کتاب بیژن و منیژه

گویی یزدان سرنوشت هر آدمی را به شیوه‌ای می‌نگاشت: یکی دیر می‌رسید، یکی زود از دست می‌داد، یکی هرچه بیش‌تر می‌دوید، دورتر می‌شد و یکی همیشه بر سر دوراهی می‌ماند.

«آمدی و خورشید را به میهمانی شب‌های دیرپایم آوردی. این نور، تویی که چون بارانی شادی‌بخش بر سرم می‌باری.

بیژن به درد اندیشید و تنهایی. از خود پرسید: «آن‌چه پیش از این رنج می‌پنداشتم، چه بود؟ تنهایی چگونه بود؟ بیچارگی را چه می‌دانستم و درماندگی را چگونه می‌دیدم؟ اگر آن‌چه در دلم هراس می‌ریخت، سیاهی بود و آن‌چه جانم را به لرزه می‌انداخت، تاریکی نام داشت، پس این سیاهی چیست و این تاریکی کدام است؟»

گویی یزدان سرنوشت هر آدمی را به شیوه‌ای می‌نگاشت: یکی دیر می‌رسید، یکی زود از دست می‌داد، یکی هرچه بیش‌تر می‌دوید، دورتر می‌شد و یکی همیشه بر سر دوراهی می‌ماند.

تا خیال زنده بود، راهی برای گریز پیدا می‌شد.