کتاب از بابا لنگ دراز به جودی

اما دوست دارم بدانم وقتی که در تب می‌سوزی آیا من هم در هذیان‌های تو جایی دارم یا نه؟

خیلی وقت‌ها یک کتاب حرف، در فاصلهٔ کوتاه نگاه‌ها رد و بدل می‌شود.

«تقاضا کن؛ به تو اعطا خواهد شد جست‌وجو کن؛ خواهی‌اش یافت در را بزن؛ به رویت گشاده خواهد شد.»

آدم‌هایی که زود پشیمان می‌شوند صادق‌ترند.

خداوند هیچ چاله‌ای نمی‌کند که پرش نکند. گاهی ما به خداوند فرصت نمی‌دهیم که چاله را پر کند و شتاب‌زده چالهٔ خالی را تحویل می‌گیریم.

نگاه‌های ما گفتگوهایی پنهانی داشتند که کلمه‌ها را نامحرم می‌دیدند...

تو یکی از سرمایه‌دارترین انسان‌ها هستی. قلب مهربان تو، استعداد درخشان تو و پاکی تو، اینها همه سرمایه‌های عظیمی هستند که هرکسی ندارد. حتی یک شخص ثروتمند با خرج پول‌های هنگفت، هرگز نخواهد توانست به سرمایه‌های تو دست یابد؛ که این سرمایه‌ها سرشتی‌اند و از جانب خدا به

اگر می‌خواهی در زندگی موفق شوی، باید همیشه حرف‌های مهم و احساسات هیجانی خود را برای اهلش نگه داری. هیچ‌وقت همهٔ حرف‌هایت را برای همه نزن. لازم نیست که تفاوت‌هایت را در تفکر و احساس جار بزنی. آنها گرانبهاتر از این هستند که همه‌جا خرج شوند.

با افتخار قدم بر روی زمین بگذار، به پاکی خودت ببال و بر خاک منت گذار و امید خود را از دست مده که خداوند با توست.

خداوند همیشه بسیار مؤثر و پررنگ حضور دارد، اما ابرهای تیره نمی‌گذارند که ما او را ببینیم وگرنه او هرگز کم‌رنگ نمی‌شود. فقط باید ابرها را کنار زد تا نورش چشمان‌مان را خیره کند.

آفرین دخترم، درست فهمیدی، زندگی واقعاً یک صحنهٔ بازی است و پیروز کسی است که بازیگر خوبی باشد. به مشکلات همان‌گونه که خود گفته‌ای لبخند بزن و با زیرکی و هوشیاری آنها را پشت سر بگذار، بی‌آنکه از آنها زخمی یا گزندی به تو برسد و تو ناچار بخواهی سالیان سال، زحمت پانسمان‌های هر روزهٔ آن زخم را تا آخر عمر به دوش بکشی.

و نویسندگی چیزی جز این نیست، رونویسی از روی متنی که در قلب انسان نوشته شده است.

بعد از دعای تو یک هفته باران می‌بارید. می‌بینی! خدا هم عاشق تو است، دیگر وای به حال من که معلوم نیست با وجود تو چه عاقبتی در انتظارم خواهد بود.

خانه حریمی امن است.

معرفت با کتابخوانی به دست نمی‌آید. معرفت در قلب و نگاه نهفته است. معرفت در قلبی سرشار از عشق و نگاهی کنجکاو که دوست داشته باشد همهٔ جهان را زیر و رو کند و بفهمد، رشد می‌کند و می‌بالد. تا می‌توانی به اطلاعات خود وسعت بده اما هرگز گمان نکن که با مطالعه کامل خواهی شد و همه‌چیز را خواهی دانست

اینکه تو مثل خانم لیپت و دیگران چاپلوسی و تملق مرا نمی‌گویی و سعی در راضی نگه‌داشتن من نداری و تحصیلات دانشگاهی را با فروش شخصیت واقعی و احساسات پاک خود معامله نمی‌کنی،‌ مرا به وجد می‌آورد.

چنین نیست که یک نویسنده همیشه مأیوس و غمزده باشد، چه بهتر که نویسنده امیدوار و امیددهنده باشد،‌ نویسنده رسالت زنده کردن و کاشتن امید را در دل مردم به عهده دارد. نباید به هم بریزد، بلکه باید آباد کند و بسازد و راه آبادانی و رسیدن را نشان دهد.

