بریده‌هایی از کتاب چرا گورخرها زخم معده نمی گیرند

اگر می‌خواهید خطر بیماری‌های مرتبط با استرس را کاهش دهید، مطمئن شوید که ناخواسته فقیر به دنیا نیایید.

اگر به تعدادی از زنان داوطلب یک سری عکس از مدل‌های جذاب زن نشان دهید، پس از آن، نسبت به قبل از دیدن عکس‌ها، خلق‌وخویی بدتر و اعتمادبه‌نفسی کمتر خواهند داشت (مسئلهٔ غم‌انگیزتر این است که اگر همین عکس‌ها را به مردان نشان دهید، متعاقباً میزان رضایت آن‌ها از همسرانشان کاهش می‌یابد).

مذهب می‌تواند در کاهش عوامل استرس‌زا بسیار مناسب عمل کند، اما غالباً در وهلهٔ اول خود سازندهٔ آن عوامل استرس‌زا است.

سیستم فیزیولوژیک بدن ما برای پاسخ‌گویی به شرایط اضطراری حاد تکامل یافته است، اما ما با نگرانی بابت پرداخت وام‌های بانکی، روابط اجتماعی، تبلیغات و افزایش حقوقمان آن را ماه‌ها فعال نگاه می‌داریم. ‫تفاوت بین روش‌های برخورد ما و گورخر با استرس باعث می‌شود که ما با تعاریفی دست‌وپنجه نرم کنیم.

بدن برای انواع متنوعی از عوامل استرس‌زا، مجموعه‌ای پاسخ دارد که به طرز شگفت‌آوری مشابه هستند (که او آن را سندرم سازگاری عمومی۱۹ نامید، اما اکنون ما به آن پاسخ به استرس می‌گوییم). ‫اگر عوامل استرس‌زا برای مدتی طولانی ادامه داشته باشند، می‌توانند شما را بیمار کنند.

من در یک خانوادهٔ ارتدکس بزرگ شدم و قبلاً فردی کاملاً معتقد بودم، اما اکنون بی‌دین هستم و معنویت در زندگی من هیچ جایی ندارد و معتقدم که دین به طرز قابل‌توجهی آسیب‌زننده است. اما آرزو می‌کنم که کاش می‌توانستم مذهبی باشم. اما دین برای من بی‌معنی است و من حیران در افراد معتقدم. اما آن‌ها مرا تحت تأثیر نیز قرار می‌دهند. پس نتیجه این است که من کلاً این موضوع را نمی‌فهمم. پیش به سوی مطالب علمی.

در کشورهای درحال‌توسعه، فقیر بودن به معنای مشکل داشتن در تهیهٔ غذاست، درحالی‌که در دنیای غرب فقیر بودن به معنای مشکلاتی در تهیهٔ غذای سالم است).

این‌گونه نیست که منبع پاسخ استرس به پایان برسد، بلکه اگر پاسخ استرس از حد معینی فعال‌تر شود، می‌تواند از خود عامل استرس زیان‌آورتر باشد؛ به‌خصوص وقتی استرس تماماً روانی است.

اگر می‌خواهید خطر بیماری‌های مرتبط با استرس را کاهش دهید، مطمئن شوید که ناخواسته فقیر به دنیا نیایید.

مطالعات بی‌شماری نشان می‌دهند که ارتباط بین استرس شغلی و افزایش خطر بیماری‌های قلبی عروقی و متابولیکی ریشه در ترکیب کشندهٔ تقاضای بالا و کنترل کم در یک موقعیت شغلی دارند؛ در چنین شغلی، شما باید سخت کار کنید، انتظارات زیادی از شما می‌رود و شما حداقل کنترل را بر فرایند کاری دارید.

وقتی بله‌های کمی وجود دارد با "نه گفتن" مشکل خواهیم داشت.

به نظر می‌رسد که خطر فقر تأثیر بسیار زیادی بر سلامتی داشته و بزرگ‌ترین عامل خطر در تمام درمان‌های رفتاری است (به بیانی دیگر، اگر می‌خواهید در گروهی با جنس، سن و قومیت مشابه، طول عمر هرکس را پیش‌بینی کنید، مفیدترین واقعیتی که باید بدانید SES افراد است). اگر می‌خواهید شانس زندگی طولانی و سالم را افزایش دهید، فقیر نباشید.

