کتاب تکامل عقول در پرتو انتظار ظهور (جلد دوم)

یکی خطّ است ز اوّل تا به آخر بَرو خلق جهان گشته مسافر در این ره انبیا چون ساربانند دلیل و رهنمای کاروانند وز ایشان سیّد ما گشته سالار هم او اوّل، هم او آخر در این کار احد در میم احمد گشته ظاهر در این دور، اوّل آمد عین آخر

در دیدگاه عارف، توسّل به امام علیه‌السّلام عین توسّل به خود حضرت حقّ است، و در این توسّل خدا را می‌بیند و اثر خدا را مشاهده می‌کند و ولایت خدا را ادراک می‌کند و اثر را از او می‌بیند و امام را واسطه می‌داند، واسطه‌ای که از خود هیچ ندارد و در قبال ولایت حقّ صفر است و همه حقّ است و بس.

آنان رسول خدا را در قالب معجزات و خوارق عادات و کرامات و فتح و ظفر ظاهری و عادی یافته بودند، نه بیشتر. در هرجا که این امور محقّق و متبلور بود حضور داشتند، و همین‌که مطلب خلاف از آب در می‌آمد، حالت آنها نسبت به حضرت تغییر می‌کرد. تا وقتی جنگ به نفع مسلمین و فتح و ظفر با آنان بود، شرکت داشتند، و همین‌که موردی بر خلاف انتظار به وقوع می‌پیوست در همه‌چیز ـ در خدا و رسول و ملائکه و دین و غیره ـ شکّ و تردید می‌نمودند.

دعوت عارف به‌سمت امام علیه‌السّلام دعوت به‌سمت الله است، نه شخص امام علیه‌السّلام به این عنوان که امام محور دعوت و تبلیغ قرار گیرد و خدا کنار گذاشته شود؛ این عین شرک است. خود امام علیه‌السّلام یک تار مویش به این دعوت و تبلیغ راضی نیست، او خود همه را به‌سوی او دعوت می‌کند، حال چطور رضا می‌دهد که مردم به‌سوی او دعوت شوند؟!