کتاب قبله آخرین (جلد اول)

آنچه در انسان حرکت و تلاش می‌آورد، احتیاج و اضطرار است، نه علم و یقین و معرفت‌های عقلی و حتی شهودی؛ چرا که شیطان با وجود شهود عوالم بالا، بازهم طرد و رجم شد و معصیت کرد

در زمان ما حجتِ زمان واسطهٔ فیض است. اگر توسلی هم به دیگر معصومان شده باشد یا از امامزاده‌های معتبر و بزرگوار چیزی خواسته باشیم، از کانال حجت زندهٔ زمان به دستمان می‌رسد؛ چه بدانیم و چه ندانیم.

وقتی چیزی خلاف مصلحت و حکمت است، هرچند پیامبر الهی هم آن را درخواست کند، مستجاب نمی‌شود.

«اللَّهُمَّ ... وَلا تُنْسِنَا ذِکْرَهُ وَانتظارَهُ ؛ خداوندا، یاد و انتظارش را از خاطر ما مبر»!

اینکه فردا خورشید می‌آید و همه‌جا را روشن می‌کند، وظیفهٔ فعلی تو را که باید در این تاریکی چراغی برای همین اطرافت روشن کنی نفی نمی‌کند.

علم و یقین و معرفت و انتظار، اگر ما را به اضطرار رساند، ظهور رخ می‌دهد و فرج و گشایش اتفاق می‌افتد و گره‌ها باز می‌شود.

حاج‌اسماعیل دولابی (ره) می‌فرمود: «فقط گریه‌هایتان را برای اهل‌بیت (ع)، برای امام‌رضا (ع) نبرید. آقا گله می‌کند که چرا فقط گریه‌ها و گرفتاری‌هایتان را پیش ما می‌آورید. خنده‌هایتان را هم بیاورید. چرا فقط در وقت ناخوشی و بلا و گرفتاری یاد من می‌افتید؟ در خوشی‌ها هم بیایید. من می‌خواهم خنده‌هایتان را هم ببینم».

آیت‌الله مجتهدی (ره) می‌نویسد: «یک مرتبه از آیت‌الله خوانساری پرسیدم: وقتی به زیارت می‌رویم، آیا بگوییم خدایا، به حق امام‌رضا (ع) فلان حاجتم را بده، یا اینکه به امام‌رضا خطاب کنیم که آقا شفا بده»! فرمودند: «هر دو خوب است، ولی این دومی بهتر است که از امام‌رضا (ع) بخواهید تا او از خدا بخواهد».

یاد حرف واعظی افتادم که می‌گفت وقتی بیچاره شدید، بگویید: «یَا صَاحِب الزّمان اَدرکنِی یَا صَاحِب الزّمان اَغِثْنی؛ ای صاحب الزمان مرا دریاب! ای صاحب الزمان به فریاد من برس»!

اضطرار چیزی بالاتر از احتیاج و نیاز است. اضطرار یعنی شما به چیزی احتیاج داشته باشید که چیز دیگری جای آن را نمی‌گیرد. دارویی است که هیچ مشابه و جایگزینی ندارد. «اضطرار احتیاجی است که به ناچاری رسیده باشد». و در یک کلام اضطرار یعنی بیچارگی و درماندگی.

و همین معنای «حجت» در فرهنگ دینی ماست. کسی که الگوی تام زندگی بر اساس مشیت خداست و با بودنش هیچ عذر و بهانه‌ای در پیمودن مسیر باطل نخواهد بود. حجت خدا باید حضور در زندگی عینی و عملی ما پیدا کند و ما هم عرصه‌های زندگی را با او تنظیم نماییم. به هر میزان که او در زندگی فردی و جمعی ما حاضر باشد، ما منتظریم و همین معیار خوبی است که درصد خلوصمان را با آن محک بزنیم. ان‌شاءالله منتظر باشیم.

برخی از اصحاب امام‌صادق (ع) وقتی رفاه و شکوه مادی بنی‌عباس را می‌دیدند، از حسرت آهی می‌کشیدند و می‌گفتند: «مَتَی الْفَرَجُ؛ فرج کی رخ می‌دهد»؟ ای‌کاش کار دست شما اهل‌بیت بود! امام (ع) فرمودند: «اَنْتَ مِمَّنْ تُریدُ الدُّنیا؛ تو دنبال دنیا هستی (دنبال فرج خودت)».

اضطرار چیزی بالاتر از احتیاج و نیاز است. اضطرار یعنی شما به چیزی احتیاج داشته باشید که چیز دیگری جای آن را نمی‌گیرد. دارویی است که هیچ مشابه و جایگزینی ندارد. «اضطرار احتیاجی است که به ناچاری رسیده باشد». و در یک کلام اضطرار یعنی بیچارگی و درماندگی.

امام‌مجتبی (ع) از پدر بزرگوارش حضرت امیر (ع) نقل می‌کند که فرمودند: «یَدِینُ لَهُ عَرْضُ الْبِلَادِ وَطُولُهَا لَا یَبْقَی کافِرٌ إِلَّا آمَنَ بِهِ وَلَا طَالِحٌ إِلَّا صَلَحَ وَتَصْطَلِحُ فِی مُلْکِهِ السِّبَاع؛ سرتاسر کشورها و سرزمین‌ها تسلیم او و حکومتش می‌گردند تا جایی که کافران هم ایمان می‌آورند و فاسقان و منحرفان راه صلاح و خوبی را پیش می‌گیرند و حتی درندگان هم باهم در آرامش و صلح خواهند بود». این دگرگونی فطرت‌ها همه و همه مرهون دیدار آن مظهر رحمت الهی است.

به هر میزان که او در زندگی فردی و جمعی ما حاضر باشد، ما منتظریم و همین معیار خوبی است که درصد خلوصمان را با آن محک بزنیم. ان‌شاءالله منتظر باشیم.