بریده‌هایی از کتاب تعطیلات من در کره شمالی

از بچگی آنها را شست‌وشوی مغزی می‌دهند و در گوششان می‌خوانند که ایالات متحدهٔ آمریکا دشمن شمارهٔ یک آنهاست

مردمِ کره هر دو رهبرِ به‌قول خودشان بزرگ و عزیز مرحوم را به‌شدت دوست دارند، درست همان اندازه که من توله‌سگ‌های بامزه و شیرینم را دوست داشتم (که اتفاقاً آنها هم مرده‌اند).

وقتی کسی همیشه حرف خودش را می‌زند، چطور می‌توان با او صحبت کرد؟ ‫- آن‌سوی آینه. لوئیس کارول

خودشان را به کوچهٔ علی‌چپ زدند

این کشور به‌قدری عجیب و غیرعادی است که گاهی شک می‌کنم در اینجا هم زمین به‌دور خورشید می‌گردد.

در این کشور همه دروغ می‌گویند.

مردم کره را از همان بدو تولد شست‌وشوی مغزی می‌دهند تا به این باور برسند که کشورشان از هر نظر بر دیگر کشورهای جهان برتری دارد و رهبران عزیزشان موجودات قادر مطلقی هستند که باید محترم شمرده شوند و آمریکا، ژاپن و کرهٔ جنوبی دشمنان درجه‌یک آنها به‌حساب می‌آیند که هرلحظه ممکن است به این کشور تجاوز کنند. ‫رژیم برای اطمینان از نهادینه شدن این باورها در مردم، آنها را کاملاً اصولی، تأکید می‌کنم، کاملاً اصولی اسیر فکر و عمل می‌کند. فرقهٔ کیم به تمام جنبه‌های زندگی مردم نفوذ می‌کند.

کلاً خود را به کوچهٔ علی‌چپ می‌زنند.

حالا اینجایی. پس باید همهٔ تلاشت را بکنی تا بتوانی همین‌جا بمانی. - آن‌سوی آینه‌ها. لوئیس کارول

برای همهٔ مردم این کشور دعا کردم، چون مگر اینکه لطف خدا شامل حالشان شود و از این بدبختی نجات پیدا کنند.

درواقع مردم کره کیم ایل سونگ را رهبر ابدی خود می‌پندارند و معتقدند که او انسان همه‌چیزتمامِ فوق‌العاده و شگفت‌انگیزی بود. آنها با افتخار می‌گویند که او همچون خورشیدی در حال درخشش بر آسمان زندگی‌شان است و برایشان حکم پدر را دارد. به حرف‌هایم نخندید. باور کنید این عین واقعیت است. مردم کره روی سر سونگ قسم می‌خورند.

گاهی حس می‌کنی بعضی چیزها با عقل جور درنمی‌آیند. سرکیسه شدن به‌وسیلهٔ راهبی بودایی در یک معبد قدیمی هزارویک‌ساله یکی از همان چیزهاست.

۹. شغل من طوری است که آدم‌های زیادی را مدیریت می‌کنم. بنابراین اگر کسی به من دروغ بگوید، خیلی زود متوجه می‌شوم. ۱۰. در این کشور همه دروغ می‌گویند.

آلیس گفت: «از کجا می‌دانی که من دیوانه‌ام؟» گربه گفت: «حتماً دیوانه‌ای، وگرنه هرگز پایت را در چنین جایی نمی‌گذاشتی.» - آلیس در سرزمین عجایب.

هیچ‌کجای دنیا مجبور نیستی اسکناس پنج‌یورویی را خُرد کنی، چون خودش به‌خودیِ‌خود پول خُرد محسوب می‌شود. اما چه می‌شود کرد؟ اینجا کرهٔ شمالی است!

آلیس گفت: «از کجا می‌دانی که من دیوانه‌ام؟» گربه گفت: «حتماً دیوانه‌ای، وگرنه هرگز پایت را در چنین جایی نمی‌گذاشتی.»

سفر حس حق‌شناسی، استقلال‌طلبی، کنجکاوی، خلاقیت، دانش، خِرد، اعتمادبه‌نفس، یکدلی، لذت‌طلبی و عشق ورزیدن را پرورش می‌دهد و در عوض ترس، جهل، فرضیات بیخود، پیش‌داوری، باورها و اعتقادات نادرست، سرسری گرفتن مسائل و روحیهٔ سازش‌ناپذیر را ازبین می‌برد.

در این کشور هر کاری که می‌کنید و هرآنچه می‌بینید از قبل برنامه‌ریزی و مدیریت شده است. با هرکسی که اجازه پیدا می‌کنید حرف بزنید، خودش کاملاً توجیه است که مجاز به گفتن چه حرف‌هایی است و چه حرف‌هایی را اجازه ندارد بزند. شاید تعدادی آدم واقعی هم وجود داشته باشند که کارهای عادی انجام دهند، اما هرگز اجازه ندارید با آنها ارتباط برقرار کنید.

