بریده‌هایی از کتاب لیبرالیسم و محدودیت های عدالت

جامعه هنگامی سامان بهینه می‌یابد که تحت حاکمیت اصولی باشد که هیچ تفسیر خاصی از خیر را پیش‌فرض نگیرند، چه هر ترتیب دیگری بی‌حرمتی به انسان در مقام موجودی قادر به انتخاب خواهد بود. انسان را نه فاعل بلکه مفعول، نه خودش هدف بلکه وسیلهٔ نیل به هدف، خواهد شمرد.

«از آن‌جا که شهروندان هر جامعه تصورات مختلفی دارند» اگر حکومت «یک تصور را بر دیگری ترجیح دهد، یا بدین سبب که به گمان مقامات ذاتاً برتر است، یا به علت این‌که تعلق به گروه پرشمارتر یا پرنفوذتر دارد» نخواهد توانست برابری را بین آنان رعایت کند (دورکین

هر شخصی تعرض‌ناپذیری‌ای بر اساس عدالت دارد که حتی رفاه کل جامعه نمی‌تواند پایمالش کند. به این دلیل، عدالت نمی‌پذیرد که محروم کردن عده‌ای از آزادی با فراهم آوردن خیر بیشتر برای دیگران جبران می‌شود.