بریده‌هایی از کتاب مرغ دریایی

جز توی داستان‌ها، هیچ‌جا عشق بدون امید وجود ندارد، فایده‌ای هم ندارد. باید جلوِ خود را گرفت، باید در انتظار بود، در انتظار اینکه وضع تغییر کند. وقتی عشق به قلبی وارد می‌شود، باید بیرونش کرد.

حس می‌کنم که گویی مدت‌ها پیش متولد شده‌ام. خیلی پیش. زندگی‌ام را مثل دنبالهٔ طویل و پایان‌ناپذیر لباسی به دنبال می‌کشم... اغلب کوچک‌ترین انگیزه‌ای برای ادامهٔ این زندگی نمی‌یابم

عجب لجاجتی! نمی‌خواهید این موضوع را بفهمید که هر انسانی می‌خواهد زندگی کند.

فیلسوف شدن روی کاغذ چقدر آسان است و در زندگی چقدر مشکل!

«حتی اگر زندگی‌ام برایت ارزشی دارد، بیا و آن را بگیر

ولی نینا تنها به‌خاطر عشق زندگی نمی‌کند. او به‌خاطر دنیای وسیع هنر، به‌خاطر یاری بشریت برای رسیدن به زیبایی و حقیقت هم زندگی می‌کند. بدین علت حتی عشق بدون امید به زندگی‌اش غنا می‌بخشد، به او یاری می‌کند تا زندگی و انسان‌ها را عمیق‌تر بشناسد و به‌خاطر آن‌ها بهتر تلاش کند. درحالی‌که عشق ماشا فقط به تباهی‌اش می‌انجامد.

از دست خودم راحتی ندارم. حس می‌کنم دارم تمام زندگی‌ام را نابود می‌کنم.

همیشه می‌ترسیدم ازم متنفر باشی. هرشب خواب می‌بینم که نگاهم می‌کنی، ولی دیگر مرا نمی‌شناسی.