بریده‌هایی از کتاب صلیب خونین

همدستی و همراهی مبلّغان مذهبی با کشورهای مهاجم اروپایی باعث می‌شد بسیاری از افراد انقلابی و اعضای نهضت‌های آزادی‌بخش از آن‌ها بیزار و خشمگین باشند. در بعضی از کشورها پیروزی انقلاب برابر بود با پایان فعالیت کشیش‌های اروپایی. پاسخ یکی از مبارزان آفریقایی به کشیشی که از محدود شدن فعالیتش ناراضی بود بسیار مشهور است: «در آغاز ما سرزمین داشتیم و شما کتاب مقدس. اکنون ما کتاب مقدس داریم و شما سرزمین ما را در اختیار دارید.»

پادشاهان اروپایی از صدها سال پیش از آن مجبور بودند خود را دوستدار و پیرو پاپ‌ها، بالاترین مقام مذهبی در اروپا، معرفی کنند؛ برای همین باید به هر تصمیم خود، رنگ و بوی مذهبی می‌دادند. هنگامی که اکتشافات جغرافیایی آغاز شد، تمام این پادشاهان مدعی بودند که قصد دارند مسیحیت را گسترش دهند. بومی‌هایی که مسیحی می‌شدند مجبور بودند به پاپ و پادشاهان مسیحی احترام بگذارند؛ در این صورت احتمال شورش بسیار کمتر می‌شد. همچنین آن‌ها با دور شدن از فرهنگ بومی خود مصرف‌کنندهٔ کالاهای اروپایی می‌شدند.

انگلستان در آن سال‌ها به‌شدت با تجارت برده مبارزه می‌کرد. آن‌ها متوجه شده بودند که آفریقا سرشار از منابع معدنی است و برای بهره‌برداری از این معادن به نیروی کار سیاهان نیاز داشتند؛ به همین علت ناگهان علاقهٔ خود را به تجارت برده از دست دادند و کشتی‌هایشان روی دریاها به بازرسی کشتی‌های مختلف می‌پرداختند تا از حمل برده جلوگیری کنند.

در سال ۱۶۲۷ میلادی دانشکده‌ای به نام «پروپاگاندا» یا تبلیغات در رُم، مقر پاپ، تأسیس شد. این دانشکده کشیش‌ها را به صورت ویژه برای تبلیغ مسیحیت در بین پیروان ادیان دیگر تربیت می‌کرد و سپس آن‌ها را در اختیار پادشاهان کشورهای اروپایی می‌گذاشت تا به عنوان نمایندگان سیاسی یا اقتصادی این کشورها به نقاط مختلف جهان اعزام شوند.

دکتر «استد» یک مبلّغ آمریکایی بود که پس از جنگ جهانی اول با کمک کلیسای «وست مینستر» آمریکا بیمارستانی را در کرمانشاه ساخت و شروع به درمان بیماران و تبلیغ مسیحیت کرد. او مدتی بعد، در یکی از روستاهای کرمانشاه، به نام «فرامان»، یک مدرسه و یک پرورشگاه ساخت. بچه‌های بی‌سرپرستی که پدر و مادرشان ناشناس بودند به این پرورشگاه منتقل می‌شدند و هنگامی که به سن تحصیل می‌رسیدند وارد مدرسهٔ پرورشگاه می‌شدند. بسیاری از این بچه‌ها که شیفتهٔ محبت‌های دکتر استد شده بودند، به مسیحیت گرویدند و نام خانوادگی «استدآبادی» را انتخاب کردند.

پزشکان مبلّغ در شهر «ناصره» در سودان از مریض‌هایی که درمان می‌شدند می‌خواستند که این جمله را بر زبان بیاورند: «مسیح مرا نجات داد.»

