کتاب مدیریت توجه

«اگر بدانم وقتت را چگونه می‌گذرانی، می‌فهمم در آینده احتمالاً چه کسی خواهی شد.»(۱)

لیاقت کسانی که دوستشان دارید بیشتر از آن است که سهمشان زمان‌های مردهٔ شما باشد. اگر کسی برایتان مهم است، زمان معینی را در سررسیدتان به او اختصاص دهید.

«هر کاری که بیشتر از آن می‌ترسیم معمولاً همان چیزی است که انجام دادنش از همه ضروری‌تر است.»

برای اینکه آن‌طور که دوست داریم زندگی کنیم، فقط انجام دادن کارهای درست کافی نیست، بلکه باید کارهایی را هم که می‌دانیم پشیمانمان می‌کنند انجام ندهیم.

«آدم‌ها در محافظت از اموال شخصی‌شان سخت‌گیرند، اما تا نوبت به وقت تلف کردن می‌رسد، به‌جای آنکه بیشتر خسّت به خرج دهند، از همیشه ولخرج‌تر می‌شوند.»(۲)

بیشتر مردم نمی‌خواهند به این حقیقت ناراحت‌کننده اعتراف کنند که حواس‌پرتی همیشه راه ناسالمی برای فرار از واقعیت است.

حواس‌جمع بودن یعنی اهتمام به انجام دادن کاری که می‌گویید انجام خواهید داد.

«افراد معمولاً، بیش از آنکه مشتاق باشند سودی به دست آورند، مراقب‌اند چیزی از دست ندهند.» بیش از آنکه برنده شدن حس خوبی داشته باشد، بازنده شدن دردناک است. این تمایل نامعقول، که به «بیزاری از باخت» مشهور است، سنگ‌بنای اقتصاد رفتاری است.

هربرت اِی. سایمونِ روان‌شناس در سال ۱۹۷۱ پیشگویی کرد که «غنای اطلاعات به معنای کمبودهای دیگر است... به معنای فقر توجه.»

«نتایج نشان می‌داد که سرکوب کردن فکر در ۵ دقیقهٔ نخست باعث می‌شود بعداً حتی واضح‌تر به ذهن شرکت‌کنندگان “بازگردد”.»(۳)

در آینده دو گروه در جهان خواهند بود:کسانی که می‌گذارند دیگران توجه و زندگی‌شان را اداره کنند و کسانی که با افتخار خودشان را «حواس‌جمع» می‌نامند. با باز کردن این کتاب، اولین قدم را برداشته‌اید تا صاحب وقت و آیندهٔ خودتان باشید.

وقتی که برای تلف کردنش برنامه‌ریزی کرده‌اید وقت تلف‌شده نیست.

بیشتر مردم نمی‌خواهند به این حقیقت ناراحت‌کننده اعتراف کنند که حواس‌پرتی همیشه راه ناسالمی برای فرار از واقعیت است.

حتی وقتی فکر می‌کنیم به‌دنبال لذتیم، در واقع در آرزوی اینیم که خودمان را از رنجِ خواستن رها کنیم.

بااینکه عقیدهٔ عمومی این است که باورهایمان رفتارهایمان را می‌سازند، برعکس این قضیه نیز درست است. (۹)

تصویر شخصی‌مان نوعی عادت فکر کردن است و همان‌طور که یاد گرفتیم عادت‌ها را می‌توان به عادت‌های بهتری تبدیل کرد.

محققان پنج عامل محرک کلیدی یافتند که گروه‌های موفق را منحصربه‌فرد می‌کنند. چهار عامل اول قابل‌اعتماد بودن، ساختار و شفافیت، معنای کار و اثرگذاری کار بودند. اما عامل محرک پنجم بی‌تردید مهم‌ترین و در واقع اساس چهار عامل دیگر بود. عاملی که آن را امنیت روانی نامیدند.

همهٔ رفتارهای ما، چه از سر حواس‌جمعی باشند چه از روی حواس‌پرتی، برانگیخته از محرک‌های درونی یا بیرونی‌اند.