وقتی اتفاقی ناراحت‌کننده پیش می‌آید، زنان بیشتر در مورد آن نشخوار فکری دارند؛ یعنی در مورد آن فکر می‌کنند یا می‌خواهند در مورد آن با شخص دیگری صحبت کنند. اما مردان که اغلب در برقراری ارتباط افتضاح هستند، به احتمال زیاد به هر چیزی فکر می‌کنند به جز آن مشکل، یا حتی بهتر از آن، خودشان را با کاری سرگرم می‌کنند؛ مثلاً ورزش می‌کنند، با ابزار مشغول به کاری می‌شوند، مشروب می‌خورند یا جنگ راه می‌اندازند). روان‌شناسان شناختی معتقدند که تمایل به نشخوار فکری شما را بیشتر در معرض افسردگی قرار می‌دهد.

با مطالعهٔ نوزادان نارس در بخش‌های نوزادان، متوجه شدند بچه‌های نارس که در شرایط تقریباً استریل نگهداری می‌شدند، به‌ندرت لمس می‌شوند. بنابراین فیلد و همکارانش وارد عمل شدند و شروع به لمس آن‌ها کردند؛ به این شکل که سه بار در روز در دوره‌های پانزده‌دقیقه‌ای بدن آن‌ها را نوازش و اندام‌هایشان را حرکت می‌دادند. معجزه شد. بچه‌ها تقریباً ۵۰ درصد سریع‌تر رشد کردند، فعال‌تر و هوشیارتر بودند، از نظر رفتاری سریع‌تر به بلوغ رسیدند و تقریباً یک هفته زودتر از نوزادان نارسی که لمس نمی‌شدند از بیمارستان مرخص شدند. ماه‌ها بعد، آن‌ها هنوز بهتر از نوزادانی بودند که لمس نشده بودند. اگر این کار در هر بخش نوزادان انجام شود، نه‌تنها نوزادان سالم‌تر خواهند بود، بلکه سالانه حدود یک میلیارد دلار در هزینه‌ها صرفه‌جویی خواهد شد.

در شدت بیماری یکسان، اگر بیمارانی را که با سرطان خود با "روحیهٔ مبارز" مواجه می‌شوند (یعنی خوش‌بین و قاطع هستند) با کسانی مقایسه کنیم که در مقابل سرطان در افسردگی، انکار و سرکوب فرومی‌روند، گروه اول بیشتر عمر می‌کنند.

اولین نکته این است که استرس‌های کوتاه‌مدت که میزانی خفیف تا متوسط دارند، حافظه را تقویت می‌کنند. این موضوع منطقی است؛ در این شرایط، با نوعی استرس بهینه سروکار داریم که آن را "تحریک" می‌نامیم و باعث هوشیاری و تمرکز ما می‌شود.

ما اکنون به اندازهٔ کافی خوب و طولانی زندگی می‌کنیم که به‌آرامی از هم بپاشیم.

همه‌چیز در فیزیولوژی از این قانون پیروی می‌کند که افراط می‌تواند به اندازهٔ تفریط مضر باشد.

وقتی صحبت از انسان‌هایی می‌شود که می‌خواهند با استرس کنار بیایند و به پیری موفقیت‌آمیزی دست یابند، باید اطمینان حاصل کنند که والدینشان ژن‌های مناسبی داشته و وضعیت اجتماعی و اقتصادی مناسبی هم داشته باشند. بقیهٔ حالت‌های مقابلهٔ موفق با استرس ممکن است چندان برای بقیهٔ ما دلگرم‌کننده نباشند.

من علم را دوست دارم و این فکر مرا آزار می‌دهد که خیلی‌ها از این موضوع وحشت دارند و تصور می‌کنند که پذیرش علم به این معناست که نمی‌توان شفقت یا هنر را نیز برگزید یا مبهوت طبیعت شد. هدف علم رها ساختن ما از رمز و راز نیست، بلکه بازآفریدن و نیرو بخشیدن به آن است. بنابراین من فکر می‌کنم هر کتاب علمی برای افراد غیردانشمند می‌بایست چنان شوری برانگیزد تا موضوع حتی برای خوانندگانی که به آن علاقه‌ای ندارند نیز جالب و قابل‌فهم شود.