همدستی و همراهی مبلّغان مذهبی با کشورهای مهاجم اروپایی باعث می‌شد بسیاری از افراد انقلابی و اعضای نهضت‌های آزادی‌بخش از آن‌ها بیزار و خشمگین باشند. در بعضی از کشورها پیروزی انقلاب برابر بود با پایان فعالیت کشیش‌های اروپایی. پاسخ یکی از مبارزان آفریقایی به کشیشی که از محدود شدن فعالیتش ناراضی بود بسیار مشهور است: «در آغاز ما سرزمین داشتیم و شما کتاب مقدس. اکنون ما کتاب مقدس داریم و شما سرزمین ما را در اختیار دارید.»

«میکل آنژ»، مجسمه‌ساز مشهور، تصمیم گرفت پیکرهٔ بزرگی را از این پاپ که سه برابر هیکل واقعی او بود بسازد. هنگامی که نمونهٔ گِلی مجسمه آماده شد یولیوس به تماشای آن رفت، میکل آنژ از او پرسید: «چطور است در دست چپ مجسمه کتابی قرار دهیم؟» پاپ لحظه‌ای مکث کرد، به مجسمه خیره شد و گفت: «شمشیری در دستش بگذار مرا با کتاب و قلم چه کار؟»

پاسخ یکی از مبارزان آفریقایی به کشیشی که از محدود شدن فعالیتش ناراضی بود بسیار مشهور است: «در آغاز ما سرزمین داشتیم و شما کتاب مقدس. اکنون ما کتاب مقدس داریم و شما سرزمین ما را در اختیار دارید.»

کشیش فریاد می‌زد: «گذرنامه دارم... گذرنامهٔ سفر روح آدمی به بهشت جاودان...» کاروان در برابر کلیسای اصلی شهر می‌ایستاد. صندوق بزرگی با قفل‌های برنجی جلوی در کلیسا قرار داده می‌شد تا خریدارانِ آمرزش نامه پول‌ها را درون آن بیندازند. کشیشی که بالش مخملی را در دست داشت می‌گفت: «یک گناه کبیره به هفت سال توبه نیاز دارد. اما با پرداخت رُبع فلورین (یکی از واحدهای پول اروپا در قرن شانزدهم) همین حالا می‌توانید از شر آن راحت شوید؛ حتی اگر پدرتان را کشته باشید.»

«فرانسیسکو گزاویه» یک کشیش مشهور پرتغالی بود که سال‌ها در هند، به دعوت مردم به مسیحیت مشغول بود. گزاویه در مناطقی از هند که تحت تسلط پرتغالی‌ها نبود هندی‌ها را با موعظه و خواندن داستان‌هایی از انجیل به مسیحیت فرامی‌خواند؛ اما در نقاطی که در تصرف پرتغالی‌ها بود و هم‌وطنانش در آن نواحی برتری نظامی داشتند نیازی نمی‌دید که از جملات امیدبخش و سرشار از محبت انجیل استفاده کند. در این مناطق ترساندن هندی‌ها از سلاح آتشین پرتغالی‌ها، بهترین شیوه بود.

کشیش ریچارد هلکوت به مشاور ویژهٔ ملکه تبدیل شده بود. او مخصوصاً به ملکه تأکید می‌کرد که انگلستان برای چیره شدن بر مناطق دیگر جهان باید آن‌ها را مسیحی کند؛

لیوینگستن سی سال در آفریقا حضور داشت تا تک‌تک این مأموریت‌ها را به پایان برساند. هم‌وطنانش به او لقب «شیر آفریقا» دادند. او از ساحل اقیانوس اطلس به طرف داخل قارهٔ آفریقا حرکت کرد و به ساحل اقیانوس هند رسید؛ اما به دوستانش می‌گفت: «به عقیدهٔ من پایان فتح جغرافیایی، آغاز مأموریت تبلیغی است.»

تا سال ۱۹۰۰ میلادی، ۹ درصد جمعیت آفریقا مسیحی بود؛ اما این عدد در سال ۲۰۰۰ میلادی به ۴۸ درصد رسید.

