کتاب دنیای شعله ور

همهٔ ما آنچه را که می‌بینیم، می‌آفرینیم،

ما همگی آینه‌ها و اتاق‌های پژواک یکدیگریم

وقتی نمی‌توانی به خاطر بیاوری، تکرار می‌کنی.

اگر در دنیای هنر چیزی باشد که خریدار نداشته باشد، همان صداقتِ زیادی است

انباشت تجربه همیشه دیدگاه ما را نسبت به گذشته تغییر می‌دهد

آنچه گفته می‌شود ما را چنان که هستیم نمی‌سازد، بلکه غالباً آن چیزهایی هستند که گفته نمی‌شوند

ذهن جایی برای خودش است و می‌تواند جهنم را تبدیل به بهشت یا بهشت را تبدیل به جهنم کند.

خاطره از میان ابر نادانسته‌ها شروع به شکل‌گیری می‌کند. بی‌شکل شکل می‌گیرد و به زودی بیانی مهارشده است؛ شوم، تهدیدآمیز و پرمعنی.

ذهن جایی برای خودش است و ما را به گذشته و آینده می‌برد. معماری خودش را از گذشته دارد که از اتاق‌های واقعی و خیابان‌های واقعی می‌آید، اما با گذشت زمان بارها بازسازی می‌شود و حالا درونی شده، نه بیرونی. زمانی این خیابان‌ها پر از صدای کامیون‌های جمع‌آوری زباله، آژیر، کلمات جسته و گریختهٔ رهگذران و بوی فصل‌های گذرا بودند، اما صحنه‌های شلوغ و هیاهو و بوها به کدهای ذهنی و درونی کاهش یافتند و به وسیلهٔ کلمات سخت و سنگین شدند. آینده هم از همین مواد تشکیل شده؛ فضاهای بنیادی که ما با آرزوها و هراس‌هایمان در آن ساکن می‌شویم. چرا این‌همه ترس؟ در آن سرزمین مه‌آلود کودکی یک داستان واحد نیست که بتواند تو را توضیح دهد

آدم آسان‌تر از همسرش ناامید می‌شود تا از والدینش.

را: «جای همیشگی.» حالا می‌دانم که آدم آسان‌تر از همسرش ناامید می‌شود تا از والدینش. حتماً به این خاطر است که دست‌کم در بچگی والدین برایمان خدا هستند. در طول زمان به کندی به انسان تبدیل می‌شوند و کوچک شدن و تبدیلشان به آدم‌های عادی و میرا تا حدودی غم‌انگیز است

غم به خاطر چسبیدن به منیّت است. ما همه در جستجوی چیزهایی هستیم که حس خواستن برای رفع نیازهایمان را ارضا کند. همه می‌دانیم که نیاز بعدی سر می‌رسد و به دنبال رفع آن می‌رویم تا بی‌نهایت، اما وقتی آن را شناسایی کنیم و در جایی بگذاریم، می‌توانیم به فراسوی آن برسیم

اسکار وایلد گفته: «آدم زمانی که از جانب خود صحبت می‌کند، کم‌تر از همیشه خودش است. به او یک صورتک بدهید تا حقیقت را بگوید.»

آدم‌ها چیزهایی را که جلوی چشمشان است، در صورتی می‌بینند که به آن‌ها توجه کنند

اشتیاق زمانی کارساز است که یک زیبایی را هدف گرفته باشد

«آدم‌ها تنها موجوداتی‌اند که به خاطر ایده‌ها آدم‌های دیگر را می‌کشند.»

ما همگی برای خود افسانه‌ایم.

زمان در حال، غلظت یافته و دیگر از سلسلهٔ نقطه‌ها تشکیل نشده، بلکه متورم است، زمان ذهنی، یعنی زمان درونی ما. ما دایم در انتظار نت بعدی در آهنگ زمانیم و در حالی که گوش می‌دهیم، همهٔ جمله را به خاطر می‌آوریم.