کتاب جذبه ستاره ها

شغل پرستاری مثل این است که در معرض یک طلسم باشی: خیلی جوان وارد میدان می‌شوی و پیرتر از آن‌چه ماه و سال بتواند بر سر تو آورد، بیرون می‌روی.

اگه دنیا دست من بود، بچه‌دارشدن قبل از بیست‌سالگی رو ممنوع می‌کردم.

کارگر دست تکان داد. «با این حال به سربازی اجباری نمی‌رید، نه؟ نه مثل ما. پس واقعاً باید در امور بریتانیا مشارکتی داشته باشید؟ جز این‌که آماده باشید تا جان‌تون رو برای پادشاه فدا کنید.» خون جلو چشم‌هایم را گرفت. «آقای گروین، یه نگاهی به اطرافت بنداز. همهٔ آدم‌ها اولین نفس‌هاشون را این‌جا می‌کشند. زن‌ها از روز اول به سربازی اجباری می‌رند.»

شاید هذیان‌گویی کمی لذت داشت، نمی‌دانم، این‌که دقیقاً آن چیزی را بگویی که در سر می‌پرورانی.

تازه حالا می‌فهمم که کلیسابردن زنی بعد از زایمان چه سنت عجیب‌وغریبی است، انگار زایمان لکهٔ کوچکی بر زن می‌گذاشت که باید پاک می‌شد.

آهسته گفت: «ما همیشه ستاره‌ها رو مقصر می‌دونیم.» ــ ببخشید دکتر؟ گفت: «معنی آنفلوآنزا همینه. آنفلوآنزا دله استل ــ تأثیر ستارگان. ایتالیایی‌های قرون وسطا معتقد بودند وجود بیماری‌ها ثابت می‌کنه که آسمان بر سرنوشت اونا حکومت می‌کنه، یعنی مردم واقعاً ستارهٔ نحس دارند.»

شغل پرستاری مثل این است که در معرض یک طلسم باشی: خیلی جوان وارد میدان می‌شوی و پیرتر از آن‌چه ماه و سال بتواند بر سر تو آورد، بیرون می‌روی.

بیدار شدم و دریافتم که زندگی وظیفه است. همین.

ــ این روزها آدم جرئت نداره یک کلمه پشت سر جنس به‌اصطلاح ظریف حرف بزنه. جای من رو یه زن می‌گیره. تو کارخونهٔ مهمات‌سازی دخترها کار می‌کنند، حتا آتش‌نشان‌ها هم زن هستند. داریم به کجا می‌ریم؟

ضرب‌المثل معروفی بود که از چند بیمار شنیده بودم و با شنیدنش تنم می‌لرزید: «اون عاشقش نمی‌شه، مگه این‌که دوازده بچه براش بیاره.»

احساس بدبختی، به‌اندازهٔ وجود وحشت، بی‌فایده بود.

سردخانه خلوت بود. قبلاً به سرمای بی‌ضررش عادت داشتم، اما هیچ‌وقت آن‌جا را آن‌قدر وحشتناک و پر از تابوت ندیده بودم. کنار هر دیوار شش ردیف تابوت روی هم قرار داشت، مانند هیزم‌هایی که برای کوره روی هم چیده و آماده شده باشد. متعجب بودم که چه‌طور نگهبان‌ها یادشان می‌ماند کی چه کسی است؛ آیا اسم هر کسی را کنارش می‌نوشتند؟