کتاب شکستن عادت های خود

آزمایش هارت‌مث نشان می‌دهد که میدان کوانتومی تنها به آرزوهای ما/ درخواست‌های عاطفی ما پاسخ نمی‌دهد. میدان کوانتومی فقط به اهداف ما/ افکار ما پاسخ نمی‌دهد. این میدان تنها وقتی جواب می‌دهد که این دو باهم هماهنگ باشند؛ یعنی فقط زمانی که هر دوی آن‌ها سیگنال مشابهی را منتشر می‌کنند. هنگامی که یک احساسات متعالی و قدرتمند را در یک قلب باز، با

بزرگ‌ترین عادتی که باید ترک کنیم، عادت «خود بودن» است.

افکار به‌اضافهٔ احساسات، مساوی است با نتایج

آیا می‌توانید پیش از وقوع رویدادی، احساس قدردانی کنید و احساساتی قدرتمند و متعالی چون شکرگزاری را در رابطه با این رویداد در خود ایجاد نمایید؟

ما بیش از اینکه به این فکر کنیم که چه کسی هستیم، چه کاری انجام می‌دهیم، چگونه زندگی می‌کنیم، چه چیزی حس می‌کنیم و چه چیزی را باور داریم یا می‌دانیم، در فکر بحران، آسیب، فقدان، بیماری و فاجعه‌های احتمالی که ممکن است برایمان رخ بدهد هستیم. تغییر واقعی اغلب برای ما بدترین سناریوی ممکن است و به آن به‌عنوان راهی فکر می‌کنیم که تنها در زمانی که به بن‌بست رسیده‌ایم به سراغش می‌رویم تا از سلامتی، روابط عاطفی، شغل، خانواده، و آیندهٔ در خطرمان پشتیبانی کند، اما امروز سخن من برای شما این است: چرا صبر می‌کنید؟

اگر بر فکر کردن به مشکلاتتان اصرار می‌ورزید، این بدان معناست که دارید احساسی مساوی با شرایط موجود در زندگی‌تان را خلق می‌کنید و باز بر آن واقعیت خاص تأکید خواهید کرد.

احساس تغییر دهیم. لازم نیست حتماً ترفیع بگیریم یا در مسابقه و قرعه‌کشی برنده شویم تا احساسات مربوط به این رویدادها را تجربه کنیم. به یاد داشته باشید که ما می‌توانیم فقط با فکر کردن احساس را ایجاد کنیم. می‌توانیم شادی یا خوشی را قبل از محیط تا جایی تجربه کنیم

تکرار، مدارهای عصبی موجود در مغزتان را تقویت می‌کند و اتصالات عصبی بیشتری را به وجود می‌آورد، به‌طوری‌که در ساعاتی که به لحاظ روحیه در ضعیف‌ترین حالت خود قرار دارید نیز از موضع ضعف صحبت نخواهید کرد.

با مطالعهٔ این بخش احتمالاً به این نتیجه خواهید رسید که لازم است تا ذهن خود را به‌جای آنچه نمی‌خواهید، بر آن چیزهایی متمرکز کنید که می‌خواهید.

قدردانی چیزی بیش از یک فرایند فکری است. شما باید احساس کنید که انگار هرچه می‌خواهید، در همین لحظه واقعیت دارد. به بیان دیگر، بدن شما (که فقط احساسات را درک می‌کند) باید متقاعد شود که سهم احساسی خود را از تجربهٔ آینده به دست آورده است و این اتفاق هم‌اکنون رخ می‌دهد.

اگر زمانی که رنج را تجربه می‌کنیم، آن را در ذهن و بدن خود نگه داریم و سپس ازطریق افکار و احساسات خود بیان کنیم، این امضای پرانرژی را به این حوزه ارسال خواهیم کرد. هوش جهانی با ارسال واقعهٔ دیگری به زندگی ما پاسخ می‌دهد که براساس همان فکر و احساسات ما است و همان شکل را دارد.

ما به‌طور ناخودآگاه به‌وسیلهٔ مجموعه‌ای از خاطرات زندگی‌مان کنترل می‌شویم. رفتارها، افکار و واکنش‌های عاطفی ما، همه براساس قوانینی در ذهن ما صورت می‌گیرند که مانند برنامه‌های رایانه‌ای در پشت صحنهٔ آگاهی ما قرار گرفته‌اند؛ به همین دلیل است که تنها «مثبت فکر کردن» کافی نیست، زیرا بیشترین قسمت از هویت ما، به‌صورت ناخودآگاه، شخصیتی منفی است که در بدن ما زندگی می‌کند.

