کتاب الهه ها

یکی از نفرین‌های کهن چینی این است که «امیدوارم در زمان‌های جالب به دنیا بیایی!»

کل تاریخ عهد عتیق، یهوه علیه کیش‌های طبیعت است. الهه، نجاست نامیده می‌شود و همراه با تجلیاتش شیاطین‌اند و اعتبار آسمانی بودن به آنها تعلق نمی‌گیرد. همراه با این نگرش، این احساس نیز شکل می‌گیرد که زندگی ملکوتی در درون ما نیست، بلکه بیرون از ماست.

خدایان اصلی سنت‌های پدرسالار، خدایان مذکر بودند. نمونهٔ بارز این تأکید بر خدایان مذکر را می‌توان در کتاب مقدس عهد عتیق دید که در آن هیچ الهه‌ای وجود ندارد. در سنت توراتی، الهه‌های کهن به سادگی کنار گذاشته می‌شوند، حال آن که همان‌طور که دیده‌ایم یونانیان به راه‌حل ازدواج خدا با الهه رسیدند. به‌عبارت دیگر، آنها خدا را به حامی الهه، یا الهه را به حامی خدا بدل کردند. آنها رابطه‌ای ایجاد کردند تا خودشان و خدایان‌شان را به شیوه‌ای تعاملی با سرزمین یونان و کیش‌های محلی در پیوند قرار دهند.

آنچه در کتاب مقدس اتفاق می‌افتد این است که قدرت مذکر، انسان ریخت می‌شود و به هیأت یک مرد درمی‌آید، حال آن که قدرت مؤنث به موقعیتی عنصری مثل آب تقلیل می‌یابد. کتاب مقدس می‌گوید "روح خداوند روی آب‌ها حرکت می‌کرد"‌(۷)، و صرفاً از آب‌ها نام می‌برد، نه آب‌های الهه. الهه غربال می‌شود، اما همواره بازمی‌گردد.