بریده‌هایی از کتاب مدیریت توجه

«اگر بدانم وقتت را چگونه می‌گذرانی، می‌فهمم در آینده احتمالاً چه کسی خواهی شد.»(۱)

لیاقت کسانی که دوستشان دارید بیشتر از آن است که سهمشان زمان‌های مردهٔ شما باشد. اگر کسی برایتان مهم است، زمان معینی را در سررسیدتان به او اختصاص دهید.

«هر کاری که بیشتر از آن می‌ترسیم معمولاً همان چیزی است که انجام دادنش از همه ضروری‌تر است.»

برای اینکه آن‌طور که دوست داریم زندگی کنیم، فقط انجام دادن کارهای درست کافی نیست، بلکه باید کارهایی را هم که می‌دانیم پشیمانمان می‌کنند انجام ندهیم.

«آدم‌ها در محافظت از اموال شخصی‌شان سخت‌گیرند، اما تا نوبت به وقت تلف کردن می‌رسد، به‌جای آنکه بیشتر خسّت به خرج دهند، از همیشه ولخرج‌تر می‌شوند.»(۲)

حواس‌جمع بودن یعنی اهتمام به انجام دادن کاری که می‌گویید انجام خواهید داد.

بیشتر مردم نمی‌خواهند به این حقیقت ناراحت‌کننده اعتراف کنند که حواس‌پرتی همیشه راه ناسالمی برای فرار از واقعیت است.

هربرت اِی. سایمونِ روان‌شناس در سال ۱۹۷۱ پیشگویی کرد که «غنای اطلاعات به معنای کمبودهای دیگر است... به معنای فقر توجه.»

«افراد معمولاً، بیش از آنکه مشتاق باشند سودی به دست آورند، مراقب‌اند چیزی از دست ندهند.» بیش از آنکه برنده شدن حس خوبی داشته باشد، بازنده شدن دردناک است. این تمایل نامعقول، که به «بیزاری از باخت» مشهور است، سنگ‌بنای اقتصاد رفتاری است.

در آینده دو گروه در جهان خواهند بود:کسانی که می‌گذارند دیگران توجه و زندگی‌شان را اداره کنند و کسانی که با افتخار خودشان را «حواس‌جمع» می‌نامند. با باز کردن این کتاب، اولین قدم را برداشته‌اید تا صاحب وقت و آیندهٔ خودتان باشید.

وقتی که برای تلف کردنش برنامه‌ریزی کرده‌اید وقت تلف‌شده نیست.

بیشتر مردم نمی‌خواهند به این حقیقت ناراحت‌کننده اعتراف کنند که حواس‌پرتی همیشه راه ناسالمی برای فرار از واقعیت است.

بااینکه عقیدهٔ عمومی این است که باورهایمان رفتارهایمان را می‌سازند، برعکس این قضیه نیز درست است. (۹)

محققان پنج عامل محرک کلیدی یافتند که گروه‌های موفق را منحصربه‌فرد می‌کنند. چهار عامل اول قابل‌اعتماد بودن، ساختار و شفافیت، معنای کار و اثرگذاری کار بودند. اما عامل محرک پنجم بی‌تردید مهم‌ترین و در واقع اساس چهار عامل دیگر بود. عاملی که آن را امنیت روانی نامیدند.

همهٔ رفتارهای ما، چه از سر حواس‌جمعی باشند چه از روی حواس‌پرتی، برانگیخته از محرک‌های درونی یا بیرونی‌اند.

برای اینکه آن‌طور که دوست داریم زندگی کنیم، انجام دادن کارهای درست کافی نیست، بلکه باید کارهای اشتباهی را هم که از مسیر دورمان می‌کنند کنار بگذاریم.

حتی وقتی فکر می‌کنیم به‌دنبال لذتیم، در واقع در آرزوی اینیم که خودمان را از رنجِ خواستن رها کنیم.

فقط با درک کردن رنج‌هایمان می‌توانیم آنها را مهار کنیم و راه‌های بهتری برای غلبه بر انگیزه‌های منفی بیابیم.

تصویر شخصی‌مان نوعی عادت فکر کردن است و همان‌طور که یاد گرفتیم عادت‌ها را می‌توان به عادت‌های بهتری تبدیل کرد.

فهمیدم، برای اینکه آن‌طور که دوست داریم زندگی کنیم، انجام دادن کارهای درست کافی نیست، بلکه باید کارهای اشتباهی را هم که از مسیر دورمان می‌کنند کنار بگذاریم. همهٔ ما می‌دانیم اگر می‌خواهیم کمرباریک باشیم، خوردن کیک به‌جای سالاد سالم به ضررمان است. همگی موافقیم که بی‌هدف گشتن در شبکه‌های اجتماعی به‌اندازهٔ وقت گذراندن با دوستان واقعی فایده ندارد. می‌فهمیم که اگر می‌خواهیم در محل کار مفید باشیم، باید وقت تلف نکنیم و واقعاً کار کنیم. همین حالا هم می‌دانیم باید چه‌کار کنیم. آنچه نمی‌دانیم این است که چطور حواسمان پرت نشود.

توجه و تمرکز مواد خام برای خلاقیت و شکوفایی انسان‌اند. (۶) در عصر ماشینی شدن روزافزون، پرطرف‌دارترین شغل‌ها نیازمند مهارت حل مسئلهٔ خلاقانه، راه‌حل‌های نو و نوعی نبوغ بشری‌اند که فقط با تمرکز عمیق بر کارهای پیش رو می‌توان به آن رسید.

باید از خودمان بپرسیم آیا محصولات بهتر از ما انسان‌های بهتری هم می‌سازند.

حتی وقتی فکر می‌کنیم به‌دنبال لذتیم، در واقع در آرزوی اینیم که خودمان را از رنجِ خواستن رها کنیم.

مقصودمان از لذتْ نداشتن رنج جسمانی و رهایی از آشفتگی روحی است.

تمایل به تسکین ناراحتی‌ها علت اصلی همهٔ رفتارهای ماست و هر چیز دیگری فقط علت مستقیم رفتارمان محسوب می‌شود.

اینکه چطور با محرک‌های درونی ناراحت‌کننده کنار می‌آییم معلوم می‌کند آیا به‌دنبال فعالیت‌های سالم برای تمرکز حواسیم یا به‌دنبال حواس‌پرتی‌هایی که به ضرر خودمان است.

اگر با رنجی کنار نیاییم که باعث شده بخواهیم فرار کنیم، مدام از این حواس‌پرتی به حواس‌پرتی دیگر متوسل می‌شویم.

بسیاری از حواس‌پرتی‌ها ناشی از نیازمان به فرار کردن از ناراحتی‌های روانی است

کند. ما برای فرار از رنج و ناراحتی به وسایل دیجیتالمان رو می‌آوریم، به همین دلیل است که به‌سوی ابزارهای پیشرفتهٔ فناوری دست دراز می‌کنیم تا، هنگامی که احساس می‌کنیم نمی‌توانیم اوضاع را مدیریت کنیم، احساس بهتری داشته باشیم. به ایمیلمان سر می‌زنیم یا مشغول وراجی در چت‌های گروهی می‌شویم تا احساس کنیم آدم مفیدی هستیم، بدون اینکه فکر کنیم آیا این کارها واقعاً اوضاع را بهتر می‌کند.

اما تازه اول راهید. سال‌ها عادت کرده‌اید توقع داشته باشید به‌راحتی به لذت‌ها دست یابید. به این فکر کنید که رسیدن به آخرین صفحهٔ این کتاب چالشی شخصی برای شماست تا ذهنتان را آزاد کنید