر بودند، از نظر رفتاری سریع‌تر به بلوغ رسیدند و تقریباً یک هفته زودتر از نوزادان نارسی که لمس نمی‌شدند از بیمارستان مرخص شدند. ماه‌ها بعد، آن‌ها هنوز بهتر از نوزادانی بودند که لمس نشده بودند. اگر این کار در هر بخش نوزادان انجام شود، نه‌تنها نوزادان سالم‌تر خواهند بود، بلکه سالانه حدود یک میلیارد دلار در هزینه‌ها صرفه‌جویی خواهد شد.

وقتی صحبت از انسان‌هایی می‌شود که می‌خواهند با استرس کنار بیایند و به پیری موفقیت‌آمیزی دست یابند، باید اطمینان حاصل کنند که والدینشان ژن‌های مناسبی داشته و وضعیت اجتماعی و اقتصادی مناسبی هم داشته باشند. بقیهٔ حالت‌های مقابلهٔ موفق با استرس ممکن است چندان برای بقیهٔ ما دلگرم‌کننده نباشند.

مطالعات دیگر روی بیماران مبتلا به درد مزمن نشان می‌دهد که دستکاری متغیرهای روان‌شناختی مانند القای احساس کنترل بر اتفاقات، نیز مقدار مسکن‌های درخواستی را به طور چشمگیری تغییر می‌دهد؛

همه‌چیز در فیزیولوژی از این قانون پیروی می‌کند که افراط می‌تواند به اندازهٔ تفریط مضر باشد.

اولین نکته این است که استرس‌های کوتاه‌مدت که میزانی خفیف تا متوسط دارند، حافظه را تقویت می‌کنند. این موضوع منطقی است؛ در این شرایط، با نوعی استرس بهینه سروکار داریم که آن را "تحریک" می‌نامیم و باعث هوشیاری و تمرکز ما می‌شود.

استرس مثل یک تک‌تیرانداز مسلح نیست که اثر فاجعه‌بار واحدی ایجاد کند. درعوض با لگدپرانی، ضربه زدن و ممانعت در جاهای مختلف بعضی کارها را خراب می‌کند و جلوی بعضی کارهای تعمیری را می‌گیرد. بنابراین احتمال دارد که بالاخره سقف را بر سرمان خراب کند.

مطالعه‌ای است که، در سال ۱۹۶۷، نشان داد هرچه شما فقیرتر ارزیابی شوید (بر اساس محلهٔ زندگی، خانه‌تان و ظاهرتان)، احتمال کمتری وجود دارد که امدادگران تلاش کنند شما را در راه بیمارستان احیا کنند.

ما اکنون به اندازهٔ کافی خوب و طولانی زندگی می‌کنیم که به‌آرامی از هم بپاشیم.

افراد مبتلا به افسردگی مزمن کسانی هستند که قشر مغز آن‌ها به طور معمول افکار غم‌انگیز را برای بقیهٔ بخش‌های مغز زمزمه می‌کند.

تفاوت میان طرز تفکر ما و گورخر این نکتهٔ مهم را به ما گوشزد می‌کند: احتمال ابتلا به زخم معده در من و شما بیشتر از گورخر است.

اگر گورخری باشید که امعا و احشای خود را روی زمین می‌کشد، همچنان باید فرار کنید. اکنون زمان مناسبی برای وارد شدن به شوک ناشی از درد شدید نیست.

من علم را دوست دارم و این فکر مرا آزار می‌دهد که خیلی‌ها از این موضوع وحشت دارند و تصور می‌کنند که پذیرش علم به این معناست که نمی‌توان شفقت یا هنر را نیز برگزید یا مبهوت طبیعت شد. هدف علم رها ساختن ما از رمز و راز نیست، بلکه بازآفریدن و نیرو بخشیدن به آن است. بنابراین من فکر می‌کنم هر کتاب علمی برای افراد غیردانشمند می‌بایست چنان شوری برانگیزد تا موضوع حتی برای خوانندگانی که به آن علاقه‌ای ندارند نیز جالب و قابل‌فهم شود.

به نظر می‌رسد عملاً هیچ ارتباطی بین سابقهٔ استرس زیاد و بروز بیشتر سرطان یا خطر بیشتر عود آن پس از بهبودی وجود ندارد. شاید یک تیپ شخصیتی خاص تا حدودی بیشتر در معرض ابتلا به سرطان باشد، اما هیچ مطالعه‌ای نشان نداده است که استرس در کجای داستان قرار می‌گیرد و همچنین اختلالات سبک زندگی نیز رد نشده‌اند.

پاسخ‌های استرس را می‌توان با عوامل روان‌شناختی تعدیل یا حتی ایجاد کرد، این عوامل روان‌شناختی شامل از دست دادن خروجی‌های ناامیدی و حمایت اجتماعی، تصور بدتر شدن اوضاع و برخی مواقع، از دست دادن کنترل و پیش‌بینی‌پذیری می‌شود.

هرچه یک عامل استرس‌زا فاجعه‌بارتر باشد، اعتقاد به کنترل نسبی داشتن بر نتیجه بدتر است، زیرا ناگزیر فکر می‌کنید که اگر شما بیشتر تلاش می‌کردید، اوضاع چقدر بهتر می‌شد. حس کنترل برای عوامل استرس‌زای خفیف بهتر عمل می‌کند.

آنچه در سر ما می‌گذرد بر هر سلول بدن ما تأثیرگذار است.