توجه و تمرکز مواد خام برای خلاقیت و شکوفایی انسان‌اند. (۶) در عصر ماشینی شدن روزافزون، پرطرف‌دارترین شغل‌ها نیازمند مهارت حل مسئلهٔ خلاقانه، راه‌حل‌های نو و نوعی نبوغ بشری‌اند که فقط با تمرکز عمیق بر کارهای پیش رو می‌توان به آن رسید.

کند. ما برای فرار از رنج و ناراحتی به وسایل دیجیتالمان رو می‌آوریم، به همین دلیل است که به‌سوی ابزارهای پیشرفتهٔ فناوری دست دراز می‌کنیم تا، هنگامی که احساس می‌کنیم نمی‌توانیم اوضاع را مدیریت کنیم، احساس بهتری داشته باشیم. به ایمیلمان سر می‌زنیم یا مشغول وراجی در چت‌های گروهی می‌شویم تا احساس کنیم آدم مفیدی هستیم، بدون اینکه فکر کنیم آیا این کارها واقعاً اوضاع را بهتر می‌کند.

اما تازه اول راهید. سال‌ها عادت کرده‌اید توقع داشته باشید به‌راحتی به لذت‌ها دست یابید. به این فکر کنید که رسیدن به آخرین صفحهٔ این کتاب چالشی شخصی برای شماست تا ذهنتان را آزاد کنید

برای اینکه آن‌طور که دوست داریم زندگی کنیم، انجام دادن کارهای درست کافی نیست، بلکه باید کارهای اشتباهی را هم که از مسیر دورمان می‌کنند کنار بگذاریم.

فقط با درک کردن رنج‌هایمان می‌توانیم آنها را مهار کنیم و راه‌های بهتری برای غلبه بر انگیزه‌های منفی بیابیم.

شواهدی اساسی هست مبنی بر اینکه یک‌جا سراغ ایمیل‌ها رفتن خیلی کارآمدتر و کم‌فشارتر از این است که در طول روز به‌تدریج به آنها سر بزنید. (۸) زیرا مغزمان برای حرکت از کاری به کار دیگر به فرصت نیاز دارد و بنابراین بهتر است یک‌باره برای جواب دادن به ایمیل‌ها تمرکز کند

«از چت هم مثل سونا استفاده کنید، کمی در آن بمانید و بعد بیرون بیایید... طولانی آنجا ماندن مضر است.» در عوض، می‌توانیم در برنامه‌های چت برای جلسهٔ گروهی برنامه‌ریزی کنیم تا همه در ساعت مشخصی آنلاین باشند. این نوع استفاده از چت راه فوق‌العاده‌ای برای کم کردن جلسه‌های حضوری است.

فهمیدم، برای اینکه آن‌طور که دوست داریم زندگی کنیم، انجام دادن کارهای درست کافی نیست، بلکه باید کارهای اشتباهی را هم که از مسیر دورمان می‌کنند کنار بگذاریم. همهٔ ما می‌دانیم اگر می‌خواهیم کمرباریک باشیم، خوردن کیک به‌جای سالاد سالم به ضررمان است. همگی موافقیم که بی‌هدف گشتن در شبکه‌های اجتماعی به‌اندازهٔ وقت گذراندن با دوستان واقعی فایده ندارد. می‌فهمیم که اگر می‌خواهیم در محل کار مفید باشیم، باید وقت تلف نکنیم و واقعاً کار کنیم. همین حالا هم می‌دانیم باید چه‌کار کنیم. آنچه نمی‌دانیم این است که چطور حواسمان پرت نشود.

باید از خودمان بپرسیم آیا محصولات بهتر از ما انسان‌های بهتری هم می‌سازند.

حتی وقتی فکر می‌کنیم به‌دنبال لذتیم، در واقع در آرزوی اینیم که خودمان را از رنجِ خواستن رها کنیم.

مقصودمان از لذتْ نداشتن رنج جسمانی و رهایی از آشفتگی روحی است.

تمایل به تسکین ناراحتی‌ها علت اصلی همهٔ رفتارهای ماست و هر چیز دیگری فقط علت مستقیم رفتارمان محسوب می‌شود.