بریده‌هایی از کتاب مومو

«اولش آدم زیاد متوجه نمی‌شود. اما یک روز می‌بیند که دیگر اصلاً حوصلهٔ هیچ کاری را ندارد. دیگر هیچی برایش جالب نیست. همه چیز به نظرش ملال‌آور و خسته‌کننده می‌آید. اما این بی‌حوصلگی چیزی نیست که از بین برود، باقی می‌ماند و یواش‌یواش رشد می‌کند، روزبه‌روز و هفته به هفته شدیدتر و عذاب‌آورتر می‌شود. آدم هی کج‌خلق‌تر می‌شود. احساس خلاء و پوچی بیشتری می‌کند، هی از خودش و جهان اطرافش ناراضی‌تر می‌شود. بعدش یواش یواش حتی این احساس هم از بین می‌رود و دیگر چیزی را حس نمی‌کند

گاهی وقت‌ها یک ساعت برای آدم مثل یک عمر، طول می‌کشد. گاهی هم می‌بینی که یک ساعت، با یک چشم به هم زدن سپری می شود. تمامش بستگی به این دارد که در آن یک ساعت چه بر ما گذشته است.

بعضی وقت‌ها آدم می‌بیند که خیابانی خیلی طولانی پیش رو دارد. بعد فکر می‌کند که آن خیابان، وحشتناک دراز است و هیچ وقت جارو کشیدنش تمام نمی‌شود.»

باز مدتی می‌رفت توی فکر و بعد می‌گفت: «آدم نباید یکهو به تمام خیابان فکر کند. متوجه هستی که؟ باید همیشه یادت باشد که فقط به قدم بعدی فکر کنی. به قدم بعدی و نفس بعدی و حرکت بعدیِ جارو. هر بار فقط به قدم بعدی و نفس بعدی و حرکت بعدی جارو.»

مومو با چشم‌های درشتش با دقت نگاهشان می‌کرد. ولی هیچ یک از آن‌ها نمی‌توانست درست بفهمد که معنی نگاهش چیست. داشت در دل مسخره‌شان می‌کرد؟ یا شاید هم غمگین بود؟ از صورتش نمی‌شد چیزی را حدس زد. با این حال آن دوتا یکهو احساس کردند دارند خودشان را توی آینه می‌بینند و یواش‌یواش از خودشان خجالت کشیدند.

«آدم نباید یکهو به تمام خیابان فکر کند. متوجه هستی که؟ باید همیشه یادت باشد که فقط به قدم بعدی فکر کنی. به قدم بعدی و نفس بعدی و حرکت بعدیِ جارو. هر بار فقط به قدم بعدی و نفس بعدی و حرکت بعدی جارو.»

وقتی با تمام هوش و حواسشان صحنه‌های غم‌انگیز یا خنده‌دار را تماشا می‌کردند، رفته‌رفته نمایش روی صحنه به طور شگفت‌آوری به نظرشان واقعی می‌آمد. بسیار واقعی‌تر از زندگی روزمرهٔ خودشان. و مردم برای تماشای واقعیتی که با مال خودشان فرق داشت سر و دست می‌شکستند.