بریده‌هایی از کتاب قبله آخرین (جلد اول)

آنچه در انسان حرکت و تلاش می‌آورد، احتیاج و اضطرار است، نه علم و یقین و معرفت‌های عقلی و حتی شهودی؛ چرا که شیطان با وجود شهود عوالم بالا، بازهم طرد و رجم شد و معصیت کرد

در زمان ما حجتِ زمان واسطهٔ فیض است. اگر توسلی هم به دیگر معصومان شده باشد یا از امامزاده‌های معتبر و بزرگوار چیزی خواسته باشیم، از کانال حجت زندهٔ زمان به دستمان می‌رسد؛ چه بدانیم و چه ندانیم.

وقتی چیزی خلاف مصلحت و حکمت است، هرچند پیامبر الهی هم آن را درخواست کند، مستجاب نمی‌شود.

آیت‌الله مجتهدی (ره) می‌نویسد: «یک مرتبه از آیت‌الله خوانساری پرسیدم: وقتی به زیارت می‌رویم، آیا بگوییم خدایا، به حق امام‌رضا (ع) فلان حاجتم را بده، یا اینکه به امام‌رضا خطاب کنیم که آقا شفا بده»! فرمودند: «هر دو خوب است، ولی این دومی بهتر است که از امام‌رضا (ع) بخواهید تا او از خدا بخواهد».

یاد حرف واعظی افتادم که می‌گفت وقتی بیچاره شدید، بگویید: «یَا صَاحِب الزّمان اَدرکنِی یَا صَاحِب الزّمان اَغِثْنی؛ ای صاحب الزمان مرا دریاب! ای صاحب الزمان به فریاد من برس»!

اضطرار چیزی بالاتر از احتیاج و نیاز است. اضطرار یعنی شما به چیزی احتیاج داشته باشید که چیز دیگری جای آن را نمی‌گیرد. دارویی است که هیچ مشابه و جایگزینی ندارد. «اضطرار احتیاجی است که به ناچاری رسیده باشد». و در یک کلام اضطرار یعنی بیچارگی و درماندگی.