بریده‌هایی از کتاب او (زن، جلد دوم)

به عادی بودن زیادی بها داده شده. هیچ‌وقت قرار نیست همه بپذیرنت. بنابراین هر چقدر دلت می‌خواد عجیب و غریب باش.

ما برای آدم‌های اشتباه زیادی‌زیاد و برای آدم‌های درست زیادی‌کم خطر می‌کنیم.

خواستن کسی که باعث نمی‌شه احساس خواستنی‌بودن بکنی، خواستن چیزی‌یه که بهش احتیاج نداری. احتیاج‌داشتن به‌کسی، که جوری زندگی نمی‌کنه که انگار توی زندگیش بهت احتیاج داره، محتاج‌بودن به چیزی‌یه که اصلاً نباید بخوایش.

گواهی رشد اون مرد من متقاعد شدم هیچ مردی نمی‌تونه برای زنی مردی کنه تا زمانی‌که نفهمیده اون‌زن فقط برای تغذیهٔ هوسش ساخته نشده، بلکه برای برطرف کردن نیاز دلش به عشق ساخته شده.

با تمام این‌ها، هنوز هم عشق ارزشش رو داره. تنها عشقی که ارزش مردن داره عشقی‌یه که بهت احساس سرزندگی بده.

دستور کار عشق اینه که چیزی بهت اضافه کنه، اگه عشقت داره زیادی ازت چیزی می‌گیره، باید از زندگیت کم بشه.

با عشق قمار کن، ولی دلت رو برای جوکرها قمار نکن.

اگه متوجه نیستی که ارزشمندی و بندبند وجودت زیباست، به‌خاطر نابینابودنته. اگه اون‌ها هم متوجه ارزشت نباشن و قَدرت رو ندونن، به‌خاطر نابینایی اون‌هاست. یه نابینا نمی‌تونه نابینای دیگه رو هدایت کنه. اینجوری فقط راه‌های مختلفی برای گمراه‌کردن هم پیدا می‌کنن.

اینکه تو اون‌ها رو دوست داری باعث نمی‌شه اون‌ها آدم مناسبی شن یا اون‌ها هم تو رو دوست داشته باشن.

این «مردها» نیستن که دشمنتن، دروغ‌گوها، فریب‌کارها، و خائن‌ها دشمنن. این ویژگی‌ها هم توی زن‌ها وجود داره هم توی مردها.

اگه با محدودیت عشق بورزیم و اون رو به قید و شرط گره بزنیم، به عشق فضای عشق‌بودن نمی‌دیم.

ما برای آدم‌های اشتباه زیادی‌زیاد و برای آدم‌های درست زیادی‌کم خطر می‌کنیم.

تنها جادوی عشق اینه که می‌تونه نامرئی باشه اما هر کجایی که هست، دیده بشه.

ولی می‌خوام یادت بندازم، که حتی زیباترین آدم‌ها مقداری زشتی درون‌شون دارن. این واقعیت زندگی‌یه.

به بدی‌ای که دیدی، قدرت نده تا توی خاک روحت تاریکی بکاره. نذار گذشتهٔ زشتت زیبایی آینده‌ت رو گروگان بگیره.

دخترهایی مثه تو به نویسنده‌هایی مثه من موضوعی برای نوشتن می‌دن. تو جوهر خودکارمی، جون کلماتم. تو فراتر از هنری. تو بهشتِ متجلی شده‌ای، خیال شیرین روح بی‌گناهی. برای اینکه کوتاه‌تر خلاصه‌ت کنم، باید بگم که تو مایهٔ خلاقیت انسانی و شعری هستی که خود خدا سروده.

واسه خودت اعتبار بیشتری قائل شو. اون‌قدر کله‌شق‌بودن در برابر شکست و اون‌قدر پشت‌کار داشتن بیشتر از اون چیزی که فکر می‌کنی، قابل تحسینه. تو داری برنده می‌شی، حتی اگه به‌اندازهٔ کافی آدم برای تشویق‌کردنت نباشه.

اجازه نده دنیا شیرینی لبخندت رو به لحن ترشی تبدیل کنه که کلمات زشت به‌زبون می‌یارن. به بدی‌ای که دیدی، قدرت نده تا توی خاک روحت تاریکی بکاره. نذار گذشتهٔ زشتت زیبایی آینده‌ت رو گروگان بگیره.

اگه به‌نظرش هیکلت بزرگه و به‌خاطر همین نمی‌تونه دوستت داشته باشه، قلب اون هم اون‌قدر کوچیکه که به‌درد تو نمی‌خوره. چقدر یکی می‌تونه نادون باشه که اعتقاد داشته باشه زیبایی به‌ظاهره نه چیزی که توی دل آدم می‌گذره؟

منتظر مردی باش که باعث می‌شه اینکه عشق چی‌یه رو زیر سؤال ببری، مردی که سخت دوسِت داره با اینکه خودت فکر می‌کنی دوست داشتنت خیلی سخته.

عشق تازه نمی‌تونه راهش رو به زندگی کسایی پیدا کنه که هنوز در اسارت دیروز هستن.

برای به‌دست‌آوردن عشق باید سر دلت خطر کنی. این دنیا همه‌ش دادن و گرفتنه.

اون شعره، پر از عاطفه و احساس؛ در عین حال درهم‌تنیده. مفصل، اما غیرقابل توضیح؛ فهمیده‌شده، در عین حال پیچیده.

در این برهه از زندگی، اون دنبال مردی نیست که بهش بگه خوشگله، اون بدجور منتظر ملاقات مردی‌یه که برای توصیف کردن زیباییش کلمه کم بیاره.

به عادی بودن زیادی بها داده شده. هیچ‌وقت قرار نیست همه بپذیرنت. بنابراین هر چقدر دلت می‌خواد عجیب و غریب باش.

از آسمون پرسیدم، «از بین همهٔ کسایی که از اون بالا نگاه‌شون می‌کنی، به‌نظرت کدوم‌شون از همه زیباتره؟» آسمون گفت: «اون.» من لبخند زدم و فهمیدم آسمون هم به‌اندازهٔ من نظاره‌گره.

اشتباه خیلی‌ها اینه که فکر می‌کنن تا ابد یه‌راهه به‌جای یه‌جاده‌ای که باید قدم‌به‌قدم ساخته بشه.

کسایی که کوررنگی دارن چطور می‌تونن زیبایی یه‌رنگین‌کمون رو ببینن

اگه به‌جای قلب‌هامون با لب‌هامون عشق بورزیم، دروغ‌گوهایی می‌شیم که نیت‌شون بد نیست، دزدهایی که کارهای خیر انجام می‌دن، و عاشق‌هایی که بی‌مایه هستن.

خواستن کسی که باعث نمی‌شه احساس خواستنی‌بودن بکنی، خواستن چیزی‌یه که بهش احتیاج نداری. احتیاج‌داشتن به‌کسی، که جوری زندگی نمی‌کنه که انگار توی زندگیش بهت احتیاج داره، محتاج‌بودن به چیزی‌یه که اصلاً نباید بخوایش.