بریده‌هایی از کتاب جهان هولوگرافیک

به نظر می‌آید که درافتادن با ایمان مردم، نظیر آنچه لوئی‌پانزدهم فرانسه کوشید بر ژانسنیست‌ها تحمیل کند، بارها به بروز معجزات غریب منجر شده است.

تصویرِ ذهنی مرد تنها محصول ذهن ناهشیار او نبود بلکه از سطحی عمیق‌تر، یعنی به طور کلّی از ناخودآگاه جمعی نژاد بشر، جوشیده بود. یونگ این‌گونه تصویرهای ذهنی را سرنمون نامید و بر این باور بود که این سرنمون‌ها چنان کهنسال‌اند که گویی هریک از ما جایی در ژرفنای ذهنِ ناهشیارمان خاطره دو میلیون ساله انسانی را که به کمین نشسته مدام با خود حمل می‌کنیم.

این همان جهان امواج و فرکانسهای تداخل‌یافته بی‌شکل است که ما از عهده دیدن شکل واقعی آنها، جز از طریق ابزار و ادواتی خاص (مغزمان)، برنمی‌آییم. این جهانِ فرکانسها وقتی با گیرنده‌های حواس و مغز ما ارتباط برقرار می‌کند، از میان ساختار خاصّ مغزِ همچون صافی ما گذر می‌کند و به سنگ و کوه و شن تبدیل می‌شود.

رینگ که خود ریاست مجمع بین‌المللی مطالعات نزدیک به مرگ را به عهده دارد، بر این باور است که تجربیاتی از این دست و نیز تجربه خودِ مرگ، چیزی جز تغییر جایگاه آگاهی شخص از یک سطح هولوگرافیک واقعیت به سطح دیگر آن نیست.

دکتر اف. دیوید پیت، فیزیکدان دانشگاه کویین کانادا، در کتاب سال ۱۹۸۷ خود به نام همزمانی: پلی میان ماده و ذهن چنین اعلام کرد که پدیده‌های همزمان (یعنی برخوردها و تلاقی‌هایی که آن چنان غیر عادی و به دید روان‌شناختی بامعنا هستند که نمی‌بایست فقط نتیجه تصادف باشند) را می‌توان به یاری الگوی هولوگرافیک تبیین کرد. پیت معتقد است که برخوردهایی از این دست را می‌توان بواقع در حکم «عیوب بافتِ واقعیت» به حساب آورد. آنها افشاکننده این نکته‌اند که فرآیندهای فکری و اندیشه‌گون ما بیش از آنچه تاکنون می‌پنداشته‌اند عمیقاً به جهانِ فیزیکی وابسته‌اند.