بریده‌هایی از کتاب هنر، همه فریب است

اورول از معدود نویسندگانی بود که هیچ‌وقت وجدان کاری و تعهد اخلاقی خود را زیر پا نگذاشت و هرگز صرفاً به خاطر پول، مطلبی ننوشت.

در نهایت، این چیزی است که تماشاچی بی‌دقت صرف می‌بیند: ظاهر بیرونی، غیرکارکردی، سطوح چیزها. کسی که واقعاً غرق در یک منظره شده باشد، خود منظره را نمی‌بیند.

به نظر می‌آید مقالات یک فضای تقریباً بیکران برای بداهه‌پردازی و آزمایش در اختیار نویسنده قرار می‌دهند، بااین‌حال به‌خاطر آزادی که در ذات خود دارند، همیشه دارای ایرادهای ادبی نابخشودنی هستند: شلختگی، گنگی، تظاهر، ناکاملی، ناپخته بودن، مصالح تنگ‌نظرانه و طاعونی که تقریباً کل دنیا را گرفته است: تفکرات منفی. تمام این‌ها وقتی مقاله‌نویس به تنهایی روی صحنه قرار می‌گیرد، زیر نور صحنه آشکار می‌شوند. هیچ دکور و وسیله و بازیگری در کار نیست؛ مقاله‌نویس، هستی‌گرای عالم ادبیات است، یک استعداد میان‌مایه که تنها با چند پاراگراف، مخاطب خود را از پا درمی‌آورد.