بریده‌هایی از کتاب آنی شرلی در گرین گیبلز (کتاب اول)

«ماریلا! چقدر خوب است که فردا روز جدیدی است و هنوز هیچ اشتباهی در آن رخ نداده، این‌طور نیست؟»

نصف لذت هر چیز، انتظاری است که برایش می‌کشی.

«ماریلا! چقدر خوب است که فردا روز جدیدی است و هنوز هیچ اشتباهی در آن رخ نداده، این‌طور نیست؟

تو عیب‌های خودت را قبول داری، اما همیشه امیدواری که دیگران با تو هم‌عقیده نباشند.

کم‌کم دارم می‌فهمم که بزرگ‌شدن چه اشکال‌هایی دارد؛ وقتی به آرزوهایی که در کودکی داشتی می‌رسی، می‌بینی آن‌قدرها هم که فکر می‌کردی، جالب نبوده‌اند.

هیچ‌چیز بدتر از آن نیست که کسی جواب آدم را ندهد.

عاشق‌نشدن هم کار سختی است، مگرنه؟

وقتی داستان‌های غم‌انگیز می‌خوانیم، با شهامت، خودمان را در آن موقعیت‌ها تصور می‌کنیم، ولی به‌محض اینکه واقعاً غصه‌دار می‌شویم، تازه می‌فهمیم تحمل‌کردنش چه کار سختی است، این‌طور نیست؟

آه! داینا! کاش این امتحان هندسه هم زودتر تمام شود! اگرچه همان‌طور که خانم لیند می‌گوید، اگر در هندسه قبول شوم یا نشوم، خورشید بازهم به طلوع و غروب‌کردنش ادامه می‌دهد. این مسئله حقیقت دارد، اما یادآوری‌اش چندان آرامش‌دهنده نیست.

این، یکی از اخلاق‌های خوب من است؛ هرگز یک کار اشتباه را دو بار انجام نمی‌دهم.

«همهٔ احساساتت را کنار نگذار آنی! گاهی‌اوقات لازم است کمی احساساتی باشی... البته زیاد نه... کمی از احساساتت را نگه دار آنی! فقط کمی از آن را.»

هرچقدر شرایط سخت‌تر باشد، موفقیت هم شیرین‌تر است. این‌طور نیست؟

هر کاری که انسان در این دنیا انجام می‌دهد، خالی از خطر نیست. اگر واقع‌بین باشیم متوجه می‌شویم که حتی بچه‌دارشدن مردم هم می‌تواند خطرناک باشد؛ چون همهٔ بچه‌ها خوب بار نمی‌آیند.

من اصلاً دلسرد نشدم؛ چون وقتی تصمیم می‌گیرم کاری را انجام بدهم، سر حرفم می‌ایستم.

رسیدن به خانه چقدر آرامش‌بخش است.

"آنی"های زیاد و متفاوتی در من وجود دارد. گاهی‌اوقات فکر می‌کنم به همین دلیل است که این‌قدر مشکل‌سازم. اگر فقط یک آنی در من وجود داشت راحت‌تر بودم، ولی درعوض هیجانش هم کمتر بود.»

«تو فقط آنی از گرین گیبلزی. هرچقدر هم سعی کنم خودم را بانو کوردیلیا تصور کنم، بازهم خودم را همین شکلی می‌بینم. اما آنی از گرین گیبلز بودن، هزاران بار بهتر از آنی‌ای است که به هیچ کجا تعلق ندارد.»

نباید عاشق چیزهایی بشوم که مجبورم از آنها جدا شوم. این‌طور نیست؟ عاشق‌نشدن هم کار سختی است، مگرنه؟

هدف‌داشتن چقدر شادی‌بخش است. خوشحالم که هدف‌های زیادی در سر دارم که به نظر پایان‌ناپذیر می‌آیند. به‌محض اینکه به یکی از هدف‌هایت می‌رسی، هدف والاتر و درخشان‌تری سر راهت سبز می‌شود و همین زندگی را لذت‌بخش و هیجان‌انگیز می‌کند.

همان‌طور که خانم لیند می‌گوید، در این دنیای ناقص هیچ‌چیز همیشه نمی‌تواند کامل باشد.

نصف لذت هر چیز، انتظاری است که برایش می‌کشی.

خیلی خوب است که قرار است با شما زندگی کنم و مال شما باشم. من تابه‌حال مال کسی نبوده‌ام.

زمانی‌که آدم قصد خوشحال‌کردن کسی را دارد، توانایی‌هایش به طرز شگفت‌انگیزی زیاد می‌شوند

در این دنیای ناقص هیچ‌چیز همیشه نمی‌تواند کامل باشد.

«ماریلا! چقدر خوب است که فردا روز جدیدی است و هنوز هیچ اشتباهی در آن رخ نداده، این‌طور نیست؟» ماریلا گفت: «ولی قول می‌دهم فردا هم مرتکب اشتباه‌های زیادی خواهی شد. تو هرگز از اشتباه‌کردن خسته نمی‌شوی.» آنی گفت: «بله، می‌دانم. اما یک نکتهٔ مثبت هم در من وجود دارد ماریلا! من هرگز یک اشتباه را دو بار مرتکب نمی‌شوم.» ـ چه فایده‌ای دارد، وقتی همیشه اشتباه جدیدی اتفاق می‌افتد. ـ آه! حواست کجاست ماریلا؟ بالاخره اشتباه‌هایی که یک نفر ممکن است مرتکب شود، تعداد مشخصی دارد. روزی که به پایان این محدوده برسم، همه چیز روبه‌راه می‌شود. واقعاً فکر آرامش‌بخشی است.

خیلی جالب است که خیالات آدم به حقیقت تبدیل شوند، این‌طور نیست؟

درواقع زندگی من گورستان امیدهای بربادرفته است.

احساس می‌کنم بهتر است افکار قشنگی در سرم بپرورانم، بعد آنها را مثل گنجی در سینه‌ام نگه دارم.

به نظر شما رنگ صورتی، چشم‌نوازترین رنگ دنیا نیست؟ من عاشق این رنگم

ولی گاهی‌اوقات وقتی آرزوی چیزی را داری، خیلی سخت است که برآورده شدنش را به آینده موکول کنی.