کتاب آنی شرلی در گرین گیبلز (کتاب اول)

«ماریلا! چقدر خوب است که فردا روز جدیدی است و هنوز هیچ اشتباهی در آن رخ نداده، این‌طور نیست؟»

نصف لذت هر چیز، انتظاری است که برایش می‌کشی.

«ماریلا! چقدر خوب است که فردا روز جدیدی است و هنوز هیچ اشتباهی در آن رخ نداده، این‌طور نیست؟

تو عیب‌های خودت را قبول داری، اما همیشه امیدواری که دیگران با تو هم‌عقیده نباشند.

کم‌کم دارم می‌فهمم که بزرگ‌شدن چه اشکال‌هایی دارد؛ وقتی به آرزوهایی که در کودکی داشتی می‌رسی، می‌بینی آن‌قدرها هم که فکر می‌کردی، جالب نبوده‌اند.

وقتی داستان‌های غم‌انگیز می‌خوانیم، با شهامت، خودمان را در آن موقعیت‌ها تصور می‌کنیم، ولی به‌محض اینکه واقعاً غصه‌دار می‌شویم، تازه می‌فهمیم تحمل‌کردنش چه کار سختی است، این‌طور نیست؟

عاشق‌نشدن هم کار سختی است، مگرنه؟

هیچ‌چیز بدتر از آن نیست که کسی جواب آدم را ندهد.

این، یکی از اخلاق‌های خوب من است؛ هرگز یک کار اشتباه را دو بار انجام نمی‌دهم.

آه! داینا! کاش این امتحان هندسه هم زودتر تمام شود! اگرچه همان‌طور که خانم لیند می‌گوید، اگر در هندسه قبول شوم یا نشوم، خورشید بازهم به طلوع و غروب‌کردنش ادامه می‌دهد. این مسئله حقیقت دارد، اما یادآوری‌اش چندان آرامش‌دهنده نیست.

«همهٔ احساساتت را کنار نگذار آنی! گاهی‌اوقات لازم است کمی احساساتی باشی... البته زیاد نه... کمی از احساساتت را نگه دار آنی! فقط کمی از آن را.»

هرچقدر شرایط سخت‌تر باشد، موفقیت هم شیرین‌تر است. این‌طور نیست؟

هر کاری که انسان در این دنیا انجام می‌دهد، خالی از خطر نیست. اگر واقع‌بین باشیم متوجه می‌شویم که حتی بچه‌دارشدن مردم هم می‌تواند خطرناک باشد؛ چون همهٔ بچه‌ها خوب بار نمی‌آیند.

من اصلاً دلسرد نشدم؛ چون وقتی تصمیم می‌گیرم کاری را انجام بدهم، سر حرفم می‌ایستم.

رسیدن به خانه چقدر آرامش‌بخش است.

"آنی"های زیاد و متفاوتی در من وجود دارد. گاهی‌اوقات فکر می‌کنم به همین دلیل است که این‌قدر مشکل‌سازم. اگر فقط یک آنی در من وجود داشت راحت‌تر بودم، ولی درعوض هیجانش هم کمتر بود.»

هدف‌داشتن چقدر شادی‌بخش است. خوشحالم که هدف‌های زیادی در سر دارم که به نظر پایان‌ناپذیر می‌آیند. به‌محض اینکه به یکی از هدف‌هایت می‌رسی، هدف والاتر و درخشان‌تری سر راهت سبز می‌شود و همین زندگی را لذت‌بخش و هیجان‌انگیز می‌کند.

«تو فقط آنی از گرین گیبلزی. هرچقدر هم سعی کنم خودم را بانو کوردیلیا تصور کنم، بازهم خودم را همین شکلی می‌بینم. اما آنی از گرین گیبلز بودن، هزاران بار بهتر از آنی‌ای است که به هیچ کجا تعلق ندارد.»

زمانی‌که آدم قصد خوشحال‌کردن کسی را دارد، توانایی‌هایش به طرز شگفت‌انگیزی زیاد می‌شوند

نباید عاشق چیزهایی بشوم که مجبورم از آنها جدا شوم. این‌طور نیست؟ عاشق‌نشدن هم کار سختی است، مگرنه؟

همان‌طور که خانم لیند می‌گوید، در این دنیای ناقص هیچ‌چیز همیشه نمی‌تواند کامل باشد.

درواقع زندگی من گورستان امیدهای بربادرفته است.

نصف لذت هر چیز، انتظاری است که برایش می‌کشی.

داشتم تصور می‌کردم بادی هستم که بالای درخت‌ها در حال وزیدن است. هروقت خسته شوم می‌توانم آرام پایین بیایم و از روی سرخس‌ها خودم را به‌طرف باغ خانم لیند بکشم و گل‌ها را به رقص دربیاورم. بعد، به‌طرف مزرعهٔ شبدر شیرجه بزنم و بعد، بر فراز دریاچهٔ آب‌های درخشان بوزم و موج‌های کوچکی را روی آب به وجود بیاورم. وای! دربارهٔ باد چقدر می‌شود خیال‌بافی کرد!

در این دنیای ناقص هیچ‌چیز همیشه نمی‌تواند کامل باشد.

من عقیده دارم یک دختر باید بتواند مخارجش را خودش تأمین کند، حتی اگر نیازی به آن نداشته باشد.

خیلی خوب است که قرار است با شما زندگی کنم و مال شما باشم. من تابه‌حال مال کسی نبوده‌ام.

«ماریلا! چقدر خوب است که فردا روز جدیدی است و هنوز هیچ اشتباهی در آن رخ نداده، این‌طور نیست؟» ماریلا گفت: «ولی قول می‌دهم فردا هم مرتکب اشتباه‌های زیادی خواهی شد. تو هرگز از اشتباه‌کردن خسته نمی‌شوی.» آنی گفت: «بله، می‌دانم. اما یک نکتهٔ مثبت هم در من وجود دارد ماریلا! من هرگز یک اشتباه را دو بار مرتکب نمی‌شوم.» ـ چه فایده‌ای دارد، وقتی همیشه اشتباه جدیدی اتفاق می‌افتد. ـ آه! حواست کجاست ماریلا؟ بالاخره اشتباه‌هایی که یک نفر ممکن است مرتکب شود، تعداد مشخصی دارد. روزی که به پایان این محدوده برسم، همه چیز روبه‌راه می‌شود. واقعاً فکر آرامش‌بخشی است.

احساس می‌کنم بهتر است افکار قشنگی در سرم بپرورانم، بعد آنها را مثل گنجی در سینه‌ام نگه دارم.

به نظر شما رنگ صورتی، چشم‌نوازترین رنگ دنیا نیست؟ من عاشق این رنگم