کتاب مقدمات زبانشناسی

در ادامه بررسیهای یونانیان در زمینه زبان، نخستین دستور زبان یونانی در حدود سال ۱۵۰ پیش از میلاد به وسیله «دیونی سیوس تراکیایی» (Dionysius thrax) نوشته شد. این محقق اجزای کلام را به هشت قسمت: اسم، صفت، فعل، ضمیر، قید، حرف اضافه، حرف تعریف و حرف ربط، تقسیم کرد.

زبانشناسی در یونان به جهت سرشت فلسفی‌ای که داشت همچنان در قلمرو کار فلاسفه باقی ماند و طبعاً مکتب‌های فلسفی بعدی نیز هر یک ابواب و فصولی بر آن افزودند. رواقیون چهار حالت: کنایی (nominative)، حالت رایی (accusative)، حالت برایی (dative) و حالت وابستگی (genitive) را از هم باز شناختند.