کتاب یادداشت های یک دیوانه

انسان چنان موجود حیرت‌آوری است که مطلقاً محال است بتوان تمامی شایستگی‌هایش را به این سادگی بیان کرد، چرا که هر چه دقیق‌تر بنگریم ویژگی‌های جالب بیشتری را تمیز خواهیم داد و توصیف آنها همین‌طور الی الابد می‌تواند ادامه یابد.

گاهی هوس می‌کنم لحظه‌ای در چنین دنیای عزلتی غرق شوم، دنیایی که آرزوهای آدمی از حصار حیاط کوچکش، پرچین باغچه پر از درختان سیب و گوجه‌اش و کلبه‌های محاط‌کننده‌اش که کج و کوله زیر سایه درختان بید، تمشک و گلابی آرمیده‌اند، فراتر نمی‌رود.

این ناراحتی نهایتاً آنقدر تمام وجودش را در چنگ گرفت که رؤیای محبوبش تقریباً هر روز بر او ظاهر می‌گشت و هر بار نیز در نقشی کاملا مغایر با واقعیت؛ چرا که ذهنش درست همچون ذهن بچه‌ها بی‌آلایش بود. از پشت عدسی این تخیلات همواره موضوعات پاک و مطهر می‌گشتند.

ساعتی بی‌دیدار تو چون سالی بر من می‌گذرد زندگی چه نکبت‌بار است بی‌تو فقط آه می‌کشم و از بین می‌روم