بریده‌هایی از کتاب آتالا و رنه

لوسیل دختری بلندبالا، زیبا و دلفروز، اما سخت و جدی بود. چهرهٔ رنگ باخته‌اش را گیسوانی بلند و سیاه در میان می‌گرفت، گاه به آسمان دیده بر می‌دوخت؛ یا با نگاهی اندوهبار و آتشین به پیرامون خویش می‌نگریست. در رفتارش، در آوایش، در لبخندش، در هنجار رخسارش، نشانه‌ها از انسانی رؤیایی و رنجبر دیده می‌شد.