کتاب جک ریچر (جلد دوازدهم: غریبه ای در شهر)

ریچر در را باز کرد و رفت داخل و به سمت میزی در گوشهٔ انتهای رستوران حرکت کرد تا بتواند در جایی بنشیند که پشتش به دیوار باشد و کل سالن را یکجا ببیند. از عادت‌های همیشگی‌اش بود. هیچ‌وقت طور دیگری نمی‌نشست.

پرسید: «قهوه دارید؟» نره‌غول لحظه‌ای مکث کرد و گفت: «نه.» یک کلمهٔ کوتاه و یک جواب منفی، ولی حداقل یک پاسخ بود. تجربه به ریچر ثابت کرده بود که سخت‌ترین بخش هر مکالمهٔ خصمانه‌ای شروع آن است. یک پاسخ در ابتدای مکالمه نشانهٔ خوبی بود. پاسخ دادن به یک عادت تبدیل می‌شد.

هروقت شک داشتی، بپیچ به چپ. این شعار او بود.

با شمشیر زندگی کنی، با شمشیر می‌میری.

سحر آمد و باران بالاخره قطع شد و آسمان به رنگ آبی روشن درآمد و هوا کاملاً صاف شد. ریچر یک‌بار در شعری خوانده بود: مثل اعصاب بعد از درد. هوای صبح آن‌قدر خنک بود که از روی زمین خیس بخار بلند نمی‌شد.

به سخنی از عیسی مسیح اشاره شده: «وارد شدن ثروتمند به ملکوت خدا از داخل شدن شتر به سوراخ سوزن سخت‌تر است.»