کتاب ابهام را در آغوش بگیر

فکر می‌کنم اگر این انتخاب را داشتم که بتوانم از هر فردی که این کتاب را می‌خواند چیزی را دور کنم، آن یک چیز انتظارات بود. اگر می‌توانستم چیزی را اضافه کنم، آن چیز اعتماد بود.

وقتی انتظاراتی ایجاد می‌کنیم، به‌طور خودکار به بدترین دشمن خودمان تبدیل می‌شویم.

اکنون زمان آن است که نفس عمیقی بکشید و با این حقیقت کنار بیایید که وقتی حرف از آینده است، شما هیچ چیز را نمی‌توانید کنترل کنید. برای آنکه بتوانید این حقیقت را بپذیرید، لازم است بارها و بارها با خود تکرار کنید که ... من بر آینده هیچ کنترلی ندارم. من بر آینده هیچ کنترلی ندارم. من بر آینده هیچ کنترلی ندارم.

انتظارات به ما حس ناامنی می‌دهند؛ زیرا در ترس‌هایمان گم می‌شویم. ترس از اینکه امور ممکن است آنگونه که ما می‌خواهیم، پیش نروند؛ دیگر نمی‌بینیم که ظرفیت فوق‌العاده‌ای داریم تا در هر موقعیتی چیزی شگفت‌انگیز خلق کنیم... حتی زمانی که امور با تصور ما از شیوهٔ پیشرفت آن‌ها هماهنگی ندارند.

فرد عقل کل در وضعیت انعطاف‌ناپذیری باقی می‌ماند. انعطاف‌ناپذیر اجازه نمی‌دهد جریان شهود در بدن و ذهنتان جاری باشد. به خاطر داشته باشید چیزهای بسیاری در مورد طراحی بزرگ هست که ذهن منطقی حقیقتاً نمی‌داند و موجب گیجی در تصورات می‌شود. چطور ممکن است همه چیز را بدانیم؟ در حقیقت عقل کل‌ها در را به روی دانستن می‌بندند. چه چیز می‌تواند از این محدودکننده‌تر باشد؟

هر صبحگاه به‌محض آنکه بیدار می‌شوید تا با روز جدیدی مواجه شوید، به خود بگویید: «کنجکاوم بدانم امروز در زندگی‌ام چه رخدادی اتفاق می‌افتد.»

آرزو نکنید اتفاقی رخ دهد. آرزو نکنید اتفاقی رخ ندهد. تنها رخ‌دادنش را نظاره کنید.

«نگاه کن، این دنیای توست! نمی‌توانی نگاه نکنی. هیچ جهان دیگری وجود ندارد. این دنیای توست؛ این ضیافت توست. تو آن را به ارث برده‌ای. تو مردمک چشمانت را به ارث برده‌ای. تو این دنیای رنگی را به ارث برده‌ای. به عظمت کل این ماجرا بنگر. نگاه کن! از آن اجتناب نکن... نگاه کن! چشمانت را باز کن، پلک نزن و نگاه کن، نگاه کن... عمیق‌تر نگاه کن.»

امید ما را از لذت لحظهٔ کنونی محروم می‌کند. شاید بهتر است به جای این سخن معروف که «امید را رها نکن»، بگوییم «از کل این ماجراجویی بزرگ چیزی بیاموز.» کنجکاوی هم امید و هم خوش‌بینی را تغذیه می‌کند. این حس به ما اجازه می‌دهد با آنچه زندگی به ما ارائه می‌دهد، بهتر مواجه شویم. به ما اجازه می‌دهد نیازمان به کنترل امور غیرقابل کنترل را رها کنیم. ازاین‌رو احساس رهایی می‌کنیم. موجب می‌شود بستر برای آینده پاک باشد و ما را از حجم عظیمی از اضطراب دور می‌کند. حال می‌بینید که چرا زمان آن فرا رسیده است که به جای زندگی باامید، یک زندگی باکنجکاوی را شروع کنید.

«مشکل دنیا این است که ابله‌ها صددرصد اطمینان دارند و هوشمندان سرشار از شک و تردیدند.» برتراند راسل

زمانی که در مورد موضوعی قلبم را وا می‌نهم، عمیق‌تر نفس می‌کشم و احساس آزادی بیشتری دارم. گریز از تنگنا. یکی دیگر از تصاویر مورد علاقهٔ من برای حس آزادی «پوشیدن این جهان مانند جامه‌ای گشاد» است. یک جامهٔ گشاد به ما فضا برای حرکت می‌دهد که راحت باشیم، جریان داشته باشیم و هیچ چیز را زیاد جدی نگیریم. تام گروم از تصویر «رقصیدن روی فرشی متحرک» استفاده می‌کند. او می‌گوید... به جای آنکه ببینیم قالی از زیر پایمان کشیده می‌شود، می‌توانیم یاد بگیریم که روی فرش متحرکی برقصیم.

