کتاب زندگی بهتر

تمام این احساسات کدگذاری شده، تمام این دوستی‌هایی که فقط به یک نخ بند است و باید هر شب دوباره شارژشان کرد و اگر برق برود دیگر چیزی از آن‌ها باقی نمی‌ماند. تمام این‌ها توهم نیست؟

او را نگاه کرد. او را به مدت... گفتنش سخت است. در این اوضاع و احوال به‌واقع ثانیه‌ها دیگر واقعی نیستند. ارزشمند می‌شوند و سه‌برابر به نظر می‌آیند. شاید تا بی‌نهایت، او را تا ابدیت نگاه کرد.

درحالی‌که کلمات دروغین اسکارلت اوهارا را تکرار می‌کردم، چشم‌هایم را بستم: فردا روز دیگری است. یک چیزی می‌گویی، زن بدبخت، یک چیزی می‌گویی. فردا از امروز هم بدتر است.

اگر من بدترین دشمن دنیا را داشته باشم و بخواهم بدترین مجازات را برای او آرزو کنم، آرام‌ترین، کندترین، وحشیانه‌ترین و دردناک‌ترین را آرزو می‌کنم؛ آرزو می‌کنم درگیر یک رابطهٔ عاشقانهٔ ناپاک و خصمانه شود و من، زجر کشیدنش را تماشا کنم و با بی‌اعتنایی این بازی خیلی خیلی خیلی قدیمی را زیر نظر بگیرم.

او را نگاه کرد. او را به مدت... گفتنش سخت است. در این اوضاع و احوال به‌واقع ثانیه‌ها دیگر واقعی نیستند. ارزشمند می‌شوند و سه‌برابر به نظر می‌آیند. شاید تا بی‌نهایت، او را تا ابدیت نگاه کرد.

لحظه‌ای می‌رسد که باید تقدیر را وادار به انجام دادن کاری کنید، وادارش کنید که شجاعانه برخورد کند. بله، همیشه لحظه‌ای می‌رسد که باید رفت و شانس را با شجاعت و انرژی دنبال و با تمام وجود تلاش کرد. تمام مهره‌ها، همهٔ پول‌ها، همهٔ قرارهای مزایده، راحتی، بازنشستگی و احترام آدم‌های هم‌رتبه، هم‌شأن و مقام، همه‌چیز. «رهایش کن شاید مال تو باشد» درست نیست. این درست است: «دنبالش کن و شاید کائنات از تو تقدیر کنند.»