هرچند که زیبایی نعمت خداست و اهمیت هم دارد، اما نباید به آن تکیه کرد، چون زیبایی از شاهکارهای خداست. اوست که باید افتخار کند و مباهات بورزد. ما در این بین مخلوق خداوند هستیم، تنها آن کارهایی که مستقیماً از ما سر می‌زند و ما برای آن زحمت کشیده‌ایم و امتیازاتی که ما آنها را با تلاش در طی زمان کسب کرده‌ایم، جای فخرفروشی و مباهات دارد. برای همین است که من خصوصیات اخلاقی و پاکی‌ات را می‌ستایم و قابل تقدیر می‌دانم، چون اینها همه به خواست و ارادهٔ تو صورت گرفته است، هرچند که ارادهٔ خداوند در آن بی‌تأثیر نبوده است.

گاهی گمان می‌کنم که از آغاز قلب انسان‌ها با رشته‌ای نامرئی به هم وصل است و ما فقط تلاش می‌کنیم تا آن سوی رشته را جستجو کنیم. با این تفکرات شاید زیاد هم نباید نگران باشم.

تو اشتباه می‌کنی، لذت‌های زندگی کاملاً عادلانه تقسیم شده‌اند. اگر می‌بینی که جولیا این‌قدر راحت به اروپا می‌رود، در عوض از دیگر لذت‌ها محروم است. در مجموع امتیازاتی که یک انسان از خداوند دریافت می‌کند با هم برابرند، اما بعضی از امتیازات از چشم ما پوشیده هستند و ما آنها را نمی‌بینیم. ما فقط نداشتن‌ها را می‌بینیم و از آنچه داریم آگاه نیستیم.

خداوند هیچ چاله‌ای نمی‌کند که پرش نکند. گاهی ما به خداوند فرصت نمی‌دهیم که چاله را پر کند و شتاب‌زده چالهٔ خالی را تحویل می‌گیریم. مشکلات ما در زندگی چاله‌هایی هستند که خداوند خواسته است آنها را با خاکی بهتر و حاصلخیزتر پر کند. شاید هم با جواهرات گران‌قیمت پر شوند و به گنج‌های گرانبهایی تبدیل شوند. پس بهتر است صبر کنیم، حتماً با چیزی بهتر روبه‌رو خواهیم شد که هدیهٔ خداست. ایمان به آن بهترین دلیل دریافت این هدیه خواهد بود.

هیچ نیازی نیست که کمبودها و ضعف‌های خود را به دیگران بگویی و در بلندگو جار بزنی. هرگز کسی این کار را نخواهد کرد، فقط تا آنجا که می‌توانی در رفع این کمبودها و ضعف‌ها بکوش. کمبودها رازهای تو هستند، اگر پیش هرکس، خصوصاً آدم‌های حقیر برملا شوند، جبران زیان‌ها و خسارت‌ها، مشکل و گاه غیرممکن است.

تا می‌توانی به اطلاعات خود وسعت بده اما هرگز گمان نکن که با مطالعه کامل خواهی شد و همه‌چیز را خواهی دانست، چرا که به گفتهٔ یک دانشمند ایرانی: «همه‌چیز را همگان‌دانند و همگان هنوز از مادر زاده نشده‌اند.»

نویسندگی چیزی جز این نیست، رونویسی از روی متنی که در قلب انسان نوشته شده است.

جودی عزیزم! چنین نیست که یک نویسنده همیشه مأیوس و غمزده باشد، چه بهتر که نویسنده امیدوار و امیددهنده باشد،‌ نویسنده رسالت زنده کردن و کاشتن امید را در دل مردم به عهده دارد. نباید به هم بریزد، بلکه باید آباد کند و بسازد و راه آبادانی و رسیدن را نشان دهد.

شناختن افراد به شناختن نام آنها نیست.

بسیار خشنودم که راز این معما گشوده نیست و ناشناخته‌هایی هستند که سرنوشت ما را رقم می‌زنند و آن نیروی ناشناخته در گره زدن و جفت و جور کردن دل‌ها بسیار دخیل است وگرنه ما با حساب دودوتا چهارتا نمی‌توانیم دلی را به دست آوریم

از آغاز قلب انسان‌ها با رشته‌ای نامرئی به هم وصل است و ما فقط تلاش می‌کنیم تا آن سوی رشته را جستجو کنیم.

همه‌چیز را همگان‌دانند و همگان هنوز از مادر زاده نشده‌اند.

هیچ‌وقت همهٔ حرف‌هایت را برای همه نزن. لازم نیست که تفاوت‌هایت را در تفکر و احساس جار بزنی. آنها گرانبهاتر از این هستند که همه‌جا خرج شوند.