«اگر تو هم به‌اندازهٔ من زمان را می‌شناختی، هیچ‌وقت از به‌هدردادن آن حرفی نمی‌زدی.»

جایی خوانده بودم زندانی‌های آلکاتراز می‌توانند از داخل زندان صدای مردم سان‌فرانسیسکو را بشنوند. صدای موسیقی و حتی صدای حرف زدن مردم شهر را و این صدای آزادی، آن هم این‌قدر نزدیک وقتی که در بندی، چیزی است که بیشتر از هرچیز دیگری آنها را شکنجه می‌دهد.

‫«امروز صبح از وقتی بیدار شدم می‌دانستم چه کسی هستم، اما به‌نظرم از آن وقت تا حالا چندین بار عوض شده‌ام.»

کرهٔ شمالی این بود؛ سرزمین ترفندها و اطلاعات نادرست. حتی به چیزهای پیش‌پاافتاده‌ای مانند اسم ساختمان‌ها و نام رهبران این کشور نمی‌شد اطمینان کرد و همهٔ اطلاعات ضدونقیض بودند. بنابراین می‌کوشیدم چیزهایی را انتخاب کنم که یا رایج‌تر بودند یا خودم بیشتر می‌پسندیدم.

نفرت مردم کرهٔ شمالی از آمریکایی‌ها را نمی‌توان انکار کرد؛ چراکه از بچگی آنها را شست‌وشوی مغزی می‌دهند و در گوششان می‌خوانند که ایالات متحدهٔ آمریکا دشمن شمارهٔ یک آنهاست و آمریکایی‌ها خوک‌های جهان‌خواری هستند که مصممند هرطور شده کشورشان را اشغال کنند و هر لحظه امکان تجاوز به خاکشان وجود دارد. حزب حاکم هم برای اینکه بتواند تسلط مطلق خود را روی ملتش حفظ کند، از این مهملات و باورهای غلط حمایت می‌کند و پیوسته به مردم کشورش تلقین می‌کند که در صورت حملهٔ احتمالی دشمن، تنها حامی ملت خواهد بود.

جایی خوانده بودم زندانی‌های آلکاتراز می‌توانند از داخل زندان صدای مردم سان‌فرانسیسکو را بشنوند. صدای موسیقی و حتی صدای حرف زدن مردم شهر را و این صدای آزادی، آن هم این‌قدر نزدیک وقتی که در بندی، چیزی است که بیشتر از هرچیز دیگری آنها را شکنجه می‌دهد. هنگامی که در کره بودم، خیلی وقت‌ها به این فکر می‌کردم که نکند راهنماهای بیچارهٔ من هم روزی به این سرنوشت دچار شوند.

جایی خوانده بودم زندانی‌های آلکاتراز می‌توانند از داخل زندان صدای مردم سان‌فرانسیسکو را بشنوند. صدای موسیقی و حتی صدای حرف زدن مردم شهر را و این صدای آزادی، آن هم این‌قدر نزدیک وقتی که در بندی، چیزی است که بیشتر از هرچیز دیگری آنها را شکنجه می‌دهد.

در طول اقامتم در این کشور بارها به این موضوع فکر کرده‌ام که اگر راهنماهای من در هرجای دیگری غیر از این کشور متولد می‌شدند، چه‌جور آدم‌هایی از آب درمی‌آمدند؟ و اگر من در چنین جایی متولد می‌شدم، حالا چه‌جور آدمی بودم؟

مردمِ کره هر دو رهبرِ به‌قول خودشان بزرگ و عزیز مرحوم را به‌شدت دوست دارند، درست همان اندازه که من توله‌سگ‌های بامزه و شیرینم را دوست داشتم (که اتفاقاً آنها هم مرده‌اند).

کشف این حقیقت که آیا در کرهٔ شمالی صنفی به نام صنف جاسوسی ضدگردشگر مشغول به فعالیت است یا نه و اگر هست، تا چه حدی فعالیت دارد، مثل بیشتر مسائل دیگر این کشور گنگ و نامشخص و اندیشیدن به آن خسته‌کننده و البته بی‌نتیجه بود.

وقتی مردم عادی را می‌بینید، فقط اجازه دارید به آنها سلام کنید، درست همان‌طور که به حیوانات باغ‌وحش سلام می‌کنید

هیچ‌کس در این پارک استراحت نمی‌کند، به‌جز پیرمردها و پیرزن‌ها که آنها هم برای استراحت نمی‌نشستند، بلکه منتظر مرگ بودند