کتاب درد همیشه راه را نشان می دهد

خواندن یک کتاب در ماه و دم کشیدن محتوای آن بهتر از خواندن پنج کتاب در هفته و فراموشی آن‌هاست.

دلیل اینکه کتاب‌هایی را هم که خوانده‌ایم، زود فراموش می‌کنیم همین است. اگر بعد از آن کتاب دم نکشیده باشی، درموردش فکر نکرده باشی، محاکمه‌ای درونی درموردش برپا نکرده باشی، درمورد محتوایش مدتی نیندیشیده باشی و آن را از صافی رد نکرده باشی، درنهایت پر می‌زند و از ذهنت می‌رود.

ای دل، اگر هم کسی را دوست داری، برونش را نه که درونش را دوست داشته باش. آنچه را قابل مشاهده است، همه دوست خواهند داشت، اما آنچه را نادیدنی است، تو باید دوست داشته باشی. اگر نه در کلام، بلکه در عمل در جست‌وجوی عشق هستی، البته که تن نه، جان خواهی داد.

«وداع برای کسانی است که با چشمانشان عاشق شده‌اند. زیرا آن کس که با قلبش عاشق شده باشد، هرگز جدا نمی‌شود.»

بهارها در زمستان مخفی‌اند. از زمستان فرار نکن و با باران‌ها قهر نکن...

«صبر، چنان ریسمانی است که گمان می‌کنی پاره می‌شود، اما رفته‌رفته محکم‌تر می‌شود. گمان می‌کنی تمام می‌شود، اما رفته‌رفته زیاد می‌شود.»

«نتیجه» نمی‌تواند هدف باشد... «روند» هم شامل نتیجه است؛ زیرا انسان وقتی در راه است، بزرگ می‌شود، ممکن نیست یکباره به خط پایان رسید...

در راه استادی، شتابزدگی بزرگ‌ترین دشمن است...

«ای جان! انسان مناسب، شادی و انسان نامناسب تجربه برجای می‌گذارد. در زندگی هیچ چیز بیهوده نیست.»

هنر این نیست که خوب صحبت کنی، هنر واقعی شنوندهٔ خوب بودن است. چون کسانی که خوب و تأثیرگذار صحبت می‌کنند، همیشه همان‌هایی هستند که می‌توانند شنوندهٔ خوبی باشند.

هر انسانی در برهه‌ای از زندگی خود با صبر آزموده می‌شود

راه رفتن حقیقی خلاف جمعیت رفتن است.

«تو پای به راه در نه و هیچ مپرس خود راه بگویدت که چون باید رفت...

ناراحتی مجازات نیست، تجربه است. شادی و نشاط هم پاداش نیست. آن هم تجربه است. هر کدام از این‌ها در زندگی وجود دارند و تجربیاتی انسانی‌اند.

راه «شدن» از شناخت می‌گذرد و شناخت از گوش سپردن آغاز می‌شود.

دلت که پاک باشد داستانت پایان خوشی خواهد داشت و هیچ ملاقاتی تصادفی نیست

در این دنیا که همه در پی آن‌اند که کسی شوند تو هیچ شو... خانه‌ات همیشه نیستی باشد... انسان نباید تفاوتی با یک گلدان داشته باشد. چیزی که باعث سالم ماندن گلدان می‌شود، نه شکل ظاهری‌اش، بلکه تهی بودن درونش است. برای همین، چیزی که آدمی را انسان می‌کند ظن منیتش نیست؛ آگاهی به هیچ بودنش است.

هیچ‌کس را فیلتر نکن. فقط به این دلیل که صرفاً چهارچوب دیگران مثل چهارچوب تو نیست، آن را نادیده نگیر؛ چون هیچ‌کس تصادفی با تو برخورد نمی‌کند. افتادن برگ هم در نظام الهی محاسبه شده است. ممکن نیست زندگی تو خارج از این نظم باشد. متوجه این مسئله باش که هر لحظه تحت حمایت سیستمی الهی هستی. بدان که استقبال کردن یا نکردن تو از رویدادها در تکامل تو تأثیری مثبت یا منفی خواهد داشت. باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ گر کافر و گبر و بت‌پرستی باز آ این درگه ما درگه نومیدی نیست صد بار اگر توبه شکستی باز آ

«اشک هم وظیفه‌ای برای خود دارد. به یمن خنده‌ای که به دنبالش خواهد آمد، همه جا را را پاکسازی می‌کند.»

ارزش یک انسان در چیست؟ هر چیز که در جستن آنی، آنی! اگر تو در جست‌وجوی جانانی بدان که خود جان هستی. اگر به‌دنبال یک لقمۀ نانی، بدان که لقمۀ نان هستی. اگر بتوانی نکتۀ پنهان این جمله را دریابی می‌فهمی که آنچه در پی آن هستی خودتی، خودت.

اینجا صحبت از غصه‌ای که بجا یا نابجاست، نمی‌شود. فقط در تلاش است تا توجه را به‌سوی «پذیرش» بکشاند... اگر انسان نیروی کافی برای تغییر موضوعی را ندارد، بهتر است برای «پذیرش» آن تلاش کند. علاوه‌براین اولین قانون برای تغییر دادن چیزی پذیرش آن است. به‌جای درگیر شدن با اتفاقی که افتاده، معطوف کردن توجهمان به چیزهایی که این مسئله به ما آموخته است، باعث بهبودی و شفای سریع‌تر ما می‌شود.

در مسیر زندگی اهمیتی ندارد که چند ساعت درس خوانده‌ای! مهم این است که چگونه به این درس‌ها گوش سپرده و چقدر درکشان کرده‌ای. اهمیتی ندارد چند قدم برداشته‌ای؛ مهم این است که سختی‌های این مسیر باعث شده است چه چیزی بفهمی. اهمیتی ندارد چقدر پول به دست آورده‌ای؛ مهم این است که باعث شده‌ای دیگران چه چیزی به دست بیاورند. اهمیتی ندارد کی از دنیا خواهی رفت؛ مهم این است که زندگی‌ات را چطور گذرانده‌ای.