کتاب امپراطوری توهم

ما اسیر سایه‌های رقصان فرهنگ شهرتیم

ما می‌کوشیم در زندگی چنان رفتار کنیم که انگار دوربینی همیشه ما را در قاب دارد و مراقب است ببیند چه می‌گوییم، چگونه لباس می‌پوشیم و چگونه خودمان را نشان می‌دهیم. ما در ذهن خودمان از خودمان فیلم می‌سازیم و خود را شخصیت اصلی فیلم تصور می‌کنیم. ما دربارهٔ واکنش تماشاگران به هر صحنهٔ فیلم زندگی واقعی خودمان خیال‌پردازی می‌کنیم. گبلر می‌نویسد این قدرت و نیروی تهاجمی فرهنگ شهرت است. فرهنگ شهرت به ما آموخته است، اغلب به شکلی ناخودآگاه، فیلم‌نامه‌های شخصی و درونی‌ای مطابق با الگوی هالیوود و تلویزیون و حتی آگهی‌های بازرگانی خلق کنیم

فرهنگ ما برای چهره‌های مشهور معبد می‌سازد، همچنان که رومیان باستان برای امپراتورهای ربانی و نیاکان و خدایگان خانگی چنین می‌کردند. ما عملاً جامعه‌ای چندخدایی هستیم. ما همان باورهای بدوی فرهنگ‌های چندخدایی پیشین را داریم. در فرهنگ شهرت موضوع فقط نزدیک و نزدیک‌تر شدن به چهره‌های مشهور است. یادگارهای این چهره‌ها همچون طلسم‌های جادویی خواهان دارد.

شهرت ابزاری است که جامعهٔ شرکت‌محور از آن استفاده می‌کند تا این کالاهای مارک‌دار را، که بیشترشان مورد نیاز ما نیستند، به ما بفروشد. چهره‌های مشهور به کالاهای تجاری شخصیت انسانی می‌بخشند. آنها چهرهٔ دوستانه و تسلی‌بخش دولت شرکت‌محور را نمایش می‌دهند.

بزرگ‌ترین وحشتِ امروزی ناشناخته بودن است.