بریده‌هایی از کتاب هشت جنایت بی عیب و نقص

وقتی ما می‌میرم، تبدیل به هیچی میشیم. همون هیچی که قبل از تولد بودیم،

وقتی ما می‌میرم، تبدیل به هیچی میشیم. همون هیچی که قبل از تولد بودیم، ولی خُب این بار دیگه هیچیِ همیشگی.

هیچ وقت نباید از صحنهٔ جرم چیزی برداشت،

شخصیتای تو کتابا و شعرا. هر چی بیشتر راجع به اونا می‌فهمم، بیشتر دوسِشون دارم.

وقتی پارسال راجب کلر شنیدم خیلی ناراحت شدم. ا

درکِ آهسته آهسته‌یِ این واقعیت که آدم بزرگا تو حبابِ خسته‌کنندهٔ تصمیمایِ خودشون زندگی می‌کنن. زندگی نه پُر از ماجراجوئیه نه معما.

وقت می‌خوام مردم رو بشناسم، انگار شروع می‌کنن به محو شدن، انگار میرن پشت یه دیوارِ شیشه‌ای که هِی ضخیم و ضخیم‌تر میشه. هر چی بیشتر راجع بهشون می‌فهمم، دیدن و فهمیدنشون سخت‌تر میشه.