کتاب عشق لرزه

رفتار آدم با این بدن بیچاره منصفانه نیست، وقتی خوب کار می‌کنه ازش تشکر نمی‌کنیم و وقتی متوجهش می‌شیم که مریض می‌شه و وقتی هم دردش می‌آد ازش دلخور

در عشق اغلب اشتباه می‌کنیم، اغلب احساسات ما جریحه‌دار می‌شود و احساس بدبختی می‌کنیم. اما عشق می‌ورزیم و هنگامی‌که در آستانهٔ مرگیم به عقب برمی‌گردیم و به خود می‌گوییم: خیلی رنج کشیده‌ام، گاهی به بیراهه رفته‌ام، اما عشق ورزیده‌ام

رفتار آدم با این بدن بیچاره منصفانه نیست، وقتی خوب کار می‌کنه ازش تشکر نمی‌کنیم و وقتی متوجهش می‌شیم که مریض می‌شه و وقتی هم دردش می‌آد ازش دلخور می‌شیم.

آدم بد و خوب وجود نداره، فقط اعمال بد و خوب وجود داره و در بینشون مخلوقاتی که این وسط وول می‌خورن.

نفرت احساس خوبیه، گرمه، محکمه، مطمئنه، درست برعکسِ عشق، در نفرت آدم شک و تردید به دلش راه نمی‌ده، هرگز. من هیچ احساسی به وفاداری نفرت ندیدم. تنها احساسیه که به آدم خیانت نمی‌کنه.

ردیکا: شرافت... به حق چیزهای نشنیده.

همه این فکر بچگانه توسرشونه که عدالتی در کاره. عدالتی که در تار و پود دنیا بافته شده و روزی بالاخره آدم‌های ناباب و رذل رو تو تورش به دام میندازه و به سزای اعمالشون می‌رسونه و برعکس به آدم‌های خوب پاداش می‌ده.

غرور مسریه. اگه یکی بهش مبتلا بشه اون یکی هم فوراً می‌گیره.

دوست داشتن یعنی اولویت دادن به یک نفر، ترجیح دادن. درست برعکس علم و آگاهیه، آدم کور می‌شه.

پدر و مادرتون از شما خاطرات خیلی قدیمی به یاد دارن، کسانی هستن که در زندگی بدوی‌تون با شما بودن اما نمی‌تونین مطمئن باشین که زیر و بمتون رو می‌شناسن.

دقیقاً! دوست داشتن معنیش شناختن نیست.

زن‌ها فقط اونچه رو که در مردها زنونه‌ست می‌فهمن، و مردها فقط جنبه‌های مردونهٔ زن‌ها رو درک می‌کنن. یعنی باید گفت که هیچ‌کدوم اون یکی رو نمی‌فهمه. اگه بخوای رفتارش رو تعبیر کنی حتماً به اشتباه می‌افتی. دیان: مرد و زن همیشه برای هم غریبه باقی می‌مونن؟ خانم پومره: معلومه، برای همین هم باهم می‌سازن.

زن‌ها فقط اونچه رو که در مردها زنونه‌ست می‌فهمن، و مردها فقط جنبه‌های مردونهٔ زن‌ها رو درک می‌کنن. یعنی باید گفت که هیچ‌کدوم اون یکی رو نمی‌فهمه. اگه بخوای رفتارش رو تعبیر کنی حتماً به اشتباه می‌افتی.

رفتار آدم با این بدن بیچاره منصفانه نیست، وقتی خوب کار می‌کنه ازش تشکر نمی‌کنیم و وقتی متوجهش می‌شیم که مریض می‌شه و وقتی هم دردش می‌آد ازش دلخور می‌شیم.

هر چیزی یک قیمتی داره! هیچی تو زندگی مفتی نیست.

مهم نیست که دنیا برام چنگی به دل نمی‌زنه، ولی همون‌طور که هست قبولش می‌کنم و آستین‌هامو بالا می‌زنم.

اندوه سهمگینی که در اوست از زیبایی‌اش نمی‌کاهد

طبیعت آدمیزاد طوریه که همیشه تقصیر رو به گردن دیگران میندازه، یا اینکه برای خودش عذری می‌تراشه.

