کتاب قانقاریا

ما انسان هستیم و وجود قلب‌ها لازمهٔ انسانیت است؛ لازمهٔ دوست‌داشتن است؛ لازمهٔ مهرورزی است. حتّی اگر گناهکار باشیم و گوشه‌ای از قلبمان با گناه آلوده باشد؛ اما ما هنوز هستیم و باید برای قلب‌هایمان ایستادگی کنیم

گاهی خودت را به هر دری می‌زنی تا آرامش پیدا کنی؛ درحالی‌که دیگر آرامش رفته است و راهی برای بازگشتش وجود ندارد جز بازگشت به گذشته و ایستادن زمان

لحظه‌ای پشتش را به در تکیه داد و همان جا نشست. احساس می‌کرد دیوار روبه‌رویش به‌او نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود. خسته بود. از تمام این آدم‌های به‌ظاهر انسان خسته بود. چطور چهل سال دوام آورده بود و با آن‌ها معاشرت کرده بود؟ آدم‌هایی که قلب نداشتند، احساس نداشتند. عاقل و بالغ بودند؛ بدون قلب و بدون احساس.

خود آدم هم یک روزی تمام می‌شود و شاید هیچ اثری ازش باقی نماند. اما با همهٔ این‌ها به‌ناچار، آدم‌ها و روزها و شکل‌هایی که می‌گذرند، هیچ‌وقت نمی‌ایستند. زندگی به راه خود ادامه می‌دهد و به‌خاطر هیچ‌کسی نمی‌ایستد. همهٔ این‌ها رد می‌شوند و می‌گذرند و تمام می‌شوند.

کسی از جمعیتی که آنجا جمع شده بودند، به‌سمت طهمورث برگشت و بینی‌اش را گرفت و گفت: «بوی گند قلبتان همهٔ فضا را پر کرده.»

قلب‌ها فقط برای پمپاژ خون نیستند. دل انسان جایگاه عواطف و احساسات است. ما انسان هستیم و وجود قلب‌ها لازمهٔ انسانیت است؛ لازمهٔ دوست‌داشتن است؛ لازمهٔ مهرورزی است. حتّی اگر گناهکار باشیم و گوشه‌ای از قلبمان با گناه آلوده باشد؛ اما ما هنوز هستیم و باید برای قلب‌هایمان ایستادگی کنیم. دوری از گناه را بیاموزیم تا قلب‌هایمان پاک بمانند. ما باید تلاش کنیم برای صیانت از قلب‌ها.»

قبل از هر کاری هم اوّل باید قبول کنی که قلبت فاسد شده و تو گناهکار هستی و دیگه به زندگی قبلیت برنمی‌گردی.

مثل گور بود، شب هیچ طعمی نداشت؛ کاملاً خنثی. حتّی تلخ هم نبود.

همیشه در تاریک‌ترین نقاط زندگی هم کورسویی وجود دارد

روزی هم بوده که بشر نمی‌توانسته باور کند که انسان بدون قلب نیز قادر به ادامهٔ حیات است و امروز روزی است که انسان‌ها بدون داشتن قلب به زندگی‌شان ادامه می‌دهند.

همیشه در تاریک‌ترین نقاط زندگی هم کورسویی وجود دارد

جهان شعر نیست؛ جهان یک واقعیت ترسناک است.