اِنّی رَأَیتُ اَنَّهُ لا یکتُبُ اِنسانٌ کِتاباً فی یومِهِ اِلّا قالَ فی غَدِهِ لَو غیرَ هذالکانَ اَحسن، ولَو زیدَ کَذالکانَ یستَحسِنُ و لَو قدَّمَ هذالکان اَفضَل، و لَو ترِکَ هذالکانَ اَجَمَلَ وهذا مِن اعظَمالعِبَر و هوَ دلیلٌ علی استیلاءالنَقص عَلی جُملةالبَشَرِ
هیچکس را ندیدهام که امروز چیزی بنویسد و روز بعد نگوید اگر این تغییر صورت میگرفت، نیکوتر بود و اگر آن موضوع اضافه میشد، خوشتر مینمود و اگر این مطلب جلو قرار میگرفت، خوبتر میشد و چنانچه این موضوع کنار نهاده میشد، زیباتر بود. این از بزرگترین عبرتهاست و دلیلی است بر غلبۀ نقص بر همه بشر
عماد کاتب اصفهانی،
به نقل از معجمالادباء یاقوت حموی
علیرضا یونسی