اکثر ما هر روز صبح پس از اینکه با یادآوری‌های حسی، ازجمله اینکه چه کسی هستیم، کجا هستیم و غیره، به واقعیت خود متصل می‌شویم، چه می‌کنیم؟ خب، ما با دنبال کردن مجموعه‌ای کاملاً معمول و روزمره از کارهای ناخودآگاه و رفتارهای خودکار، به این گذشتهٔ آشنای خود متصل می‌شویم و در آن باقی می‌مانیم.

هنگامی که انسان‌ها تلاش می‌کنند تغییر کنند، مانند فردی معتاد به مواد مخدر هستند که بخواهد اعتیاد خود را ترک نماید، زیرا همهٔ ما به مواد شیمیایی در حالت وجودی آشنایمان عادت کرده‌ایم و اعتیاد داریم.

اگر به افکار خود مسلط باشید و آن‌ها را بنویسید، خواهید دید که بیشتر اوقات یا دارید به آینده فکر می‌کنید، یا به گذشته.

اکنون در دوره‌ای قرار داریم که دیگر نمی‌توان تنها به «دانستن» اکتفا کرد، بلکه باید بدانیم «چگونه عمل کنیم». باید بدانیم چگونه می‌توانیم مفاهیم نوظهور علمی و دانش قدیمی را برای موفقیت در ایجاد یک زندگی پربار به کار ببریم و از آن‌ها به نفع خود استفاده کنیم. زمانی که من و شما بتوانیم سرنخ‌هایی که علم درمورد ماهیت واقعیت کشف کرده است را به هم وصل کنیم و این اصول را در وجود روزانهٔ خود به کار ببندیم، آنگاه هریک از ما در زندگی خود هم عارف می‌شویم و هم دانشمند.

آیا می‌توانید پیش از وقوع رویدادی، احساس قدردانی کنید و احساساتی قدرتمند و متعالی چون شکرگزاری را در رابطه با این رویداد در خود ایجاد نمایید؟ آیا می‌توانید آن رویداد را چنان کامل تصور کنید که گویی هم‌اکنون در آن آینده زندگی می‌کنید؟

خب، نحوهٔ عملکرد رویدادها در زندگی ما چنین است: اگر زمانی که رنج را تجربه می‌کنیم، آن را در ذهن و بدن خود نگه داریم و سپس ازطریق افکار و احساسات خود بیان کنیم، این امضای پرانرژی را به این حوزه ارسال خواهیم کرد. هوش جهانی با ارسال واقعهٔ دیگری به زندگی ما پاسخ می‌دهد که براساس همان فکر و احساسات ما است و همان شکل را دارد.

اگر مرتب افکار و احساسات قدیمی را در خود پرورش دهید، همان واقعیت‌های قبلی را بازآفرینی خواهید کرد اگر این الگو را به‌عنوان یک امکان بپذیرید، پس عقل سلیم حکم می‌کند که این را نیز بپذیرید که موارد زیر هم ممکن است حقیقت داشته باشند: برای ایجاد چیزی متفاوت از آنچه در دنیای شخصی خود به آن عادت کرده‌اید، باید طرز فکر و احساس هر روزتان را عوض کنید.

پس چرا ته دلتان انتظار دارید چیز متفاوتی در زندگی‌تان ظاهر شود، درحالی‌که شما هر روز به همان افکار قبلی می‌اندیشید، همان کارهای قبلی را انجام می‌دهید و همان احساسات قبلی را تجربه می‌کنید؟ آیا این دیوانگی نیست؟ همهٔ ما قربانی این نوع زندگی محدود هستیم.

زمانی که رفتارهای ما با اهدافمان همسو شود، وقتی کارهایمان با افکارمان یکی باشد، وقتی ذهن و بدنمان باهم کار کنند، وقتی گفته و عملمان همسان شود ... قدرت شگرفی در خود خواهیم یافت.

این تمرین ذهنی، ابزاری مهم برای ترک عادت خود بودنمان است. اگر بارها به چیزی فکر کنیم و تنها در اندیشهٔ آن باشیم،‌ به لحظه‌ای می‌رسیم که فکر تبدیل به تجربه می‌شود. هنگامی که چنین اتفاقی رخ داد، سخت‌افزار عصبی دوباره در ذهنمان بارگذاری می‌شود تا فکر را به‌عنوان تجربه منعکس کند. این لحظه‌ای است که تفکرمان، مغز و درنتیجه ذهنمان را تغییر می‌دهد.

بنابراین هنگامی که زمان آن فرا رسید که تصویری ذهنی از آینده‌تان در ذهنتان ایجاد کنید که خلاف شرایط محیط است، این امکان برای شما فراهم خواهد بود تا از قبل برای فکر کردن و اقدام کردن آماده باشید و در این راستا قاطع و با ایمانی راسخ، ثابت‌قدم بمانید. درحقیقت، هرچه تصویری که از رفتار خود در رویداد آینده ترسیم کنید روشن‌تر باشد، اجرای شیوهٔ جدیدی از زندگی برای شما آسان‌تر خواهد بود.