داویلا سپس علت تمام شکنجه‌ها و کشتارهایی را که پس از ورود اروپایی‌ها بر سر «اینکاها» آمده است توضیح می‌دهد. به عقیدهٔ او تمام این حوادث به علت گناهانی بوده که سرخپوست‌ها پیش از این انجام داده‌اند و اسپانیایی‌ها فقط آن‌ها را به خاطر گناهانشان تنبیه کرده‌اند. او می‌گفت: «خدا اینکاها را به سبب خطاهای گذشته‌شان آزار می‌دهد و می‌کشد. خدا این کار را بی‌حساب انجام نداده. سفیدپوستان مأمور خدا بوده‌اند. آنان برای همین هدف به اینجا آمده‌اند؛ وگرنه سرخپوست‌ها به دلیل دوری از عبادت خدا و گناهان دیگر، به جهنم می‌رفتند.»

در بعضی کشورهای آفریقایی بیشتر بیمارستان‌ها را کشیشان اروپایی ساخته‌اند. بیش از هفتاد درصد بیمارستان‌های کشور «زیمباوه» به دست مبلّغان کلیسا تأسیس شده و اداره می‌شود. در برخی از این بیمارستان‌ها بیماران باید نخست به مسیحی بودن خود اعتراف کنند و بعد وارد بیمارستان شوند.

در برخی از این بیمارستان‌ها بیماران باید نخست به مسیحی بودن خود اعتراف کنند و بعد وارد بیمارستان شوند.

در بعضی کشورهای عرب‌زبان آفریقا، مبلّغان مسیحی از تلاش دولت‌ها برای ساختن بیمارستان ناراضی بودند؛ چون دیگر مردم به بیمارستان آن‌ها مراجعه نکرده و فعالیت تبلیغی آن‌ها کاهش می‌یافت.

تعداد زیاد مبلّغان انگلیسی که به فعالیت پزشکی مشغول بودند و مشکلاتی که برای بیماران به وجود می‌آوردند باعث شد دولت ایران در سال ۱۳۱۲ شمسی اعلام کند که تمام پزشکان و ماماهای خارجی باید مدرک تحصیلی معتبری را به دولت ارائه کنند. مبلّغان انگلیسی تلاش زیادی کردند تا دولت از این تصمیم منصرف شود.

در سال‌هایی که دکتر وایت و همسرش در یزد فعالیت می‌کردند، «ژنرال سرپرسی سایکس»، مأمور دولت انگلیس در ایران، دربارهٔ آن‌ها نوشت: «با زحماتی که این زوج انگلیسی برای درمان بیماران کشیده‌اند، نفوذ اروپایی‌ها در یزد و اطراف آن گسترش یافته است.»

«جورج کرزن»، وزیر خارجهٔ انگلستان هم نوشت: «از زمان حضور مبلّغان انگلیسی در ایران، اطلاعات ما از وضعیت این کشور بسیار بیشتر شده است.»

مبلّغان انگلیسی دو کتاب «کلوچهٔ ایرانی» و ‌«حسن، پسر یک راهزن» را منتشر کردند و کشیشان آلمانی مجله‌ای را به نام ‌«دوست کوچک مشرق‌زمین» انتشار دادند.

انگلیسی‌ها، در همان سال‌هایی که برمه را تصرف کردند، تلاش کردند تا در آفریقا هم سرزمین اسلامی سودان را به چنگ بیاورند؛ اما مقاومت مردم سودان به رهبری مردی به نام «محمد احمد سودانی» انگلیسی‌ها را به زانو درآورد. در این جنگ یازده‌هزار سرباز انگلیسی به همراه فرماندهشان «ژنرال گوردون» کشته شدند.

پاسخ یکی از مبارزان آفریقایی به کشیشی که از محدود شدن فعالیتش ناراضی بود بسیار مشهور است: «در آغاز ما سرزمین داشتیم و شما کتاب مقدس. اکنون ما کتاب مقدس داریم و شما سرزمین ما را در اختیار دارید.»