کتاب قاضی

شاید رفتار پرهیجان آرام جایگزین نظم و هدفی والاتر در زندگی باشد. برای بعضی آدم‌ها، خرحمالی کردن نشانهٔ این است که زندگی‌شان فاقد آرامش و هماهنگی است، آن‌ها سرِ کار عین خر جان می‌کنند تا صدای خلأ درون خودشان را خفه کنند.

بی‌تردید، مرگ لزوماً طالع نحس نیست. راستش، اگر زندگی نباشد، مرگی هم در کار نیست و اگر مرگ نباشد، زندگی وجود ندارد. و اگر انسان آمادگی مردن نداشته باشد، آمادگی زندگی کردن هم ندارد. وسوسه، باقی ماندن در وضعیت سکونِ میان زندگی و مرگ است، خودش همین وضعیت را دارد. از کی دچار این وضعیت شده بود؟ و این همه تا کی همچنان ادامه خواهد یافت؟

بیاورند. اما اگر خشنود می‌شوم، هیچ ایرادی ندارد که در راه عدالت مطلق بکوشم، اما هرگز نباید خودم را گول بزنم که قابل دستیابی است. مگر آن‌که بخواهم کمک‌حالِ زوالِ بیش‌تر باشم، همیشه باید یادم باشد که در واقع چیزی به نام عدالت یا قانون وجود ندارد. پس چه وجود دارد؟ تنها چیزی که وجود دارد، سازش کردن با حاکمان است، چون آن‌هایند که فرمانِ میزانِ اِعمالِ بی‌عدالتی بیش‌تر یا کم‌تر را صادر می‌کنند. او تأکید کرد که تکلیف این میزان را، اعتمادبه‌نفس حاکمان تعیین می‌کند، نه وجدانشان.