تفکر مثبت آگاهانه به‌خودی‌خود نمی‌تواند بر احساسات منفی ناخودآگاه غلبه کند همهٔ ما به جایی رسیده‌ایم که می‌توانیم آگاهانه اعلام کنیم: می‌خواهم خوشحال باشم، اما تا زمانی که دستوراتی خلاف این گفته به بدنمان می‌دهیم، بدن به خلق احساس گناه، اندوه و دلهره ادامه خواهد داد. ذهن خودآگاه ممکن است بگوید که خواستار شادی است، اما بدن به‌مدت چند سال طوری برنامه‌ریزی شده است که احساس دیگری داشته باشد. ما می‌خواهیم به بهترین نحو تغییر کنیم، اما در اعماق وجودمان نمی‌توانیم احساس خوشحالی واقعی را بپذیریم. دلیل این امر این است که ذهن و بدن باهم کار نمی‌کنند. ذهن هوشیار یک چیز می‌خواهد، اما بدن چیز دیگری می‌طلبد.

برخی می‌گویند «اندیشهٔ مثبت» پاسخ این سؤال است. می‌خواهم رک‌وراست روشنتان کنم که مثبت‌اندیشی هرگز به‌تنهایی جواب نمی‌دهد. بسیاری از کسانی که ظاهراً مثبت‌اندیش هستند، در بیشتر عمر خود احساسات منفی داشته‌اند و حال دارند سعی می‌کنند مثبت بیندیشند. این افراد در حالتی قطبی قرار دارند و در این حالت تلاش می‌کنند طوری فکر کنند که بر احساس درونشان غلبه کنند. آن‌ها به‌صورت آگاهانه تصمیم گرفته‌اند که متفاوت فکر کنند، اما وجودشان برخلاف آن عمل می‌کند.

مدل کوانتومی می‌گوید که ما می‌توانیم ازنظر عاطفی به بدن علامت داده و زنجیرهٔ رویدادهای ژنتیکی را بدون هیچ تجربهٔ فیزیکی واقعی در رابطه با آن احساس تغییر دهیم. لازم نیست حتماً ترفیع بگیریم یا در مسابقه و قرعه‌کشی برنده شویم تا احساسات مربوط به این رویدادها را تجربه کنیم. به یاد داشته باشید که ما می‌توانیم فقط با فکر کردن احساس را ایجاد کنیم. می‌توانیم شادی یا خوشی را قبل از محیط تا جایی تجربه کنیم که بدن باور کند از قبل در «داخل» آن رویداد حضور دارد. درنتیجه، می‌توانیم به ژن‌هایمان علامت بدهیم که پروتئین‌های جدیدی بسازند تا بدنمان را جلوتر از محیط فعلی تغییر دهد.

پس ویژگی‌های شخصیتی ما بیشتر اوقات بر احساسات گذشته استوارند. بیشتر اوقات شخصیت (طرز فکر، کنش و احساس) ریشه در گذشته دارد؛ بنابراین برای تغییر شخصیت باید احساسات حفظ‌شده‌مان را تغییر دهیم. باید از گذشته عبور کنیم.

همان‌طور که می‌دانید، ما می‌توانیم بدن خود را شرطی کنیم تا پیش از اینکه آینده برسد، در آینده زندگی کند. این روش می‌تواند راه خوبی برای تغییر زندگی و بهبود آن باشد، اما به‌شرطی‌که به‌صورت خودآگاه آن را انتخاب کرده و بدن خود را براساس یک تجربهٔ مطلوب و جدید شرطی کنیم؛ درست مانند کاری که دخترم در رابطه با شغل تابستانی‌اش در ایتالیا انجام داد. داستان او به ما نشان می‌دهد، اگر روی یک رویداد آینده تمرکز کرده و سپس برای رفتار یا آمادگی خود برنامه‌ریزی کنیم، لحظه‌ای خواهد رسید که در آن آن‌قدر روی آن آیندهٔ ممکن تمرکز می‌کنیم که افکارمان به تجربه تبدیل خواهند شد.

شما نمی‌توانید یک طور فکر کنید و طور دیگر احساس کنید و درعین‌حال انتظار داشته باشید زندگی‌تان تغییر کند. ترکیب افکار و احساسات شما، حالت وجودی‌تان است. حالت وجودی‌تان را تغییر دهید ... تا واقعیتتان تغییر کند.

می‌توانید از فکر کردن راجع به خود ایده‌آلی که می‌خواهید باشید، به‌طورمستقیم به مرحلهٔ بودنِ آن خود برسید. این کلید آفرینش کوانتومی است