کتاب سقوط

شیرجه‌های نرفته گاهی کوفتگی‌های عجیبی به جا می‌گذارد.

عقیده داشت که عصیان مهم‌ترین فضیلت و ممتازترین خصلت آدمی است

مردم خوشبختی و موفقیت را تنها در صورتی به شما می‌بخشایند که با کمال سخاوت رضا دهید که آن‌ها را با دیگران قسمت کنید. اما برای اینکه خوشبخت شوید، نباید زیاده از حد به دیگران بپردازید. بدین‌طریق راهی برای خلاصی نیست. خوشبخت‌بودن و محاکمه‌شدن یا بدبخت‌بودن و تبرئه‌شدن.

ببینید، برای من ماجرای مردی را نقل کرده‌اند که دوستش به زندان افتاده بود و او شب‌ها بر کف اتاق می‌خوابید تا از آسایشی لذت نبرد که رفیقش از آن محروم شده بود. چه کسی آقای عزیز، چه کسی برای ما بر زمین خواهد خفت؟

در زندگی متعارف ما نیز ازآنجاکه مرگ هست، هرچه و هرچیز پر از هیچی است، اما خودِ بودن، نفس حضور در جهان، تنها چیزی است که ما داریم و باید پاس بداریم.

هرچیز پر از هیچی است

مبادا تصور کنید که دوستانتان، همان طور که وظیفۀ آن‌هاست، هر شب به شما تلفن خواهند کرد تا بدانند آیا اتفاقاً این همان شبی نیست که شما تصمیم به خودکشی گرفته‌اید، یا ساده‌تر از آن، آیا هم‌صحبتی نمی‌خواهید، آیا دل‌ودماغ بیرون‌آمدن از خانه را ندارید. ولی نه، خاطرتان آسوده باشد. اگر تلفن کنند، در شبی است که شما تنها نیستید و زندگی به کامتان شیرین است. خودکشی چیزی است که اصلاً خودِ آن‌ها شما را به سویش سوق می‌دهند. آن‌هم به استناد دِینی که به زعم آن‌ها، شما به خود دارید. آقای عزیز، خداوند ما را از این محفوظ بدارد که در نظر دوستانمان، قدر و منزلت بلند داشته باشیم!

آقای عزیز، آیا درواقع این همان بهشت نبود: مستقیماً با زندگی درآمیختن؟

معتقد بود که سرنوشت بشر، همچنان که سیر تاریخ، پوچ و بی‌معناست، اما رستگاری و خوشبختی فقط در همین جهان ممکن است و بس

من عصیان می‌کنم، پس هستم.

من وضع این رفیقم را بهتر درک می‌کردم که به سرش زد تا دیگر سیگار نکشد و به نیروی اراده موفق هم شد. یک روز صبح روزنامه را باز کرد و اطلاع یافت که نخستین بمب هیدروژنی منفجر شده است، از آثار حیرت‌انگیز آن آگاه شد و بدون معطلی به دکان سیگارفروشی رفت.

وقتی شخص به حکم حرفه یا استعداد ذاتی، دربارۀ آدمی تأمل بسیار کرده باشد، هنگامی می‌رسد که برای انسان‌های نخستین، احساس دلتنگی کند. لااقل آن‌ها افکار پنهانی در سر ندارند.

من گاه به اندیشۀ آنچه مورخان آینده دربارۀ ما خواهند گفت، فرومی‌روم.

انسان در عرق احتضار، رستگاری خود را به دست می‌آورد: یعنی حق این را که برای همیشه ناپدید شود.