کتاب بازگشت شوالیه با زره زنگ زده

مرلین توضیح داد: «بیشتر آدم‌ها مفهومِ واقعی گذشت و بخشایش را نمی‌دانند و همواره در حال پوزش خواستن از دیگرانند. درحالی‌که اینها نخست باید خودشان را ببخشند.»

آهی کشید و نجواکنان گفت: «مرلین! مرلین! چرا مسیر رشد تا این اندازه سخت و جان‌فرساست.» صدای مرلین به گوشش رسید: گل‌ها با قطرات باران رشد می‌کنند و انسان با قطرات اشک ناشی از کاستی‌ها. گمان نکن که اینها بی‌ثمرند، اگر با عشق گام برداری!

مرلین با مهربانی گفت: «تجربیات ما چیزی نیستند جز نقشهٔ راهی که به راهِ رشدِ فردی خود ما مربوط می‌شوند و نمی‌توان آنها را به دیگران پیشنهاد کرد. هرکس باید از رنج‌های درونِ خودش بگذرد و سرخوشی و شادی به دست آمده از آنها را خود تجربه کند.»

مرلین ادامه داد: «هدف رنج بردن انسان‌ها نیست بلکه، دادن آزادی و اختیاری است که شخص به آن نیاز دارد تا بتواند با زخم‌های درونش روبه‌رو شود و به سرور و رهایی پنهان در پسِ آن زخم‌ها دست پیدا کند.»

ژولیتا بشقاب خوراک را کشید جلوی خودش و گفت: «چه‌جور می‌خواهی من با مردی که مرا نمی‌فهمد احساس خوشبختی کنم؟»

سپس نفسی کشید و گفت: «مشکل شما همان است که قرن‌ها زن و شوهرها درگیر آن هستند و قرن‌ها پس از این هم با آنها خواهد بود. زناشویی به یک بن‌بستِ مقدس تبدیل شده است.»

«زن‌ها دارای توانایی ذاتی برای پذیرش چیزها هستند، به‌همین سبب، اندیشه‌ها و احساسات و باورهای تازه را زودتر از مردان می‌پذیرند.»

«زمانی که گمان می‌کنیم همه‌چیز را می‌دانیم، دیگر فضای خالی برای فراگیری بیشتر برایمان نمی‌ماند. اما اگر بدانیم که هیچ‌چیز نمی‌دانیم، آن‌گاه است که امکان و آمادگی برای یادگیری فراهم می‌شود.»

مرلین گفت: «اندیشه تو مانند این برگ است که اکنون واردِ جهان هستی شده است. اندیشه‌ها سبب شکل‌گیری اعمال می‌شوند. پیش از آنکه چیزی پدید آید، دربارهٔ آن اندیشیده می‌شود. میلیون‌ها انسان با اندیشه‌های مثبت دنیا را پر از زیبایی می‌کنند و اندیشه‌های منفی، رخدادهای منفی به‌بار می‌آورند.»

«صبر کن! گمان کنم کم‌کم متوجه می‌شوم: اگر من به‌راستی به افکارم عمق ببخشم، دردی را احساس خواهم کرد، یعنی با احساس شرم و درد روبه‌رو می‌شوم و این همان چیزی است که از آن می‌گریزم.»