کتاب ورق ها روی میز

واقعیت که تغییر نمی‌کند، چه در مورد آن حرف بزنیم و چه سکوت کنیم. اینکه آدم از واقعیت فرار کند و وانمود کند اتفاقی نیفتاده، مشکلی را حل نمی‌کند. من خودم ترجیح می‌دهم مستقیم با واقعیت روبرو شوم، هر چه هم که تلخ و دردناک باشد.

آدم وقتی عصبی است معمولاً قضایا را به شکلی تعریف می‌کند که خودش دوست دارد آن طور می‌بود.

فکر؟ فکر که زیاد دارم. اتفاقاً مشکل همین جاست که فکرهای زیادی دارم.

آدم به هر حال خودش را لو می‌دهد، مگر اینکه اصلاً دهنش را ببیندد و حرف نزند. زبان رسواگر است.

قاتل که شاخ و دم ندارد.

به نظرم انسان موجود فرومایه‌ای است و هیچ چیز به اندازه مرگ اطرافیان نمی‌تواند فرومایگی‌اش را نشان بدهد.

گناه بخشیدنی نیست، مادام و آدم بالاخره مکافاتش را پس می‌دهد.

انسان موجود فرومایه‌ای است و هیچ چیز به اندازه مرگ اطرافیان نمی‌تواند فرومایگی‌اش را نشان بدهد. هنوز کفن بیچاره خشک نشده که می‌افتند به جان هم و توی سر و کله هم می‌زنند که چی مال کی بوده.

یاد شرلوک هولمز، درست است؟ کار عجیبی که سگ کرد. سگ در سراسر شب حتی یک بار هم پارس نکرد. این خیلی عجیب است.

ــ شما مرد خارق‌العاده‌ای هستید، آقای پوارو. ــ طوری هستم که خداوند خواسته. ــ همه همین طور هستیم. ــ نه، همه این طور نیستیم، مادام. بعضی‌ها سعی می‌کنند در کار خدا مداخله کنند و از خودشان چیز بهتری بسازند.

مردها بیخودی دنبال دردسر نمی‌گردند. مگر اینکه ... بله، قضیه فراتر از یک محبت معمولی است.

همیشه قاتل کسی است که کمتر کسی احتمال می‌دهد قتل کار او باشد. تو کتاب‌ها که همیشه این جوری است. ولی ظاهراً زندگی واقعی هم از این لحاظ فرقی با کتاب‌ها ندارد.

به عقیده من آدم هر چه هم که مراقب خودش باشد و به «ایمنی» بیشتر از هر چیزی اهمیت بدهد، باز در معرض خطر است. ممکن است خیلی زودتر از بقیه بمیرد.

بعضی واقعیت‌ها را نمی‌شد انکار کرد.

امان از وقتی که مردی بین دو دختر قرار بگیرد و بینشان فاصله بیندازد.

با چشم بصیرت خیلی بیشتر از چشم سر چیزی می‌توان دید. کافی است تکیه بدهی به پشتی صندلی و چشم‌هایت را ببندی و ...

در زمینه جرم و جنایت، بهترین‌ها به عقیده شما چیست؟ از لحاظ هنری می‌گویم. آقای شیطانه نزدیکتر شد، دو انگشتش را روی شانه پوارو گذاشت و با لحن نمایشی و مرموزی گفت: ــ خود شخصی که جنایت را انجام داده، آقای پوارو.

شخص ترسو هم ممکن است از روی همان ترس دست به قتل بزند. آدم ترسو و فاقد دل و جرئت ممکن است زود مستدصل شود. مثل موشی که در گوشه‌ای گیر افتاده خودش ر به زمین و آسمان بزند.

حافظه قوی نعمت بزرگی است. برای آدمی که حافظه قوی دارد، گذشته سپری نشده. در مورد شما هم فکر کنم همین طور است. گذشته همیشه جلو چشم‌های شما حضور دارد. هر حادثه‌ای را به یاد دارید. انگار همین دیروز اتفاق افتاده. این طور نیست؟

ــ آقای شیطانه نقش شیطان را خیلی خوب بازی می‌کرد. درحالی‌که شیطان نبود. فقط احمق بود ... و آخرش به همین دلیل مرد. ــ به دلیل اینکه احمق بود؟ ــ گناه بخشیدنی نیست، مادام و آدم بالاخره مکافاتش را پس می‌دهد.

در جنگ آدم براساس قضاوت شخصی خودش کسی را نمی‌کشد. چیزی که خطرناک است این است که آدم براساس نظر شخصی خودش کسی را بکشد. اگر کسی به این نتیجه برسد که خودش می‌تواند تصمیم بگیرد که چه کسی حق حیات دارد و چه کسی ندارد، این آدم یک قاتل بالقوه است. در آینده می‌تواند به قاتل خطرناکی تبدیل شود. قاتل خودخواهی که نه به خاطر منافع شخصی، بلکه به خاطر عقایدش، آدم می‌کشد. چنین آدمی خودش را جای خداوندگذاشته و حق او را غصب کرده.

دروغ همیشه علامت گناهکار بودن نیست.

دوی حکم کارت به خودی خود چیز مهمی نیست. ولی می‌تواند هر یک از سه تا آس را از بازی خارج کند.

ــ ببین دوست عزیز! آدم به هر حال خودش را لو می‌دهد، مگر اینکه اصلاً دهنش را ببیندد و حرف نزند. زبان رسواگر است. خانم اولیور گفت: ــ حتی اگر آدم دروغ بگوید؟ ــ بله، حتی اگر آدم دروغ بگوید، مادام. چون بلافاصله معلوم می‌شود که گوینده چه جور دروغی می‌گوید.