کتاب جست و جوی معنا

عشق و سوگ جدایی‌ناپذیرند. اگر عشق بورزی، روزی اندوه را نیز خواهی شناخت.

انکار مرگ انکار زندگی است.

«اگر مردابی نباشد، گل نیلوفری نیز نخواهد بود»

اریک فروم می‌گوید: «گریز از سوگ تنها به بهای نبود دلبستگی مطلق ممکن است و نبود دلبستگی مطلق توانایی احساس کردن شادمانی را در انسان از بین می‌برد.»

هر آنچه زندگی می‌کند روزی خواهد مرد. گرچه زندگی محکوم به پایان‌پذیری است، عشق این‌گونه نیست.

بدون رنج بردن و مرگ، زندگی آدمی نمی‌تواند کامل باشد.

پرندگان پس از طوفان آواز می‌خوانند؛ چرا انسان‌ها نباید بعد از طوفان، از آفتابی لذت ببرند که برایشان باقی مانده است؟

دیده شدن دردمان توسط سایرین و دیدن درد سایرین توسط ما درمانی شگفت‌انگیز برای جسم و روح است.

فرانکل می‌گوید ما هنگام مواجهه با شرایطی نومیدکننده و تغییرناپذیر، «به چالش کشیده می‌شویم تا خود را تغییر دهیم». هنگامی‌که تصمیم به تغییر می‌گیریم، می‌توانیم مصیبت را به فرصتی برای رشد بدل سازیم.

«آدم‌ها در پایان عمرشان تغییر می‌کنند. همهٔ ما در آغاز و پایان زندگی‌مان به کمی محبت اضافی نیاز داریم.»

التیام‌یابی یعنی فقدان دیگر قادر نیست ما را کنترل کند.