کتاب رامونا و پدرش

رامونا پتو را کنار زد و با اصرار گفت: «خواب بد نبود، خودم صدایش را شنیدم. صدای چیزی مثل شبح!» آقای کوییم‌بی گفت: «تنها راهش این است که برویم و ببینیم.» رامونا فکر کرد پدرش چه‌قدر منطقی و شجاع است. البته کسی از او نخواست که به آشپزخانه برود!

آقای کوییم‌بی وقتی تصویر را دید لحظه‌ای مکث و آن را تماشا کرد. بعد با حالتی که انگار در جست وجوی تصویر دیگری است، کاغذ را برگرداند و گفت: «عالی است. معلوم است که نقاشش خیلی بااستعداد است!» رامونا گرچه نمی‌دانست که واقعاً منتظر چه نوع واکنشی بود، حسابی جا خورد! شاید انتظار داشت پدرش عصبانی شود؟ یا تنبیه‌اش کند؟ یا قول بدهد که سیگارش را ترک کند؟

جواب مثبت، جرئت رامونا را دو برابر کرد و پرسید: «پس برای همین بود که با قهوه‌تان سیگار نکشیدید؟ می‌خواهید سیگارتان را ترک کنید؟» آقای کوییم‌بی که چشم‌هایش روی نقاشی بود، گفت: «سعی می‌کنم، سعی می‌کنم.» قلب رامونا سرشار از هیجان، شادی و آرامش شد. گفت: «پدر، شما حتماً می‌توانی.» پدرش که انگار زیاد مطمئن نبود، جواب داد: «من هم امیدوارم.

بئاتریس دفترچهٔ تلفن را برداشت و پرسید: «ولی آخر چی بگویم؟» آقای کوییم‌بی گفت: «فقط موضوع را برایش شرح بده و ببین که چی می‌گوید. از پشت تلفن که نمی‌خورَدَت!»