کتاب هزار نامه عاشقانه

در عشق واقعی عشاق یکدیگر را به پیشرفت تشویق می‌کنند و به دلایل خودخواهانه جلوی آن را نمی‌گیرند.

همیشه فکر می‌کنیم که می‌دونیم خودآگاهی چیه، اما کلِ عمرمون ناآگاهانه زندگی می‌کنیم چون صرفاً از دونستن این حقیقت ساده امتناع می‌کنیم: هر لحظه‌ای که پیش روی ماست فقط یک لحظه نیست، یه فرصته تا خودمون رو یه قدم جلوتر ببریم.

انسان بزرگ کسی نیست که بتوان بزرگی‌اش را اثبات کرد، بلکه کسی است که بزرگی‌اش را نمی‌توان زیر سؤال برد، زیرا اثبات به بحث نیاز دارد، بحث به پرسش‌کردن، و پرسش‌کردن مستقیماً به وجود عیب، عذر و بهانه و کاستی اشاره دارد.

«تا زمانی که فراموش نشدی، جاودان می‌مونی؛ اون لحظه‌ای می‌میری که هیچ‌کس دیگه یادش نیست تو وجود داشتی.»

ای‌کاش قادر بودم به تو بگویم گاهی تا چه اندازه غمگینم و از ترس این‌که مبادا این لحظه آخرین لحظه‌ام باشد، در تک‌تک ثانیه‌ها دلم برایت تنگ می‌شود.

اگه به انسان‌ها اون چیزی رو بدن که دقیقاً آرزوش رو دارن، نمی‌تونن براساس تعریفِ زندگی شاد، خوشحال باشن، چون ما این‌طور آفریده شدیم، به‌صورت غریزی باید جایی مابین آرامش و آشفتگی تعادلمون رو حفظ کنیم. همهٔ ما به مشکلات احتیاج داریم تا سلامت روانمون حفظ بشه.

«عشق مرتبه‌ای از سرگرمیه که بین دو نفره. هر چی این سرگرمی بیشتر بمونه، آدم‌ها عاشق هم می‌مونن؛ اما به‌محض این‌که سرگرمی از بین می‌ره یا کم‌رنگ‌تر می‌شه، هر دو نفر ناخودآگاه دنبالِ شریک‌های دیگه می‌گردن تا اون سرگرمی‌ای رو بازیابی کنن که یه زمانی با شریک خودشون داشتن و شخصاً می‌خواستنش.»

«زیبایی در عمل درست و در رضایتیه که کسی از اون عمل دریافت می‌کنه. در فکر نیکه. در اعتقادها و نظرهای درسته. زیبایی در زحمته، در طغیانه. زیبایی، قربان، در عشقه.»

اگر می‌خواهی به جست‌وجوی شادی بروی، خیرخواهانه کمک کن. اگر دوست داری ثروتمند باشی، پس زحمت بکش. اگر خواهان موفقیت هستی، آن‌وقت هنرِ صبوربودن را خوب بیاموز. اگر می‌خواهی به دنبال حقیقت باشی، بنابراین به عقلت گوش بده، هرگز به قلبت گوش نسپار. و اگر دلت خواست عشق را پیدا کنی، آن‌موقع، فرشتهٔ من، مرا به خاطر بیاور.

تو فرشته‌ای هستی که با لبخندت می‌توانی این جهان را ویران کنی و دنیای بهتری بسازی.

گاهی اوقات متعجب می‌شوم که چطور ناممکن‌های زندگی ما را کنترل می‌کنند. چگونه انتخاب می‌کنیم که اکثر اوقات احساساتمان را فراموش کنیم، درحالی‌که در خلوتِ خود هنوز آن‌ها را به‌خاطر می‌آوریم و برایشان اشک می‌ریزیم؟

و حتی وقتی نمی‌خواهم دوستت داشته باشم، بیشتر دوستت دارم.

احساسات عزیزترین و اولین دارایی انسان است که با بدنِ او دفن و به فراموشی سپرده می‌شود.

اگرچه من انسانی عادی هستم، عشقم به تو اندازهٔ عشق پادشاهان بزرگ به سرزمینشان است؛ مانندِ عشق یک کشیش به شاگردش، خدا به مخلوقاتش، هوا به آسمان، باد به کوه، زمین به خاکش، رودخانه به ساحلش: عشق من در هر شکلی از طبیعت وجود دارد و قلبم تو را می‌خواهد.

حتی یک لحظه نگاهِ تو همهٔ آرزویم را، که قربانی دوست داشتن تو شده است، برآورده می‌کند.

شاید حالا معنی ناممکن را فهمیده باشم: این‌که دوست‌داشتن می‌تواند تقدیر خیلی‌ها باشد اما برای برخی پذیرفتنِ عشق تجربه‌ای چنان باارزش است که معنای کلِ زندگی‌شان را عوض می‌کند.

