کتاب ویلا اربل

از گذشته هیچ راه گریزی نیست، چون یا گذشته ما را از شکل انداخته یا ما گذشته را از شکل انداخته‌ایم. ساموئل بکت

البته چیزی هم برای بردن نداشتند. همان موقع هم همه‌چیز را از دست داده بودند.

در کشور آن‌ها هم مثل هر کشور دیگری، مردانی که می‌اندیشند و مردانی که می‌کُشند یکی نیستند. و در کشور آن‌ها هم مثل هر کشور دیگری، وقتی مردانی که می‌کشند همه‌کاره می‌شوند، کارشان را با کشتن و بستن دهان مردانی که می‌اندیشند آغاز می‌کنند.

تصور نمی‌کنند ممکن است چیزهایی‌که به‌خاطر همان‌ها زندگی کرده‌اند ناپدید شوند. باور نمی‌کنند... آنچه وجودش ضروری است غیب شود و عالمی معنوی به‌کلی درمعرض خطر باشد. به آن تحولات عظیم تاریخی اعتقاد ندارند که همهٔ نشانه‌های نسل‌های گذشته را از بین می‌برند و قاره‌ها را کاملاً دگرگون می‌کنند. باور نمی‌کنند آنچه به‌نظرشان ناعادلانه است امکان‌پذیر باشد.

باور نمی‌کنند آنچه به‌نظرشان ناعادلانه است امکان‌پذیر باشد.

جنگ‌ها به‌آرامی و رفته‌رفته شکل می‌گیرند؛ معمولاً چند سال قبل از تاریخی که کتاب‌های تاریخ به‌عنوان شروعشان ثبت می‌کنند.

مهتاب، لیزا می‌توانست پرهیب برج کلیسا را ببیند. همین هفتهٔ پیش، در باغ کلیسا نشسته بود و غرق در فکر پروانه‌های پاییز بود که با آخرین طعم‌های شیرین زندگی خودشان را سیر می‌کردند.

به استخری رسیدند که رویش خزه بسته بود. بنیامین خم شد تا از آن آب بنوشد. لیزا با وحشت داد زد که آب آلوده است. بنیامین جواب داد چاره‌ای ندارد و گفت: «حتماً درک می‌کنی. بدترین چیزی که ممکن است اتفاق بیفتد این است که بعدِ گذشتن از مرز، از حصبه بمیرم. دیگر گشتاپو نمی‌تواند دستگیرم کند و دست‌نوشته‌هایم سالم رسیده‌اند. باید مرا ببخشی بانوی مهربان.»(۵)

خانم گورلند نامه را خواند. «در پنج خط نوشته بود او، بنیامین، نمی‌تواند ادامه بدهد و هیچ راه فراری نمی‌بیند.»(۸) از آنجاکه بنیامین به او توصیه کرده بود خودکشی‌اش را از مقامات پنهان نگه دارد، او نامه را از بین برد. هنگام ثبت مرگ در پرتبو، در میان وسایل شخصی باقی‌مانده از مرحوم، این مورد هم ذکر شده بود: کیف سامسونت چرمی سیاه حاوی «کاغذهایی با محتوای نامعلوم»(۹) هرگز کیف و کاغذها را پس ندادند.

«مأموریتِ هنر این نیست که به‌خاطر کثافت در کثافت بغلتد، انسان را فقط در حالت تعفن به تصویر بکشد، عقب‌افتاده‌ها را به‌عنوان نماد مادری نقاشی کند، یا احمق‌های ازشکل‌افتاده را نماد مردانگی نشان دهد.»(۴)

شر غیرتماشایی و همیشه انسانی است، و در تختخوابمان می‌خوابد و روی میز خودمان غذا می‌خورد.

جنگ‌ها به‌آرامی و رفته‌رفته شکل می‌گیرند؛ معمولاً چند سال قبل از تاریخی که کتاب‌های تاریخ به‌عنوان شروعشان ثبت می‌کنند

«زندگی سرژ پر از تراژدی‌ها و تاریکی‌هایی بود» که نمی‌توانست درکشان کند.