ریشارد: تب و تاب از بین می‌ره، اما احساسات باقی می‌مونه.

زیرا هر نظمی زودگذر است، هر آسایشی ظاهری است و زندگی دائماً در حال ساخت و تخریب است.

عشق‌لرزه یا لرزه‌های قشر عاطفی. یادته یک شب درباره‌ش صحبت کردیم. عین قشرهایی که ساخت لایه‌های زمین رو تشکیل می‌دن، احساسات هم جابه‌جا می‌شن. وقتی جابه‌جا می‌شن تکون می‌خورن، خشکی‌ها رو به هم می‌سابن و توفان و آتشفشان و زمین‌لرزه و تسونامی به‌وجود می‌آرن... این همون اتفاقیه که برای ما افتاده.

خانم نیکولسکو نه من و نه شما انسان‌ها رو نمی‌تونیم عوض کنیم! ولی بااین‌حال می‌تونیم قوانین رو بهتر کنیم، کاری کنیم که کمتر مزورانه باشه. من این گزارش رو تهیه می‌کنم تا مطمئن شم که حق و حقوقتون، سلامتی‌تون و شرافت انسانی‌تون پایمال نمی‌شه.

زن‌ها فقط اونچه رو که در مردها زنونه‌ست می‌فهمن، و مردها فقط جنبه‌های مردونهٔ زن‌ها رو درک می‌کنن. یعنی باید گفت که هیچ‌کدوم اون یکی رو نمی‌فهمه. اگه بخوای رفتارش رو تعبیر کنی حتماً به اشتباه می‌افتی.

بدون چاشنی رمز و راز، ابهام، کشمکش برای به دست آوردنش، یک انسان خیلی زود دل آدم رو می‌زنه...

ریشارد: اگه احساساتت به من برگرده؟ دیان: ... (با اطمینان) فکر می‌کنم هیچ‌وقت برنمی‌گرده. ریشارد: (یکه خورده است.) چرا؟ دیان: تو تنها علاقهٔ زندگی من بودی. از اونجا که به سختی زیر بار رفتم دوباره دم به تله نمی‌دم. ریشارد: دست بردار! شوخی می‌کنی! دیگه به هیچکی دل نمی‌بندی؟ دیان: نه. ریشارد: نه من، نه کس دیگه؟ دیان: اون‌طوری که با تو بودم، نه... هرگز.

زنی که فقط با اتکا به نیروی عشق سرپاست، وقتی این عشق رو ناگهان ازش می‌گیرن، برای اینکه نیفته باید این احساس رو با احساس قوی دیگه‌ای جایگزین کنه، یعنی با نفرت. شما دارین انتقام می‌گیرین.

دیان: ریشارد اگه خودم رو کوچیک می‌کردم و... ریشارد: و چی؟ دیان: ... ازت می‌خواستم... که برگردی؟ ریشارد: (متعجب) این کوچیک شدنه؟ ریشارد مچ دست دیان را فشار می‌دهد. ریشارد: کوچیک بشی؟ متوجه نیستی که اشکال رابطهٔ ما همین بود؟ دیان: غرور، مگه نه؟ من زیادی مغرورم. ریشارد: (ملایم) غرور مسریه. اگه یکی بهش مبتلا بشه اون یکی هم فوراً می‌گیره. دیان: تقصیر منه. ریشارد: این هم از غرورته! تقصیر هر دوی ماست.

من مادرشم یعنی کسی که از همهٔ عالم کمتر می‌شناسدش.

اعتقاد ندارم که می‌شه آدم‌ها رو عوض کرد یا حداقل اون‌طور که باید عوضشون کرد، بدتر از اون به سیاستمدارهایی که چنین داعیه‌ای دارن اعتماد ندارم، چون آخرش دیکتاتور و مستبد می‌شن.

خانم پومره: ریشارد به دادم برسین، جواب ستون عمودی جدول رو نمی‌تونم پیدا کنم! ریشارد: گوشم با شماست. خانم پومره: «بال و پر می‌دهد» در چهار حرف. ریشارد: کلاغ. خانم پومره: نه. ریشارد: شراب. خانم پومره: نه. ریشارد: امید. خانم پومره: درسته.