بریده‌هایی از کتاب چنگ چمنزار

کالین، بهتره صبر نکنی تا به سن‌وسال من برسی و از همین حالا این رو یاد بگیری: دنیا جای بدیه.»

مهم نیست آدم چه حرفی بزنه، مهم اعتمادیه که باعث می‌شه حرفت رو بزنی و حس همدلی شنوندهٔ تو.

جایی خوانده‌ام که گذشته و آینده، مارپیچ‌وار از پِی هم در حرکت‌اند و هر حلقهٔ این مارپیچ، دیگری را در دل خود جا داده و درون‌مایهٔ آن را پیش‌بینی می‌کند. شاید واقعاً این‌طور باشد اما به‌نظر خودم، زندگی من از مجموعهٔ دایره‌هایی بسته تشکیل شده، حلقه‌هایی که برخلاف مارپیچ‌ها آزادانه پیش‌روی نمی‌کنند. من هرگز برای رفتن از حلقه‌ای به حلقهٔ بعدی سبُک نسُریده‌ام و همواره ناچار به جهش بوده‌ام