مطالعات دیگر روی بیماران مبتلا به درد مزمن نشان می‌دهد که دستکاری متغیرهای روان‌شناختی مانند القای احساس کنترل بر اتفاقات، نیز مقدار مسکن‌های درخواستی را به طور چشمگیری تغییر می‌دهد؛

درحالی‌که میزان ارتباطات اجتماعی با افزایش سن کم می‌شود، کیفیت روابط بهبود می‌یابد. برخی مهارت‌های شناختی در سنین بالا بهتر می‌شوند (این مهارت‌های شناختی به هوش اجتماعی و استفادهٔ راهبردی مناسب از حقایق مربوط می‌شوند، نه صرفاً به آسانیِ به خاطر سپردن آن‌ها). یک فرد مسن معمولی فکر می‌کند که سلامتی‌اش بالاتر از حد متوسط است و از آن لذت می‌برد. از همه مهم‌تر، متوسط سطح شادی در سنین بالا افزایش می‌یابد. عواطف منفی کمتری رخ می‌دهند و در صورت بروز، هم چندان طولانی نخواهند بود.

پاسخ‌های استرس را می‌توان با عوامل روان‌شناختی تعدیل یا حتی ایجاد کرد، این عوامل روان‌شناختی شامل از دست دادن خروجی‌های ناامیدی و حمایت اجتماعی، تصور بدتر شدن اوضاع و برخی مواقع، از دست دادن کنترل و پیش‌بینی‌پذیری می‌شود.

هرچه یک عامل استرس‌زا فاجعه‌بارتر باشد، اعتقاد به کنترل نسبی داشتن بر نتیجه بدتر است، زیرا ناگزیر فکر می‌کنید که اگر شما بیشتر تلاش می‌کردید، اوضاع چقدر بهتر می‌شد. حس کنترل برای عوامل استرس‌زای خفیف بهتر عمل می‌کند.

کسانی که مقابلهٔ موفقی با استرس داشته‌اند، در مواجهه با عوامل استرس‌زای فعلی سعی می‌کنند که آن را کنترل کنند، اما سعی نمی‌کنند اتفاقات گذشته را تحت کنترل خود در آورند. همچنین آنان تلاشی برای کنترل رویدادهای آینده‌ای کنترل‌ناپذیر نمی‌کنند و سعی نمی‌کنند آن چیزی را ترمیم کنند که خراب نیست یا راهی برای بهبود آن وجود ندارد.

افراد مبتلا به افسردگی مزمن کسانی هستند که قشر مغز آن‌ها به طور معمول افکار غم‌انگیز را برای بقیهٔ بخش‌های مغز زمزمه می‌کند.

دو ویژگی اصلی این فصل در این داستان گنجانده شده است: کم‌خوابی عاملی استرس‌زاست و استرسْ خوابیدن را سخت‌تر می‌کند. بله، ما با یک دور باطل وحشتناک روبه‌رو هستیم.

استرس مثل یک تک‌تیرانداز مسلح نیست که اثر فاجعه‌بار واحدی ایجاد کند. درعوض با لگدپرانی، ضربه زدن و ممانعت در جاهای مختلف بعضی کارها را خراب می‌کند و جلوی بعضی کارهای تعمیری را می‌گیرد. بنابراین احتمال دارد که بالاخره سقف را بر سرمان خراب کند.

به نظر می‌رسد عملاً هیچ ارتباطی بین سابقهٔ استرس زیاد و بروز بیشتر سرطان یا خطر بیشتر عود آن پس از بهبودی وجود ندارد. شاید یک تیپ شخصیتی خاص تا حدودی بیشتر در معرض ابتلا به سرطان باشد، اما هیچ مطالعه‌ای نشان نداده است که استرس در کجای داستان قرار می‌گیرد و همچنین اختلالات سبک زندگی نیز رد نشده‌اند.

بیشتر پاسخ‌های مغز به درد به منظور ارائهٔ پاسخ‌هایی کلی و تفسیرهای مرتبط با شرایط است. این‌گونه است که علی‌رغم اصابت گلوله به ران پایتان و درحالی‌که از فرط درد نفستان تنگ شده است، می‌توانید سرخوشانه در فکر پیروزی غرق شوید؛ چون می‌دانید که از جنگ جان سالم به در برده و در حال برگشت به خانه هستید.