ساده می‌گویم دوستت دارم. تو را هر لحظه دوست دارم؛ تو را با هر کلمه‌ای که از عشق حرف می‌زند، دوست دارم؛ تو را در نت‌های موسیقی دوست دارم؛ و حتی وقتی نمی‌خواهم دوستت داشته باشم، بیشتر دوستت دارم.

من اعتقاد داشتم قدرت یک انسان همیشه می‌تواند مسیر افکارش را تغییر دهد؛ اما رودخانه‌ای که جاری است هرگز نمی‌تواند داستانِ آبی را که در بطنش جریان دارد بازگو کند و عشق این‌چنین است: ارادهٔ یک فرد نمی‌تواند آن را شکست دهد یا بر آن غلبه کند.

«تو رو وجدانت هدایت نمی‌کنه. هرگز به فکرِ اصلاحِ اشتباهاتی که کردی نمی‌افتی چون فقط دنبالِ بخششِ خدایی. تو به بخشش از یه منبع بیرونی احتیاج داری، برای این‌که هیچ خودی نداری که بهش تکیه کنی، و دوباره هرچیزی هم که هست، از بالا تا پایین پر از گناهه. تو به خدا محتاجی چون یه گناهکاری و روزی که مجبوری گناهات رو پاک کنی می‌خوای مطمئن بشی یک جای مقدس وجود داره که پاکت می‌کنه؛ می‌خوای یادت باشه که رستگاری وجود داره. می‌خوای کار خوب بکنی چون بعد از مرگت بهشت رو می‌خوای. می‌دونی چرا؟ تو به خدا ایمان نداری؛ بهش محتاجی. به‌خاطر خودت خدا رو لازم داری. دعا و پرستشت فقط برای شکرگزاری نیست.»

فکر می‌کنی چرا زن‌بازها این‌قدر موفق‌ان؟ دلایل زیادی داره. اما یکی از مهم‌ترین دلایلش اینه که من هرگز رابطه رو با یه دختر اون‌قدر ادامه نمی‌دم که سرگرمی رابطهٔ ما از بین بره.

هرگز نمی‌دانستم که این قسمت از زندگی‌ام ممکن است تا این حد ترسناک باشد و این‌همه غم‌انگیز؛ زیرا همیشه باور داشتم عشق واقعی باید مهربان، صبور و انگیزه‌بخش باشد.

وقتی می‌گوییم کسی را دوست داریم، معنی حقیقی عشق غیرانسانی می‌شود. زیرا ما آن شخص را می‌خواهیم و در خواستنِ او احساسی پنهان است که برای ما ناشناخته است. عشق برای هر کسی معنایی متفاوت دارد. برای برخی تسکین دردشان است، برای برخی دیگر شادمانی است، برای بعضی ماهیتی مادی دارد و برای بقیه به معنی داشتن همراهی مادام‌العمر است. انگیزه‌ها متغیرند. ممکن است برای هرکس چیزی باشد.

اگر چیزِ دیگری باشد که بتواند عشق من به تو را بهتر از نامهٔ امروز بیان کند، پس من عاشق واقعی نیستم.

هرکس با سرنوشتی متولد می‌شود که هر قدمش باید به‌سوی تحقق آن باشد.

ما انسان هستیم. دوست داریم حالِ خودمان را شرح دهیم و سپس در پوچ‌ترین لحظه‌های تنهایی با اشک با خود مقابله می‌کنیم

من نمی‌توانم از دوست‌داشتنت فرار کنم، هر اندازه هم تلاش کنم، نمی‌توانم از دوست‌داشتنت دست بردارم. پس می‌گذارم این درد من را خفه کند و این نالایقی مرا عذاب دهد.

عشق، کسی که هیچ اصول و مجموعه قوانین رفتاری برای اجرای اساسی‌ترین برنامه‌ها در زندگی‌اش ندارد، درنتیجه دغدغه‌های بی‌اهمیتش با هم بیشترین اهمیت را پیدا می‌کنند؛ آن شخص بی‌صدا نیست‌ونابود می‌شود.

اگر مرگ را بپذیری، نمی‌تواند تو را بکشد اما اگر آن را قبول نکنی، ترسش هر روز تو را خواهد کشت.

«فقط یه چیز وجود داره که عشق رو شکست می‌ده: دوست‌داشتنِ خود. از الان به بعد چیزی رو که می‌خوای بگی یا احساسی رو که داری سرکوب نکن، برعکس اغراق کن. توهین نکن ولی نشون بده. واقعیت رو بهش بگو. توی هر فرصتی که پیش می‌آد بهش بگو کارهاش چقدر احمقانه‌س. توی یه هفته بدون اشک و حرف و ماتم ازت جدا می‌شه.»

حتی فکرِ از دست دادنِ تو بدتر از مرگ و دردناک‌تر از شکنجه‌هایی است که حاضرم به‌خاطرت تحمل کنم.