بریده‌هایی از کتاب چگونه پروانه شدم

گفت:«اسم من پائولا وست است. سرطانی مهلک دارم اما بیمار سرطانی نیستم.»

نیچه، ژان پل سارتر، کامو، شوپنهاور و اپیکور را پذیرفتم و امانوئل کانت، لایب‌نیتس، هوسرل و کی‌یِر کِگور را کنار گذاشتم چون کاربردهای بالینی آنها کمتر برایم واضح و قابل قبول بود.

اکنون که به عقب بر می‌گردم، نسبت به آن پسرک تنها و ترسان و با اراده احساس محبت می‌کنم و به او احترام می‌گذارم که به‌هرحال به‌نوعی راهش را از طریق آموزش خودش پیدا کرد، ولو شانسی و بدون تشویق یا داشتن الگو و راهنمایی مناسب.

سعی کردم مزهٔ احساس اشتیاقی را که در درونم جوشید، بچشم