کتاب جهان هولوگرافیک

به نظر می‌آید که درافتادن با ایمان مردم، نظیر آنچه لوئی‌پانزدهم فرانسه کوشید بر ژانسنیست‌ها تحمیل کند، بارها به بروز معجزات غریب منجر شده است.

تصویرِ ذهنی مرد تنها محصول ذهن ناهشیار او نبود بلکه از سطحی عمیق‌تر، یعنی به طور کلّی از ناخودآگاه جمعی نژاد بشر، جوشیده بود. یونگ این‌گونه تصویرهای ذهنی را سرنمون نامید و بر این باور بود که این سرنمون‌ها چنان کهنسال‌اند که گویی هریک از ما جایی در ژرفنای ذهنِ ناهشیارمان خاطره دو میلیون ساله انسانی را که به کمین نشسته مدام با خود حمل می‌کنیم.

این همان جهان امواج و فرکانسهای تداخل‌یافته بی‌شکل است که ما از عهده دیدن شکل واقعی آنها، جز از طریق ابزار و ادواتی خاص (مغزمان)، برنمی‌آییم. این جهانِ فرکانسها وقتی با گیرنده‌های حواس و مغز ما ارتباط برقرار می‌کند، از میان ساختار خاصّ مغزِ همچون صافی ما گذر می‌کند و به سنگ و کوه و شن تبدیل می‌شود.

رینگ که خود ریاست مجمع بین‌المللی مطالعات نزدیک به مرگ را به عهده دارد، بر این باور است که تجربیاتی از این دست و نیز تجربه خودِ مرگ، چیزی جز تغییر جایگاه آگاهی شخص از یک سطح هولوگرافیک واقعیت به سطح دیگر آن نیست.

دکتر اف. دیوید پیت، فیزیکدان دانشگاه کویین کانادا، در کتاب سال ۱۹۸۷ خود به نام همزمانی: پلی میان ماده و ذهن چنین اعلام کرد که پدیده‌های همزمان (یعنی برخوردها و تلاقی‌هایی که آن چنان غیر عادی و به دید روان‌شناختی بامعنا هستند که نمی‌بایست فقط نتیجه تصادف باشند) را می‌توان به یاری الگوی هولوگرافیک تبیین کرد. پیت معتقد است که برخوردهایی از این دست را می‌توان بواقع در حکم «عیوب بافتِ واقعیت» به حساب آورد. آنها افشاکننده این نکته‌اند که فرآیندهای فکری و اندیشه‌گون ما بیش از آنچه تاکنون می‌پنداشته‌اند عمیقاً به جهانِ فیزیکی وابسته‌اند.

بلکه دریافت که کل جهان، به گفته بوهم، خود یک هولوگرام است.

امروزه فیزیکدان‌ها معتقدند که پدیده زیراتمی را نمی‌باید تنها به عنوان موج یا ذره طبقه‌بندی کرد، بلکه باید به عنوان چیزهایی در نظر گرفت که همواره به نوعی قادرند هر دو باشند. این چیزها کوانتا نام دارد و فیزیکدان‌ها معتقدند که کوانتا در حکم ماده اولیه‌ای است که کل جهان از آن به وجود آمده است.

تصویر ۷ فیزیکدان‌ها به شواهد محکمی دست یافته‌اند مبنی بر اینکه الکترونها و سایر «کوانتاها» زمانی به شکل ذرات جلوه می‌کنند که ما به آنها نگاه می‌کنیم. در سایر مواقع آنها به صورت امواج رفتار می‌کنند. این همان قدر شگفت‌آور است که ما توپ بولینگی داشته باشیم که وقتی آن را می‌سرانیم و بدان نگاه می‌کنیم از خود ردپا به جا می‌گذارد، ولی تا چشم برهم می‌زنیم طرحی موج‌گونه پیدا می‌کند.

اتم بسیار ناپایداری را که فیزیکدان‌ها پوزیترونیوم می‌نامند در نظر بگیرید. اتم پوزیترونیوم از ترکیب یک الکترون و یک پوزیترون ساخته شده (یک پوزیترون عبارت است از یک الکترون با بار مثبت). از آنجا که پوزیترون در واقع ضد ذره و مخالف الکترون است، هر دو در نهایت همدیگر را منهدم می‌کنند، تحلیل می‌روند و به دو کوانتوم نور یا فوتون مبدل می‌شوند و در دو مسیر متضاد حرکت می‌کنند (توانایی تغییر شکلِ یک نوع ذره به نوعی دیگر از دیگر قابلیتهای کوانتوم است). از لحاظ فیزیک کوانتوم، دو فوتون، قطع نظر از اینکه تا چه حد از هم دور می‌شوند، هرگاه مورد اندازه‌گیری قرار گیرند، هر دو دارای زوایای یکسانِ قطبیدگی (پولاریزاسیون) هستند (قطبیدگی عبارت است از موقعیت مکانی جنبه موج‌گونه فوتون وقتی از نقطه اولیه‌اش دور می‌شود).