بریده‌هایی از کتاب گفتگو با ایران درودی

به عزراییل نمی‌اندیشم. به او افتخار خواهم داد که به من بیندیشد و به او خواهم گفت: «تو پاداش من هستی، نه پایان من، چرا که مرگ برایم، آغاز دیگری است.»

این دیگر هنر شاعر بودن اوست. مگر می‌شود این همه معنا را در ظرف کوچک واژه‌ها جای داد؟ بالاخره واژه‌ها ظرفیت محدودی دارند. خوشا به حال مولانا که چنین جان شیفته و بی‌تابی داشته و خوشا به حال واژه‌هایی که چنین بی‌تابی‌هایی را در خود جای داده‌اند و تاب آورده‌اند.