کتاب همان شو که هستی

«چسترتون» یک‌بار گفت که فرشتگان به این دلیل که به خود سخت نمی‌گیرند می‌توانند پرواز کنند.

ما می‌خواهیم از «خود» لذت ببریم و می‌ترسیم که اگر خود را فراموش کنیم لذتی نبریم؛

شاید طبیعت به انسان‌ها توجه چندانی نکند، شاید بگذارد میلیون‌ها تن از آن‌ها بمیرند، گویی هیچ اهمیتی ندارند؛ اما ارزش در کیفیت است نه کمیت. یک نخود ممکن است مانند دنیا گرد باشد، اما تا جایی که به گرد بودن مربوط می‌شود، هیچ‌کدام بهتر از دیگری نیست و انسان در خود، عالم کوچکی است نظم ذهن و بدن او به‌اندازه‌ی نظم ستارگان پیچیده است. پس آیا می‌توانیم بگوییم که اداره‌ی جهان انسان به دلیل تفاوت در اندازه از اهمیت کمتری برخوردار است؟

هدف از آرزو کردن و خواستن همان کسب لذت است. در اصل آنچه ما آرزو می‌کنیم و می‌خواهیم همان چیزی است که سبب خوشنودی ما است و از آن لذت می‌بریم بنابراین اگر به نکته پی ببرم که خود عمل "خواستن "و "آرزو " کردن عین رنج و عذاب است و از طرف دیگر نیز "بخواهم " که دیگر "خواسته‌ای" نداشته باشم احساس «آیا قبلاً اینجا نبوده‌ایم؟» به من دست خواهد داد.