بریده‌هایی از کتاب تنها عشق حقیقت دارد

گناهی که در زندگی گذشته مرتکب شده اهمیت ندارد. یاد گرفتن از گذشته مهم است

من پیشتر هم اینجا بوده ام اما کی یا چطور، نمی دانم من علفهای پشت این در را می شناسم رایحهٔ تند و شیرینشان را نوای آه، نورهای پیرامون ساحل را تو پیش از این متعلق به من بوده ای چه مدت پیش از این، نمی دانم اما درست همان زمانی که چلچله ها اوج می گرفتند و تو سر به سویشان گرداندی حجابی فرو افتاد من می دانستم این همه در گذشته هایی دور رخ داده است. دانته گابریل روزتی

اگر شادی و لذتی در من می یابی مرا بخوان ای خواننده، زیرا به ندرت به این جهان باز می گردم. لئوناردو داوینچی

تقدیم به الیزابت و پدرو که به یادم آوردند در عشق هیچ چیز تصادفی نیست.

گذشته تمام شده است. از آن بیاموزید و بگذارید برود. آینده هنوز نرسیده است. برای آن برنامه ریزی کنید اما بیهوده نگران آن نباشید. نگرانی بی فایده است.

آنها از اقیانوس زمان و عمق ابعاد آسمانی عبور می کنند تا دوباره در کنار شما باشند. آنها از آنسو، از ملکوت می آیند. ظاهرشان تغییر می کند، اما قلب شما آنها را می شناسد. قلب شما آنها را چون جان در آغوش کشیده است

برای نخستین بار دستتان را می فشارد و خاطرهٔ لمس او را از فراسوی زمان می گذرد و تک تک اتمهای وجودتان را به حرکت در می آورد. او در چشمانتان نگاه می کند و شما روح همراهی را از ورای قرون می بینید. دلتان پیچ می خورد، دستهاتان آویزان و بی حرکت می ماند و هر چیزی خارج از این لحظه اهمیت خود را از دست می دهد.

برای نخستین بار دستتان را می فشارد و خاطرهٔ لمس او را از فراسوی زمان می گذرد و تک تک اتمهای وجودتان را به حرکت در می آورد. او در چشمانتان نگاه می کند و شما روح همراهی را از ورای قرون می بینید. دلتان پیچ می خورد، دستهاتان آویزان و بی حرکت می ماند و هر چیزی خارج از این لحظه اهمیت خود را از دست می دهد.

وقتی عمیقاً در فکر گذشته هستید و یا نگران آینده، از تجربهٔ لذت بردن از یک فنجان چای هیچ چیز دستگیرتان نمی شود. چشمتان را به فنجان می دوزید و چای تلف می شود.