بد به معنای نوع نگاه ما به آن تجربیاتی است که تاکنون نقش آن‌ها را در رشد خود درک نکرده‌ایم. بله، اگر به تمام تجربیاتمان به‌عنوان راهی برای آموختن و رشدکردن نگاه کنیم، می‌توان گفت که هیچ تجربه‌ای بد نیست. در ادامه اگر بتوانیم بیاموزیم که تمام آن تجربیات را در زندگی‌مان به‌گونه‌ای بنگریم که حقیقتاً ارزشمندند، پس نگرانی‌مان دربارهٔ آینده عمدتاً ناپدید خواهد شد. اکنون برای درآغوش‌گرفتن تمام ابهامات زندگی‌مان یک گام به جلو برداشته‌ایم.

اطرافمان بیندازیم، متوجه می‌شویم که یک کودک می‌تواند در بدترین شرایط ممکن زندگی کند اما نتیجهٔ حیرت‌انگیزی داشته باشد. کودکی دیگر می‌تواند در بهترین شرایط ممکن زندگی کند و نتیجهٔ وحشتناکی داشته باشد. یا در یک خانواده ممکن است یکی از فرزندان بسیار عالی عمل کند، درحالی‌که دیگری عملکرد بسیار بدی داشته باشد. واضح است که عوامل دیگری نیز در این زمینه نقش دارند که من آن را «چرخهٔ وجود» می‌نامم.

اطرافمان بیندازیم، متوجه می‌شویم که یک کودک می‌تواند در بدترین شرایط ممکن زندگی کند اما نتیجهٔ حیرت‌انگیزی داشته باشد. کودکی دیگر می‌تواند در بهترین شرایط ممکن زندگی کند و نتیجهٔ وحشتناکی داشته باشد. یا در یک خانواده ممکن است یکی از فرزندان بسیار عالی عمل کند، درحالی‌که دیگری عملکرد بسیار بدی داشته باشد. واضح است که عوامل دیگری نیز در این زمینه نقش دارند که من آن را «چرخهٔ وجود» می‌نامم.

اگر این انتخاب را داشتم که بتوانم از هر فردی که این کتاب را می‌خواند چیزی را دور کنم، آن یک چیز انتظارات بود. اگر می‌توانستم چیزی را اضافه کنم، آن چیز اعتماد بود.

زمانی که دقیقاً نمی‌دانید چه باید بکنید، خردمندانه خواهد بود که هیچ کاری انجام ندهید! این معنای به‌تعویق‌انداختن است. می‌دانم که به‌تعویق‌انداختن بار معنایی منفی دارد. اما استفاده از این واژه در این مطلب به معنای عمل مثبتی است. بسیاری از اوقات ما در نتیجهٔ ترس، بی‌صبری یا دیگر احساسات منفی عملی را انجام می‌دهیم. ما می‌خواهیم مسئله‌مان همین الان حل شود... به‌سرعت. در این موقعیت‌ها خردمندانه است که بی‌حرکت بمانیم. به دنبال پاسخی در ذهن خود نباشیم: صبر کنیم تا پاسخی از درونمان به ما برسد. پس تمرین کنید که وقتی گیج هستید، هیچ تصمیمی نگیرید. اجازه دهید شهودتان برای‌تان تصمیم بگیرد. تکرار می‌کنم، در اغلب موارد پاسخ درست زمانی به ذهنتان خطور می‌کند که اصلاً انتظارش را ندارید.

اگر ما برای انجام‌دادن کاری بیش از حد تلاش کنیم، به شیوهٔ خودمان پیش می‌رویم. بنابراین زیاد تلاش نکنید که پاسخی شهودی دریافت کنید. در حقیقت شهود بیشتر نوعی جریان است. «تلاش سخت» و «جریان‌داشتن» به‌سادگی با هم هماهنگ نیستند. در عوض به ذهن نیمه‌هشیار خود اعتماد کنید و «بدانید» که پاسخ خواهد آمد... ممکن است در نیمهٔ شب، در حال رانندگی، امشب، سه سال بعد... اما قطعاً خواهد آمد.