بریده‌هایی از کتاب در مسیر ناآزادی

ماکس وبر جامعه‌شناس آلمانی، استدلال می‌کند، کاریزما می‌تواند یک نظام سیاسی را به وجود آورد، ولی نمی‌تواند پایداری‌اش را تضمین کند.

اگر روسیه نمی‌تواند غرب بشود، پس بگذارید غرب تبدیل به روسیه شود. اگر می‌توان از نقصان‌های دموکراسی آمریکایی بهره برد تا توجیه یا آلت دست روسیه فراهم شود، پس پوتین می‌تواند ثابت کند که دنیای خارج بهتر از روسیه نیست.

خصومت با غرب هیچ ارتباطی با اینکه عامل غربی چه کاری انجام می‌دهد نداشت، بلکه با این موضوع در ارتباط بود که غرب به‌مثابه یک موجود تصویر می‌شد.

زندگی تبدیل به نوعی خوابگردی می‌شود به سوی گوری از پیش معین در قطعه‌ای از پیش خریداری‌شده.

مردمی که تنها به فکر زمان حال هستند نمی‌توانند مسئله پایداری سیاسی را حل کنند.

یک فاشیست هرگونه سیاستی را که ریشه در جامعه داشته باشد رد می‌کند (ترجیحاتش، علایقش، نگاهش به آینده، حقوق اعضایش، و غیره). فاشیسم نه با ارزیابی چیزی که در درونش است بلکه با رد چیزی که در بیرون است آغاز می‌شود.

تاریخ ثابت کرده که تمامی دیکتاتوری‌ها، تمامی اَشکال حکومت‌های خودکامه، گذرا هستند. تنها نظام‌های دموکراتیک پایدارند. ـ ولادیمیر پوتین، ۱۹۹۹

مکانیسمی که تضمین می‌کند یک نظام بیشتر از یک رهبر دوام می‌آورد اصلِ جانشینی نام دارد. مرسوم‌ترین جانشینی «دموکراسی» است. معنای هر انتخاباتی وعده انتخابات دیگر است. از آنجایی که هر شهروندی خطاپذیر است، دموکراسی اشتباهات مضاعف را به اعتقادی جمعی در آینده تبدیل می‌کند. و تاریخ ادامه می‌یابد.

مادامی که حاکمیت قانون در سطوح بالای سیاست کار کند، در آن صورت، همیشه امید این وجود دارد که روزی به تمام وجوه زندگی روزمره تعمیم پیدا کند.