بریده‌هایی از کتاب بیژن و منیژه

گویی یزدان سرنوشت هر آدمی را به شیوه‌ای می‌نگاشت: یکی دیر می‌رسید، یکی زود از دست می‌داد، یکی هرچه بیش‌تر می‌دوید، دورتر می‌شد و یکی همیشه بر سر دوراهی می‌ماند.

«آمدی و خورشید را به میهمانی شب‌های دیرپایم آوردی. این نور، تویی که چون بارانی شادی‌بخش بر سرم می‌باری.

گویی یزدان سرنوشت هر آدمی را به شیوه‌ای می‌نگاشت: یکی دیر می‌رسید، یکی زود از دست می‌داد، یکی هرچه بیش‌تر می‌دوید، دورتر می‌شد و یکی همیشه بر سر دوراهی می‌ماند.

تا خیال زنده بود، راهی برای گریز پیدا می‌شد.