بریده‌هایی از کتاب لذات فلسفه

لازم است که نخست فراغت بیاید (حتی اگر در آغاز از آن سواستفاده شود) و بعد فرهنگ و معارف.

«هیچ کس آن اندازه خوب نیست که بی‌رضایت دیگری بر او حکومت کند.

مرد آخرین حیوانی است که به دست زن اهلی شده است و این وظیفه تازه شروع شده است

و نسلی که جنگ کرده بود دیگر نمی‌توانست به چیزی ایمان آورد.

افزایش قوانین در میان قوم دلیل بر پیری آن قوم است.

توجه کنید که چگونه کار کردن غلامان برای یونانیان سبب شد که صنعت و اختراع در یونان قدیم پیشرفت نکند و چگونه اسارت زنان موجب شد که عشق حقیقی رشد نکند و مردان به پسران عشق ببازند و چگونه پسردوستی در هنر پیکرتراشی یونانیان اثر کرد. شیوهٔ تولید مواد صفات عمومی زندگی اجتماعی و سیاسی و معنوی را معین می‌سازد. آگاهی مردم عامل زندگی‌شان نیست بلکه برعکس زندگی اجتماعی مردم است که آگاهی‌شان را می‌سازد. فرد می‌پندارد که عقاید و آرا و فلسفه و تعصبات حزبی و علایق هنری خود را با استدلال منطقی بی‌طرفانه به دست آورده است و هرگز نمی‌داند که چگونه اوضاع اقتصادی در عمق خود پایه‌های زندگی او را نهاده است و به همهٔ این عقاید و افکار شکل و قالب بخشیده است.

بیشتر دوره‌های بزرگ هنری پس از انباشته شدن ثروت ملی فرارسیده است

«آنچه در انسان فکر می‌کند خود او نیست بلکه جمعیتی است که او جزو آن است»

جای ما در شیاری است که گذشتهٔ ما یا اجتماع ما آن را کنده است. مردم راضی و خرسند معمولاً کسانی هستند که به آداب و عادات و اخلاق و لغت و دستور اجتماع خود بی‌چون و چرا گردن نهاده‌اند و در جِرم وجود اجتماع ذرات غیرمشخصی گشته‌اند و چنان در تسلیم و رضای راحت‌بخشی فرورفته‌اند که با تسلیم و رضای در عشق برابری می‌کند. هر چه اجتماع بزرگ‌تر باشد فشار آن بر فرد در دور کردن عوارض فردی زیادتر است،

«برابری فقط دورهٔ انتقال میان دو سلسلهٔ مراتب است، و آزادی نیز گذرگاهی است میان دو روش مختلف»

دموکراسی تفنن و تجمل است و آن را فقط می‌توان در محیطی که آرامش و امنیتی به اعتدال دارد نگاه داشت

دیکتاتوری که تفوق و اقتدار یک نفر را ادعا می‌کند در دعوی خود صادق است؛ ناپلئون می‌گوید: «قدرت مطلقه نیازی به دروغ گفتن ندارد، عمل می‌کند و حرف نمی‌زند». دموکراسی بی‌تعلیم و تربیت ریاکاری بی‌حد و حصر است؛ و در این صورت معنی آن تنزل فن سیاست و تدبیر مدن به سیاست‌بازی است. معنی آن این است که علاوه بر این‌که مخارج سنگین هیئت حاکمهٔ واقعی را باید پرداخت، مخارج سنگین عدهٔ زیادی از سیاست‌بازان طفیلی را نیز که کارشان خدمت به حاکمان و فریب دادن محکومان است باید پرداخت کرد.