کتاب صلیب سربی

کریسپین، نگاه تو نگاهی نوکرمأبانه است. وقتی اولین بار تو را دیدم، چشم‌هایت را به زمین دوختی. انگار به زمین تعلق داری. ــ کجا باید نگاه کنم؟ ــ می‌گویند روح هر کس را می‌توان در پس چشمان او دید. ــ راست می‌گویند؟ ــ شاید. آن‌چه من می‌دانم این است که وقتی به کسی نگاه می‌کنم، اگر او نگاهش را از من برگرداند، نمی‌توانم روحش را ببینم. در این حالت او را بی‌روح فرض می‌کنم و طبق همین فرض با او حرف می‌زنم. از این رو باید به مردم اجازه دهی آن‌چه را که در وجود تو هست ببینند.

خداوند هم گفته است که رشد گندم و اعتماد، به زمان احتیاج دارد.

پس از کمی سکوت گفت: «کریسپین، نصیحتی به تو می‌کنم. تو سراپا غم و اندوهی، مردم از کسانی که با خود افسوس و ندامت می‌آورند، دوری می‌کنند. می‌دانی چرا؟» سرم را تکان دادم. ــ برای این که غم و اندوه سرنوشت مشترک بشر است. چه کسی دلش می‌خواهد از این سرنوشت مشترک سهم بیش‌تری ببرد؟ اما خرد و خنده چیزهایی هستند که هر کس هر چه داشته باشد، آن را کافی نمی‌داند. وقتی به کمالات عیسی مسیح فکر می‌کنم، بیش از همه خندهٔ واقعی و تمام عیار او را انتخاب می‌کنم. این باید همانی باشد که ما را هم به خنده می‌اندازد؛ چرا که شادی کلیدی است که هر درِ بسته‌ای را باز می‌کند. غم‌هایت را دور بریز تا آزادی‌ات را بیابی.