بریده‌هایی از کتاب سان تزو و ماکیاولی

زمانی که شما مسئولیت نظارت بر گروهی را دارید، و ارتقاء روحیه، انرژی و خلق هیجان در اعضای آن، هدف شما باشد، بدانید که سومین شاخص پیروزی را تضمین کرده‌اید!

در اینجا پرسشی پیش می‌آید، آیا بهتر است دوست داشته شویم یا از ما بهراسند، و یا به‌جای اینکه دوست‌داشتنی باشیم خوفناک به‌نظر برسیم. بهترین پاسخ این است که خواهان هر دو باشیم: ولی از آنجایی که عشق و ترس به‌سختی کنار هم قرار می‌گیرند، باید یکی را انتخاب کنیم و ایمن‌ترین آن است که از ما بترسند تا اینکه دوست داشته باشند.

«مردم عوام را می‌توان از ظاهرشان شناخت و دنیا سرشار از مردم عوام است.»

ولی عشق تنها تا جایی ارزشمند است که بتواند آنانی را که صادق و مهربان هستند، برانگیزاند.

به‌یاد داشته باشید همچون آب باشید، و با چیزی جاری شوید که نتیجه‌بخش است. گاهی اوقات کنش مستقیم غیرممکن است، مانند کسب درآمد کافی برای رفتن به کالج، و گاهی اوقات روش غیرمستقیم به‌خوبی روش مستقیم جواب نمی‌دهد، مانند زمانی که می‌خواهید کارمندی را اخراج کنید. اگر بتوانید این دو روش را به‌صورتی سیال و انعطاف‌پذیر با هم ترکیب کنید، خود را برای یک پیروزی محض و ناب، توانمند خواهید ساخت.

یک فرماندهٔ خوب، سپاهیان خود را آماده می‌سازد تا هنگام رویارویی با فرصت آن را به چنگ آورند. اگر آن‌ها آماده نباشند، هر فرصتی را از دست خواهند داد. اگر آن‌ها آماده باشند ولی به‌دنبال فرصت نباشند، چگونه می‌توانند امتیازی از آن خود نمایند؟ اگر هنگام آمایش، فرصت‌طلبی را نیز به این ترکیب بیفزایید، یک نیرو با پتانسیل پیروزی بالا خواهید داشت.

وی می‌داند که رضایت و خشنودی کارگران بسیار مهم است زیرا به بازدهٔ بالاتر آنان منتج می‌شود. به‌عبارت دیگر، وی با این رویکرد پراگماتیک نسبت به مدیریت می‌خواهد قدرت خویش را بالا ببرد و کمک به کارکنانش ملاک نیست.

نیکبختی نصیب کسانی خواهد شد که شجاعت دارند.