کتاب ازولفیا تا ساگوارو

«فراموشم مکن»، این گل را می‌شناسید؟ اسم فارسی ندارد، چون اصالتاً ایرانی نیست و نامش ترجمهٔ Forget me not است و از خانوادهٔ گل‌گاوزبان است. درمورد نام‌گذاری‌اش افسانه‌های مختلفی هست، مثلاً آلمانی‌ها می‌گویند: «خدا همهٔ گل‌ها را نام‌گذاری کرد و تنها یک گل کوچک بدون نام باقی ماند و به همین خاطر شروع کرد به گریه کردن و به خدا گفت: "فراموشم مکن". و خدا جواب داد: "همین نام تو خواهد بود."» ما هم همیشه باید این ذکر را بگیریم، «خدایا فراموشم مکن. سلاحی نداریم، جز همین محبت اندک. با همین نجاتمان بده.» «إِلَهِی لَمْ یکنْ لِی حَوْلٌ فَأَنْتَقِلَ بِهِ عَنْ مَعْصِیتِک إِلَّا فِی وَقْتٍ أَیقَظْتَنِی لِمَحَبَّتِک» خدایا من قدرتی ندارم که از معصیت بازگردم، مگر آنکه تو با محبتت بیدارم گردانی.

گمان نکنم در طبیعتِ خدا بذری باشد که دل به دل خاکِ سفت بدهد. دل آدمی هم فطرتش بر نرمی است. دلِ نرم، آباد است. حکمت و اندرز می‌پذیرد و سبز می‌شود. امان از وقتی که بگذاریم کبر و غرور، کم‌کم سختش کند. آن‌قدر که بذر حکمتی و سخن خیر و نیکویی در آن پا نگیرد و دائماً از بستر رشد و سبز شدن دور بشود.

زراعت در زمین هموار امکان‌پذیر است، نه بر سنگ سخت و چنین است که حکمت، در دل‌های متواضع جای می‌گیرد نه در دل‌های متکبر. خداوند متعال، تواضع را وسیلهٔ عقل، و تکبر را وسیلهٔ جهل قرار داده‌است.

کرم‌های ریز داخل گیلاس و آلبالو را دیده‌اید؟ مادرِ این‌ها که یک مگس است به نام مگس گیلاس، بعد از تغییرِ رنگِ میوه (تقریباً هم‌زمان با رسیدن) داخل آن تخم‌گذاری می‌کند. این کار را هم آن‌قدر ظریف انجام می‌دهد که سوراخ محل تخم‌ریزی به‌سختی قابل‌رؤیت است. بعدش که تخم تبدیل به کرم شد آن محل پوسیده می‌شود و تغییر رنگ می‌دهد. مگس مادر موقع تخم‌گذاری آن را علامت‌گذاری می‌کند، درنتیجه مگس دیگری روی آن میوه تخم‌ریزی نمی‌کند. یعنی در هر میوه شما فقط یک کرم گیلاس می‌بینید. حتی مگس‌ها هم بلدند به‌اندازهٔ نیازشان بخورند، نه بیشتر از حقشان و آن‌هم دست‌درازانه. ما چه؟